Σαν Σήμερα 14 Αυγούστου – LGBT People in History


Τσέριλ Τσέιζ
Chase, Cheryl (b. 1956)

Chase Cheryl (b. 1956)

Τσέριλ Τσέιζ

Η ακτιβίστρια Τσέριλ Τσέιζ με την δράση και τις παρεμβάσεις της έδωσε φωνή στα μεσοφυλικά (intersex) άτομα και ηγήθηκε προσπαθειών για την επιμόρφωση στο θέμα της μεσοφυλίας τόσο των επαγγελματιών γιατρών, όσο και των γονέων μεσοφυλικών παιδιών ώστε να αποφεύγονται οι μη απαραίτητες χειρουργικές επεμβάσεις και τα μεσοφυλικά παιδιά να έχουν τη δυνατότητα σε μια πιο υγιή και ευτυχή ζωή. Το έργο της αναγνωρίστηκε διεθνώς και βραβεύτηκε το 2000 με το βραβείο Felipa de Souza Award από την International Gay and Lesbian Human Rights Commission.

Όταν η Τσέιζ γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1956, κανείς δεν φώναξε «είναι αγόρι!» ή «είναι κορίτσι!» Το παιδί δεν είχε καθορισμένο φύλο, τα γεννητικά όργανα δεν ήταν ξεκάθαρα, ήταν αυτό που η ίδια έλεγε «το επίμαχο σημείο». Οι γιατροί για τρεις ημέρες είχαν αφήσει σε αγωνία την μητέρα ώσπου να αποφασίσουν τί θα της πουν. Η αργοπορημένη ετυμηγορία ήταν ότι το παιδί είναι αγόρι το οποίο ονομάστηκε Charlie (Sullivan το επώνυμο – αργότερα η Τσέριλ θα υιοθετήσει το Τσέιζ, στα τριάντα της).

Μετά από δεκαοκτώ μήνες από τη γέννησή της, οι γιατροί την υπέβαλλαν σε «διερευνητική» εγχείρηση όπου τελικά απεκαλύφθη ότι το παιδί είχε μήτρα, είχε όμως και ovo-testes ένα όργανο που περιέχει τις ωοθήκες αλλά και όρχεις. Για την ορολογία της εποχής το παιδί ήταν ερμαφρόδιτο.

Οι γιατροί πρότειναν δραστική λύση: «το επίμαχο σημείο» (αυτή η μεγάλη κλειτορίδα που ομοίαζε με πέος) θα έπρεπε να αφαιρεθεί πλήρως και οι γονείς θα έπρεπε να πετάξουν τις φωτογραφίες του παιδιού ντυμένο αγόρι, να αλλάξουν αναμφίβολα τα πιστοποιητικά γέννησης που πλέον θα έπρεπε να αναφέρουν ότι το παιδί είναι κορίτσι και να φύγουν από την γειτονιά τους στο Νιου Τζέρσι να παν κάπου που κανείς δεν θα τους ξέρει και δεν θα γνωρίζει την ιστορία του παιδιού τους.

Μάλιστα όπως είχε πει η ίδια «υποσχέθηκαν στους γονείς μου ότι αν το έκαναν αυτό, θα μεγάλωνα φυσιολογικά και θα ζούσα μια νορμάλ ετεροφυλοφιλική ζωή – θα τους έδινα δέ και εγγόνια».

Οι Σάλλιβανς ένοιωσαν ανακούφιση με την πρόταση αυτή των γιατρών και έδωσαν την άδεια για την «κλειτεριδεκτομή».

Όταν η Τσέριλ έγινε δέκα ετών οι γονείς της, τής είπαν ότι είχε κάνει κλειτεριδεκτομή. Την ίδια στιγμή βέβαια της τόνισαν ότι δεν θα έπρεπε να πει τίποτα γι’ αυτό σε κανέναν.

Τον ίδιο χρόνο οι γονείς της, την πήγαν σε ψυχίατρο ο οποίος ποτέ δεν αναφέρθηκε στο θέμα της μεσοφυλίας της, αντί αυτού όμως της έδωσε ένα παιχνίδι που λέγόταν «η ορατή γυναίκα», να την προετοιμάσει για τον μελλοντικό της ρόλο ως σύζυγο και μητέρα.

Στα δεκαεννιά της η Τσέιζ, στην οποία ο παιδο-ψυχίατρος της είχε ήδη πει ότι είναι ιατρικά διάσημη η περίπτωσή της, αποφάσισε να ανακαλύψει την αλήθεια για το ιατρικό ιστορικό της και ζήτησε από τον γυναικολόγο της να εξετάσει τον φάκελό της. Εκείνος της απάντησε ότι το νοσοκομείο απέρριψε την αίτησή του και δν μπορούσε να καταλάβει γιατί. Μετέπειτα με δική του σύσταση πήγε στα νοσοκομειακά αρχεία της Νέας Υόρκης όπου οι αρμόδιοι της αρνήθηκαν να της δώσουν τον δικό της φάκελο. Η Τσέιζ αργότερα θα μάθει ότι ο φάκελός της τελικά εστάλη στον γυναικολόγο της όχι μία φορά, αλλά δύο.

«Νομίζω ότι μου είπε ψέματα, διότι είδε πόσο ήδη υπέφερα», είχε πει.

Στη συνέχεια ζήτησε το ίδιο στην παιδο-ψυχολόγο της, εκείνη όμως την αποθάρρυνε λέγοντάς της «δεν το χρειάζεσαι».

Η Τσέιζ μετακόμισε στο Φρανσίσκο δύο χρόνια αργότερα. Όταν ζήτησε βοήθεια από την γυναικολόγο της εκεί, τελικά εκείνη έμαθε την πλήρη αλήθεια για το γεγονός ότι ήταν μεσοφυλική.

Τα νέα ήρθαν σαν σοκ για την Τσέιζ, η οποία είχε αντιληφθεί από μικρότερη ηλικία ότι ήταν λεσβία. Το 1970 στο Σαν Φρανσίσκο, είχε η ίδια πει «ο λεσβιακός σεπαρετισμός ήταν δημοφιλής και οι άνδρες για εμάς ήταν ‘διαβολικοί’. Τώρα εγώ μέσα σ’ αυτό το κλίμα δεν ήξερα τί να πω στην λεσβία φίλη μου, τί να εξηγήσω για το γεγονός ότι δεν έχω κλειτορίδα και ότι ήμουν αγόρι για ενάμισι χρόνο!».

Στη συνέχεια η Τσέιζ θα εγκατασταθεί στη Μασαχουσέτη για να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας, μαθηματικά. Μετά το πτυχίο των μαθηματικών σπούδασε Ιαπωνικά στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και εν συνεχεία πήγε στην Ιαπωνία όπου ίδρυσε μια ιδιαίτερα επιτυχή εταιρεία υψηλής τεχνολογίας.

Παρά την επαγγελματική της επιτυχία, η Τσέιζ νιώθει αρκετά μελαγχολική και στενοχωρημένη. Προσφέρεται να συνδράμει σε τηλεφωνικές υπηρεσίες βοήθειας με σκοπό να βρει την γαλήνη προσφέροντας βοήθεια σε άλλους ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής της, είπε την ιστορία της στην θεράπουσα γιατρό της οργάνωσης, αλλά όπως είπε η Τσέιζ «δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί το γεγονός ότι είμαι λεσβία».

Μετά απ’ αυτό η Τσέιζ αναζήτησε βοήθεια σε άλλον γιατρό, ο οποίος όπως η προηγούμενη δεν την βοήθησε καθόλου – σκεφτόταν την αυτοκτονία, φανταζόταν μάλιστα ότι θα αυτοκτονούσε κόβοντας τον λαιμό της στο γραφείο του γιατρού που της έκανε την κλειτεριδεκτομή.

Στα τριανταπέντε της επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήθελε να μιλήσει με την μητέρα της. Να μάθει όλες τις λεπτομέρειες της επέμβασης. Εκείνη δεν ήταν καθόλου πρόθυμη. Επέμενε ότι εκείνη δεν είχε να κάνει καθόλου με την απόφαση της επέμβασης, η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν επώδυνη και δεν είχε συνέπειες στην ζωή της – παρά τα αντίθετα που αποδείκνυε η πραγματικότητα.

Μετά από αυτή την δύσκολη συζήτηση η μητέρα της απομακρύνθηκε απ’ αυτήν (όπως και ο πατέρας της).

Όλα αυτά ώθησαν την Τσέιζ να θελήσει να μάθει περισσότερα για την μεσοφυλία. Επιστρέφει στο Σαν Φρανσίσκο και ζητά τις συμβουλές και την βοήθεια ειδικών γιατρών και ανακαλύπτει σοκαρισμένη ότι ελάχιστα γνώριζαν γι’ αυτό. Είχαν άγνοια.

Η Τσέιζ μιλά σε όλους, όσους μπορούν να την ακούσουν και λέει την ιστορία της. Βρίσκει μέσα σ’ έναν χρόνο και άλλα έξι μεσοφυλικά άτομα. Η ενασχόλησή της με την ενεργό ακτιβιστική δράση ξεκινά λίγο αργότερα το 1993. Είχε ήδη διαβάσει μελέτες της Anne Fausto-Sterling, καθηγήτριας βιολογίας και σπουδών φύλου στο Πανεπιστήμιο Μπράουν και ήταν τότε που είχε στείλει επιστολή προς δημοσίευση στους έντιτορς του περιοδικού The Sciences προσκαλώντας τα μεσοφυλικά άτομα να επικοινωνήσουν μαζί της, με την οργάνωση Intersex Society of North America (ISNA).

Μέχρι τότε η Τσέριλ Τσέιζ ήταν γνωστή ως Τσέριλ Σάλιβαν. Το αξιοσημείωτο ήταν ότι όταν έγραψε αυτό το γράμμα, ήταν το μοναδικό μέλος της οργάνωσης που αποκαλούσε ISNA, σύντομα όμως άρχισε να λαμβάνει γράμματα από μεσοφυλικά άτομα από όλη τη χώρα που όπως εκείνη είχαν υποστεί επέμβαση στα παιδικά τους χρόνια. Της ήταν ευγνώμονες για την πρωτοβουλία της. Ένοιωθαν απομονωμένοι, χωρίς να γνωρίζουν ότι υπάρχουν και άλλοι σαν κι αυτούς. Μέχρι το 2000 η ISNA είχε λίστα επικοινωνίας που έφτανε τα 1.500 άτομα.

Κατά τη δεκαετία του ’90 το γεγονός ότι στην Αφρική γίνονταν κλειτοριδεκτομές σε κορίτσια είχε γίνει μεγάλο θέμα στα μέσα ενημέρωσης. Με την ευκαιρία αυτή η Τσέιζ πίστεψε ότι οι φεμινίστριες θα υποστηρίξουν στο θέμα αυτό και τα μεσοφυλικά άτομα. Γνώρισε τότε την Soraya Mire, Σομαλή κινηματογραφίστρια, η οποία υπήρξε κι εκείνη θύμα αυτής της βάρβαρης παράδοσης, και της υποσχέθηκε ότι θα την γνωρίσει στην φεμινίστρια Alice Walker. Ωστόσο η Alice Walker αρνήθηκε να την συναντήσει και όπως είχε πει η Τσέιζ «δεν αναγνώριζε το γεγονός ότι γίνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες κλειτοριδεκτομές».

Ως μεσοφυλικό άτομο που αναγνώρισε δημόσια ότι έχει υποστεί επέμβαση, η Τσέιζ έδωσε στην κοινότητα των μεσοφυλικών πρόσωπο. Μέσω του ακτιβισμού της, της έδωσε και φωνή.

Χρησιμοποίησε αυτή τη φωνή ώστε να πιέσει τον τύπο να αναγνωρίσει ότι «η μεσοφυλία είναι ψυχο-κοινωνικό πρόβλημα» και ότι «τα μεσοφυλικά άτομα έχουν την ανάγκη επαγγελματικής ψυχιατρικής υποστήριξης, βοήθεια από φίλους, και όχι μια συμπεριφορά απόρριψης».

Η ίδια έζησε την εμπειρία της σιωπής, της αυταπάτης, της μυστικότητας, ένοιωσε το όνειδος που πολλά μεσοφυλικά άτομα νοιώθουν για τον ίδιο τους τον εαυτό και ήταν αυτή που αφού ξέφυγε από τη σιωπή και την ντροπή, αφιερώθηκε στην βοήθεια των ομοίων της.

Η Τσέιζ ήταν εξ αυτών που αγκάλιασε την εισαγωγή του όρου «κουήρ», ως όρο που υποδηλώνει σεξουαλική ταυτότητα. «Η αξία του όρου ‘κουήρ’ είναι ότι αναφέρεται στην διαφορετικότητα που έχει στιγματιστεί ή την ‘σεξουαλική ανομία’ χωρίς να ορίζει ποιά είναι ακριβώς η διαφορετικότητα. Όταν τα μεσοφυλικά άτομα πουν ‘το σώμα μου είναι οκ, όπως είμαι και η ταυτότητά μου είναι οκ ως έχει’ αυτός είναι ένας ‘κουήρ’ τρόπος σκέψης, ένας ‘κουήρ’ τρόπος συμπεριφοράς.

Για να μπορούν τα μεσοφυλικά άτομα να έχουν μεγαλύτερη ορατότητα και έναν τρόπο επικοινωνίας, το 1995 κατασκευάστηκε υπό την επίβλεψή της η ιστοσελίδα της ISNA και στη συνέχεια έκανε αίτηση για συνεργασία στην National Organization for Rare Disorders (NORD). Η NORD αρνήθηκε λόγω της θέσης της ISNA ότι οι επεμβάσεις αυτές θα πρέπει να γίνονται μόνο σε ανθρώπους που έχουν πλήρη συνείδηση της πράξης τους και όχι σε παιδιά.

Το 1996 προσπάθησε να πείσει ομάδα ιατρών που διοργάνωσαν συνέδριο παιδικής γενετικής χειρουργικής να συμπεριλάβουν ένα πάνελ ασθενών στο πρόγραμμά τους. Όταν εκείνοι αρνήθηκαν να το κάνουν, τότε η ISNA διοργάνωσε το δικό της γουόρκσοπ. Υπήρξαν γιατροί που πήραν μέρος, δεν ήταν όμως δεκτικοί στην ιδέα ότι παιδιά που υπέστησαν επέμβαση, αυτή ήταν επιβλαβής γι’ αυτά.

Απογοητευμένη από την ανταπόκριση της ιατρικής κοινότητας η Τσέιζ και η ISNA αποφασίζουν να τραβήξουν την προσοχή του τύπου διαδηλώνοντας έξω από συνέδριο της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ένωσης στη Βοστόνη.

Επίσης το 1996 η Τσέιζ διέθεσε δικό της σπίτι στη φάρμα της στην Sonoma της Καλιφόρνια ως άσυλο για μεσοφυλικά άτομα. Έντεκα μέλη της ISNA παρακολούθησαν και πήραν μέρος σε εκ βαθέων συζητήσεις τις οποίες η Τσέιζ κατέγραψε σε 34λεπτο φιλμ που του έδωσε τον τίτλο Hermaphrodites Speak! (1996).

Οι άνθρωποι που πήραν μέρος μιλούν για το συναισθηματικό και σωματικό τίμημα της επέμβασης, την βαθιά απομόνωση που ένοιωθαν μεγαλώνοντας και καταλαβαίνοντας ότι διαφέρουν από τους συνανθρώπους τους, ένα αίσθημα εγκατάλειψης όταν έπρεπε να μιλήσουν ανοικτά και οργής όμως για τους χειρουργούς που τους έφεραν αντιμέτωπους με αυτή την επώδυνη δοκιμασία και στην ουσία τους άφησαν σεξουαλικά μη λειτουργικούς.

Η Τσέιζ εργάστηκε αλληλέγγυα όχι μόνα για τα μεσοφυλικά άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και διεθνώς. Το 1998 κατέθεσε μία 10.000 λέξεων έκθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κολομβίας, το οποίο εξέταζε την υπόθεση ενός εξάχρονου μεσοφυλικού αγοριού στο οποίο οι γιατροί σκόπευαν να κάνουν επέμβαση ώστε να γίνει κορίτσι. Τον επόμενο χρόνο όταν το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του, έλαβε υπόψη του την έκθεση της Τσέιζ και υποστήριξε τις θέσεις της.

Λόγω του ισχυρού λόγου αλλά και της γραφής της, η Τσέιζ κέρδισε τόσο την προσοχή όσο και την αναγνώριση της ιατρικής κοινότητας. Τον Μάιο του 2000 η Lawson Wilkins Pediatric Endocrine Society την προσκάλεσε να μιλήσει επίσημα σε συμπόσιό της. Συμμετείχε επίσης σε συζητήσεις στο ράδιο και την τηλεόραση σε κανάλια όπως το Fresh Air στο NPR και το Dateline στο NBC.

Με σκοπό να βοηθήσει στην επιμόρφωση των επαγγελματιών αλλά και για να βοηθήσει όσα μεσοφυλικά άτομα υπέφεραν και τις οικογένειές τους, γύρισε το 20λεπτο φιλμ The Child with an Intersex Condition: Total Patient Care το 2003.

Άρθρα της Τσέιζ δημοσιεύτηκαν σε πολλά περιοδικά, ενώ συνεισέφερε στην συλλογή άρθρων Genital Cutting and Transnational Sisterhood: Disputing U.S. Polemics (2002), όπου έντιτορ ήταν οι Stanlie M. James και Claire C. Robertson. Ο Steven Svoboda ισχυρίζεται μάλιστα ότι άρθρο της Τσέιζ είναι το πιο ξεχωριστό του βιβλίου.

Η Τσέιζ γράφει στο άρθρο της «Κόβοντας τα γεννητικά όργανα σε ένα μεσοφυλικό άτομο, τούτο είναι ακόμη ένας κρυφός μηχανισμός επιβολής κανονικότητας στην ανυπάκουη σάρκα, με την έννοια ότι η σάρκα εμπεριέχει την δυνατότητα της αναρχίας της επιθυμίας, με αυτή την έννοια ταυτιζόμαστε με τυρρανικές ετεροκανονιστικές νόρμες».

Η Τσέιζ εξακολουθεί να ηγείται της ISNA εργαζόμενη με αλληλεγγύη για τα μεσοφυλικά άτομα και τα δικαιώματά τους, για το δικαίωμα των μεσοφυλικών ατόμων να έχουν την απαραίτητη ιατρική φροντίδα και να ζουν με αξιοπρέπεια όπως όλα τα μέλη της κοινωνίας μας.

Από το 2001 ζει μαζί με την σύντροφό της Robin Mathias. Το ζευγάρι ένωσε τις ζωές τους επίσημα με πολιτικό γάμο στο Σαν Φρανσίσκο το 2004 (επ’ αφορμή του δικού της και άλλων γάμων ξεκίνησε τότε η δικαστική διαμάχη για το θέμα στην Καλιφόρνια που το 2008 δικαιώθηκε με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου). Ζουν μαζί στη φάρμα της Τσέιζ στην Sonoma.

Βιβλιογραφία

Chase, Cheryl. «‘Cultural Practice’ or ‘Reconstructive Surgery’?: U.S. Genital Cutting, the Intersex Movementt, and Medical Double Standards.» Genital Cutting and Transnational Sisterhood: Disputing U.S. Polemics. Stanlie M. James and Claire C. Robertson, eds. Urbana: University of Illinois Press, 2002. 126-152.
______. «Rethinking Treatment for Ambiguous Genitalia.» Pediatric Nursing 25.4 (July-August 1999): 451-455.
Coventry, Martha. «Making the Cut.» Ms. 10.6 (October-November 2000): 52-61.
Hegarty, Peter. «Intersex Activism, Feminism and Psychology: Opening a Dialogue on Theory, Research and Clinical Practice.» Feminism & Psychology 10.1 (February 2000): 117-132.
Intersex Society of North America. www.isna.org.
Rye, B. J., and Richard Humpartzoomian. «Teaching about Intersexuality.» Journal of Sex Research 37.3 (August 2000): 295-298.
Svoboda, J. Steven. «Genital Cutting and Transnational Sisterhood: Disputing U.S. Polemics.» Attorneys for the Rights of the Child Newsletter 4.1 (Winter 2004): 2-4.
Weil, Elizabeth. «What If It’s (Sort of ) a Boy and (Sort of) a Girl?» New York Times Magazine (September 24, 2006): 48.

Μπορείτε επίσης να δείτε και το ακόλουθο σχετικό βίντεο – ρεπορτάζ με την ευκαιρία της διαδήλωσης της ISNA έξω από το συνέδριο της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ένωσης στη Βοστόνη.


 

LGBT People in History

Πηγή: © ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ – COLOURFUL PLANET με πληροφορίες από Glbtq.Com

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ