Σαν Σήμερα 12 Φεβρουαρίου – LGBTQI People in History


T-zine.gr

Φράνκο Τζεφιρέλι

Franco Zeffirelli
(12 Φεβρουαρίου 1923)

Φράνκο Τζεφιρέλι

Ο Φράνκο Τζεφιρέλι (ιταλ. Franco Zeffirelli) (12 Φεβρουαρίου 1923) είναι Ιταλός ντεκορατέρ και σκηνοθέτης του θεάτρου, του κινηματογράφου και της όπερας.

Γεννήθηκε το 1923 στη Φλωρεντία ως Τζιανράνκο Κόρσι (Gianfranco Corsi). Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, αλλά όταν είδε τον Λόρενς Ολίβιε στον Ερρίκο Δ΄ γοητεύτηκε από την ερμηνεία του και αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός και ανακάλυψε τον κινηματογράφο ως βοηθός των Αντονιόνι, Ροσσελλίνι και κυρίως του Βισκόντι, του οποίου κατόπιν έκανε τα σκηνικά για τις θεατρικές παραστάσεις: Λεωφορείο ο πόθος (Ρώμη, 1949) του Τεννεσσή Ουίλλιαμς, Τρωίλος και Χρυσηίδα (Φλωρεντία, 1949) του Σαίξπηρ και οι τρείς αδελφές (Ρώμη, 1951), κοστούμια Μαρσέλ Εσκοφιέ) του Τσέχωφ.

Ο καινοτόμος σκηνοθέτης Τζεφιρέλι, έχει κατακριθεί στο παρελθόν από θρησκευτικές ομάδες για τις υποτιθέμενες βλάσφημες σκηνές των ταινιών του, καθώς επίσης πολλές φορές έχει προκαλέσει τη μήνη των ομοφυλόφιλων για την υποστήριξή του στην Καθολική Εκκλησία σε θέματα που αφορούν την ομοφυλοφιλία.

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, το 1923, γιός του Ottorino Corsi, επιτυχημένου επιχειρηματία και της Adelaide Garosi, σχεδιάστριας μόδας. Μετά το θάνατο της μητέρας του, ήταν υπό τη φροντίδα της αγγλομαθούς γκουβερνάντας του από την οποία έμαθε αγγλικά και αγάπησε την αγγλική λογοτεχνία.

Ο Τζεφιρέλι τελείωσε τη σχολή τεχνών το 1941, και ακολουθώντας τα σχέδια του πατέρα του εγγράφηκε στη σχολή αρχιτεκτονικής του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Ως φοιτητής σκηνοθέτησε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, αλλά και όπερες.

Το 1943 άφησε τη σχολή του και έγινε υποστηρικτής των Παρτιζάνων (αντιφασιστική ομάδα), ενώ αργότερα, μετά την απελευθέρωση από τους συμμάχους έγινε μεταφραστής τους.

Κατά τη δεκαετία του ’40 γνωρίζει τον Λουκίνο Βισκόντι και γίνεται βοηθός του και τον εμπνέει για την μετέπειτα καριέρα του, ενώ κατά τις δεκαετίας του ’50 και του ’60 σκηνοθετεί τα πρώτα έργα του και τις πρώτες όπερες στη Σκάλα του Μιλάνου, στο Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου, στη Μητροπολιτική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης συνεργαζόμενος με τις μεγαλύτερες ντίβες της όπερας όπως Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ και πολλές άλλες.

Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, ο Τζεφιρέλι ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλος και στην αυτοβιογραφία του μίλησε ειλικρινά γι’ αυτό, ενώ πολλοί κριτικοί έχουν παραδεχθεί ότι στις ταινίες του μπορεί κανείς να διακρίνει μία «γκέι ματιά», ειδικά στις σκηνές όπου υπάρχει αντρικό γυμνό. Επίσης στην ταινία του Tea with Mussolini, υπάρχει λεσβιακή σκηνή.

Παρ’ όλα αυτά όμως, ο ίδιος υπήρξε επικριτικός στις διεκδικήσεις του γκέι κινήματος της Ιταλίας και παράλληλα υποστηρικτής των θέσεων του Βατικανού στα ζητήματα αυτά.

Σε συνέντευξή του που είχε παρουσιαστεί στην Ελευθεροτυπία (17.9.05, Γιώργος Καρουζάκης), όταν ερωτήθηκε για τον γάμο ομοφύλων, είχε απαντήσει:

Franco Zeffirelli

«Είμαι αντίθετος. Στην ιδιωτική ζωή σου μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις, να ζεις με όποιον θέλεις για πάντα. Το χειρότερο πράγμα της εποχής είναι ο «θαπατερισμός» (σ.σ.: αναφορά στον Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο και στην απόφασή του να «νομιμοποιήσει» τους γκέι γάμους). Ο Θαπατέρο είναι ο χειρότερος όλων. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς την οικογένεια. Προσέξτε. Δεν αντιτίθεμαι στην ομοφυλοφιλία και δεν πιστεύω σε κανενός είδους διάκριση με βάση τη σεξουαλική προτίμηση. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι ομοφυλόφιλοι και εγώ, άλλωστε, είμαι ομοφυλόφιλος. Αυτό όμως αφορά την ιδιωτική μας ζωή. Δεν χρειάζεται να δημιουργούμε πολιτικά ζητήματα».

Για την ομοφυλοφιλία του, ο Τζεφιρέλι γράφει: «Ήμουν πάντα διακριτικός σχετικά με τη σεξουαλικότητά μου. Παραδέχθηκα μόλις πριν από δέκα χρόνια, στο Σαν Φρανσίσκο, ότι είχα εμπειρίες με άνδρες». Αποκαλύπτει ότι είχε την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του στην εκκλησία, όταν ένας μοναχός ασέλγησε πάνω του («απομακρύνθηκε αφού ικανοποίησε τον ανομολόγητο πόθο του με την απλή επαφή του σώματός μου… Μετά έτρεξε στον πάγκο της προσευχής αφήνοντας να κυλήσουν ζεστά δάκρυα μετανοίας»). Ο πρώτος οργασμός έχει ημερομηνία, «τη μέρα του θανάτου του Πιραντέλο, το 1936». Ο πρώτος έρωτας ήταν ένας συμμαθητής του στο Λύκειο. Υπογραμμίζει πως είναι ομοφυλόφιλος, αλλά όχι γκέι: «Είναι μια λέξη που μισώ, προσβλητική και χυδαία». (απόσπασμα, Νέα 21.11.06, Γ. Αγγελόπουλος).

Δείτε επίσης συνέντευξη του Φράνκο Τζεφιρέλι στον Θ. Λάλα (Βήμα, 7.12.1997), πιέζοντας εδώ.

 

Franco Zeffirelli

 
Φιλμογραφία

– The Taming of the Shrew (Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι,1967)
– Romeo and Juliet (Ρωμαίος και Ιουλιέτα,1968)
– Fratello Sole Sorella luna (Αδελφός ήλιος,αδελφος σελήνη,1973)
– Jesus of Nazareth (Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ,1977)
– The Champ (Τσαμπ,1979)
– Endless love (Ατέλειωτη αγάπη,1981)
– la Traviata (Τραβιάτα,1983)
– Othello (Οθέλλος,1986)
– Il Giovane Toscanini (1988)
– Hamlet (Άμλετ,1990)
– Storia di Una Capinera (1990)
– The Sparrow (Η δύναμη του πεπρωμένου,1993)
– Pagliacci (1994)
– Il tabarro (1994)
– Jane Eyre (1996)
– Tea With Mussolini (Τσάϊ με τον Μουσολίνι,1999)
– Don Giovanni (2000)
– Callas Forever (Κάλλας για πάντα,2002)
 

Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

– Zeffirelli, Franco. Τζεφιρέλι : Η αυτοβιογραφία του Φράνκο Τζεφιρέλι / Φράνκο Τζεφιρέλι • μετάφραση Μαρίνα Λώμη. – Αθήνα : Αστάρτη

 

© T-zine.gr με πληροφορίες από Πολύχρωμο Πλανήτη και Glbtq.Com, Wikipedia, Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Biblionet.Gr

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ