Σαν Σήμερα 16 Αυγούστου – LGBT People in History


Ντένις Άλτμαν
Altman, Dennis (b. 1943)

Για πάνω από τριάντα χρόνια, ο Ντένις Άλτμαν που ο ίδιος είχε αυτοπροσδιοριστεί ως «διεθνής ακαδημαϊκός-ακτιβιστής», έγραψε πληθώρα άρθρων την πολιτική στης Ηνωμένες Πολιτείες, το γκέι κίνημα, το AIDS, τον εκμοντερνισμό της Ασίας, την εθνική ταυτότητα.

Ντένις Άλτμαν - Altman Dennis (b. 1943)

Ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με την θεωρία και την πρακτική της σεξουαλικότητας καθώς επίσης με την ανάπτυξη του γκέι και λεσβιακού κινήματος. Ενδιαφέρθηκε δέ, για τις κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις της πανδημίας του AIDS.

Πολλοί σπουδαίοι συγγραφείς και μελετητές αναφέρονται στον Άλτμαν θεωρώντας τον από τους πιο σπουδαίους θεωρητικούς στο θέμα της σεξουαλικής ταυτότητας, ανάμεσα σ’ αυτούς ο Gore Vidal, ο Manuel Puig, Jeffrey Weeks.

Ο Άλτμαν είναι εκλεγμένο μέλος της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Αυστραλίας. Στο τεύχος της 4ης Ιουλίου του 2006, στο τεύχος του The Bulletin (εβδομαδιαίο περιοδικό γνώμης και πολιτικής), βρίσκεται στην λίστα των 100 πιο σπουδαίων Αυστραλών.

Ο Ντένις Άλτμαν γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1943 στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας. Η μητέρα του Ρωσίδα και ο πατέρας του Αυστριακός. Πήρε αρχικά εκπαίδευση στο Friends’ School στο Hobart και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας, απ’ όπου πήρε το πτυχίο του το 1964. Κατάφερε να πάρει κρατική υποτροφία Fulbright για να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Cornell. Το 1966 θα πάρει τον μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης, αλλά δεν θα ολοκληρώσει το διδακτορικό του.

Παρ’ ότι διάβασε Μαρξ και Φρόιντ, οι επίγονοι Antonio Gramsci και Herbert Marcuse ήταν αυτοί που τον επηρέασαν και ήταν πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν, όσο και οι γκέι συγγραφείς, Christopher Isherwood, James Baldwin, και Gore Vidal, που τους ανακάλυψε αργότερα.

Παρ’ ότι το 1967 επέστρεψε στην Αυστραλία, το 1970 βρισκόταν μεταξύ Σαν Φρανσίσκο και Νέας Υόρκης στην καρδιά των γεγονότων του αναπτυσσόμενου τότε κινήματος απελευθέρωσης των ομοφυλόφιλων, πλήρης δράσης.

Ως ακαδημαϊκός, ο Άλτμαν δίδαξε στα πανεπιστήμια Monash University στη Μελβούρνη, Sydney University, και στο La Trobe University στη Bundoora, ως καθηγητής πολιτικών επιστημών. Τα επόμενα χρόνια τιμήθηκε και με ακαδημαϊκές έδρες σε τμήματα Κοινωνιολογίας, Πολιτικής και Ανθρωπολογίας, και Σχολών Πολιτικών Επιστημών.

Επίσης ως επισκέπτης καθηγητής δίδαξε στα πανεπιστήμια Institut des Hautes Etudes στο Παρίσι, New York University, University of California στη Santa Cruz και στο San Francisco, University of Utrecht στην Ολλανδία, McGill University στο Μόντρεαλ, University of Chicago, University of Natal στην Νότιο Αφρική και στο Harvard University.

Ανάμεσα στα πιο σπουδαία του έργα ήταν τα: Homosexual: Oppression and Liberation (1971), Coming Out in the Seventies (1979), The Homosexualization of America, The Americanization of the Homosexual (1982), AIDS in the Mind of America: The Social, Political, and Psychological Impact of a New Epidemic (1986), Global Sex (2001), Gore Vidal’s America (2005), and 51st State? (2006). Είναι επίσης συγγγραφέας του μυθιστορήματος, The Comfort of Men (1993), ενώ αργότερα εξέδωσε τα απομνημονεύματά του στον τόμο Defying Gravity: A Political Life (1997).

Ο Άλτμαν ζει και εργάζεται μαζί με τον σύντροφό του Anthony Smith (από το 1990) στη Μελβούρνη.

Βιβλιογραφία

Altman, Dennis. «AIDS and the Reconceptualization of Homosexuality.» Homosexuality, Which
Homosexuality? International Conference on Lesbian and Gay Studies. Dennis Altman, Carole Vance, Martha
Vicinus, Jeffrey Weeks, et al., eds. London: GMP Publishers, 1989. 35-48.
Brown, Stephen. «Defying Gravity: An Interview with Dennis Altman on the 30th Anniversary of Homosexual:
Oppression and Liberation.» Sexualities 3.1 (2000): 97-107.
Dessaix, Robert, ed. Speaking Their Minds: Intellectuals and the Public Culture in Australia. Sydney: ABC
Books, 1998. 140-62.
Hurley, Michael. A Guide to Gay and Lesbian Writing in Australia. St Leonards, New South Wales: Allen &
Unwin, 1996.
Reeves, Tim. «Altman, Dennis.» Who’s Who in Contemporary Gay and Lesbian History: From World War II to the Present Day. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London: Routledge, 2001. 14-15.
Vidal, Gore. «Preface.» The City and the Pillar and Seven Early Stories. New York: Random House, 1995. xi-xx.
Weeks, Jeffrey. «Dennis Altman and the Politics of (Homo)Sexual Liberation.» Making Sexual History.
Cambridge: Polity Press, 2000. 75-85.
Wotherspoon, Garry. ‘City of the Plain’: History of a Gay Sub-Culture. Sydney: Hale & Iremonger, 1991.

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε απόσπασμα από το βιβλίο του Άλτμαν, Ομοφυλοφιλία. Καταπίεση και Απελευθέρωση (Ουτοπία, 1980), που δημοσίευσε το ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ.

ΟΤΑΝ Η ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ ΜΕΤΑΜΦΙΕΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΟΧΗ.

Ομοφυλοφιλία. Καταπίεση και Απελευθέρωση (Ουτοπία, 1980)

Ομοφυλοφιλία. Καταπίεση και Απελευθέρωση (Ουτοπία, 1980)

Η πιο συνηθισμένη μορφή καταπίεσης στην οποία είμαστε εκτεθειμένοι, δεν έχει τον χαρακτήρα ούτε της δίωξης, ούτε της διάκρισης: αναφέρομαι στη συγκαταβατική εκείνη ανοχή των φιλελεύθερων που ο Κρίστοφερ Άισεργουντ αποκαλεί «σφάξιμο με το βαμπάκι». Ορισμένοι φιλελεύθεροι δεν θα εύχονταν σίγουρα να με δουν να συλλαμβάνομαι επειδή πλάγιασα μ’ έναν άλλο άντρα ή επειδή πλησίασα κάποιον με τέτοιες προθέσεις, αλλά θα μπορούσαν φυσικά να με στείλουν στον ψυχίατρό τους. Το πιο πιθανό ωστόσο είναι ότι θα προτιμήσουν ν’ αγνοήσουν την ομοφυλοφιλία μου, κάνοντας λίγο – πολύ σαν μερικούς άλλους που μπορούν να πουν οτιδήποτε για τους Μαύρους, αλλά αποφεύγουν πάντα να τους καθορίσουν ξεκινώντας από το χρώμα τους. Η διαφορά ανάμεσα στην ανοχή και στην αποδοχή είναι σημαντική. Η ανοχή είναι δώρο που δίνεται απ’ τον ανώτερο στον κατώτερο. Όταν λένε για κάποιον: «Είναι πολύ ανεκτικός», αυτό μας μαθαίνει πολύ περισσότερα για την κοινωνική του θέση παρά για τις ιδέες του. Μια τέτοια στάση διαφέρει πολύ από την αποδοχή, η οποία όχι μονάχα δεν υπονοεί λύπη για τους άλλους (η λύπη έχει καταντήσει το κυρίαρχο αίσθημα έκφρασης της κοινωνίας μας απέναντι στους ομοφυλόφιλους), αλλά θεωρεί τον τρόπο ζωής τους το ίδιο έγκυρο με τους άλλους.

Το μεγαλύτερο τμήμα της φιλελεύθερης κοινής γνώμης ενοχλείται από τις διώξεις που υφίστανται οι ομοφυλόφιλοι και είναι υπέρ της κατάργησης των νόμων που τους πλήττουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποδέχονται αληθινά την ομοφυλοφιλία σαν μια πλήρως αποδεκτή μορφή σεξουαλικής και συναισθηματικής συμπεριφοράς. Αυτή η ανοχή απέναντι στην ομοφυλοφιλία μπορεί να συνυπάρχει με την πιο ζωηρή εχθρότητα. Τα θεατρικά έργα και τα βιβλία που καταπιάνονται με το θέμα, γίνονται ευνοϊκά δεχτά στο μέτρο που ενισχύουν τα κλισέ του γελοιογραφικού και δυστυχισμένου ομοφυλόφιλου. (…)

Αποτελούμε ένα καλό θέμα για αστειολογίες μεταξύ ετεροφυλόφιλων («Θα σας άρεσε το παιδί σας να παντρευτεί έναν τέτοιο;»), αλλά η πιο οδυνηρή κατάσταση είναι εκείνη του κρυφού ομοφυλόφιλου που αναγκάζεται από τα πράγματα να γελάει κάπως υπερβολικά ακούγοντας μια ιστορία για «αδελφές». Το ίδιο πράγμα συμβαίνει μερικές φορές με τα μαύρα παιδιά που χειροκροτούν βλέποντας τον Ταρζάν να δέρνει τους «άγριους».

Αν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης αφιερώνουν πρόσφατα περισσότερο χώρο στην ομοφυλοφιλία, αυτή η παραχώρηση δεν σημαίνει αναγκαστικά μεγαλύτερη παραχώρηση χώρου στους ομοφυλόφιλους για να εκφράσουν τη γνώμη τους, και τα άρθρα που υπογράφονται από δηλωμένους ομοφυλόφιλους εξακολουθούν να είναι σπάνια (…)

Οι ομοφυλόφιλοι παραπονούνται επίσης συνέχεια ότι ο τύπος αγνοεί τις πολιτικές δραστηριότητες και αρνείται μάλιστα να δημοσιεύσει τις δημόσιες ανακοινώσεις των οργανώσεών τους. (…) Όταν οι εφημερίδες δεν ενδιαφέρονται ειδικά για τους ομοφυλόφιλους, αγνοούν απλώς την ύπαρξή τους.

Ό, τι χαρακτηρίζει σίγουρα την ανοχή, είναι να φανταστεί αυτό που νιώθουν οι άλλοι. Συνειδητοποιώ διαρκώς ότι ακόμα και οι πιο φιλελεύθεροι μεταξύ των «φυσιολογικών», δεν συλλαμβάνουν παρά έναν κόσμο ολοκληρωτικά ετεροφυλόφιλο, πράγμα που μοιάζει κάπως με το γεγονός ότι ελάχιστοι Λευκοί καταλαβαίνουν πραγματικά ότι για εκατομμύρια αμερικανούς οι ΗΠΑ δεν είναι μια χώρα λευκών. Γευμάτιζα πρόσφατα μ’ έναν φοιτητή που ετοίμαζε μια διατριβή για τη στάση των αντρών απέναντι στην απελευθέρωση της γυναίκας. Μέσα στον ενθουσιασμό του για το φεμινιστικό κίνημα, δεν του περνούσε καν η ιδέα ότι υπήρχαν άνθρωποι σαν εμένα που έβλεπαν τις γυναίκες από μια άποψη διαφορετική από εκείνη του «φυσιολογικού» άντρα. Είναι ωστόσο λογικό να σκεφτεί κανείς ότι οι άρρενες ομοφυλόφιλοι ελάχιστη τάση έχουν να θεωρούν τις γυναίκες σαν σεξουαλικά αντικείμενα…

Η ανοχή τείνει ακόμα να περάσει σε μια ιδεολογική θέση που την οδηγεί σε μια συγκινησιακή στάση. Μ’ αυτό θέλω να πω ότι η πλειοψηφία των μορφωμένων ετεροφυλόφιλων απορρίπτουν θεωρητικά την εχθρότητά τους απέναντι στους ομοφυλόφιλους, χωρίς να είναι ικανοί να ξεπεράσουν τη συναισθηματική τους απέχθεια, και ότι η επιείκειά τους είναι το προφανές αποτέλεσμα αυτής της αντίφασης. Χρειάστηκε να γνωρίσω πολλούς «απελευθερωμένους» μη-ομοφυλόφιλους για να μάθω ν’ ανακαλύπτω το μίσος που κρύβεται πίσω από τη μάσκα του φιλελευθερισμού τους, κι αυτό εξηγεί ίσως τη σημαντικότητα εκείνου του παιχνιδιού που λέγεται «κρυφτούλι» και το συναντούμε στην ομοφυλοφιλική λογοτεχνία. Πραγματικά, πολλά θεατρικά έργα συγγραφέων όπως ο Άλμπυ, ο Ζενέ ή ο Τένεσσυ Ουίλλιαμς, είναι χτισμένα πάνω σ’ αυτό τον καμβά.

Ντένις Άλτμαν: Ομοφυλοφιλία. Καταπίεση και Απελευθέρωση (Ουτοπία, 1980)

 

LGBT People in History

Πηγή: © ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ – COLOURFUL PLANET με πληροφορίες από Glbtq.Com

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ