Αυτές είναι οι ιστορίες των λεσβιών γυναικών σε ένα Ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης

 

«Αντικοινωνικές» που κρίθηκαν «ανάξιες για τη ζωή»

Γυναίκες φυλακισμένες στο Ravensbrück 1939

Γυναίκες φυλακισμένες στο Ravensbrück 1939

 

Οι Ναζί τις αποκαλούσαν «αντικοινωνικές», «εγκληματίες», «τρελές». Αλλά οι λεσβίες που φυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος στο γυναικείο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbrück δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά. Και σήμερα οι λεσβίες και φεμινίστριες αδερφές τους ξεκινούν να διηγούνται τις ιστορίες και να τιμούν τις μνήμες τους. Για δεκαετίες ολόκληρες, οι ιστορίες παρέμεναν κρυμμένες, καθώς η ομοφυλοφιλία συνέχιζε να είναι ταμπού στη μετά-Ναζιστική εποχή.

Σήμερα λοιπόν είναι δύσκολο να υπολογίσουμε ακριβώς πόσες λεσβίες διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν για τη σεξουαλικότητά τους, ή πόσες λεσβίες ήταν ανάμεσα στις άλλες κατηγορίες κρατουμένων στα στρατόπεδα. Αλλά αυτές είναι μερικές από τις ιστορίες των γυναικών που επιβίωσαν από το Τρίτο Ράιχ. Όλες αυτές πέρασαν από το Ravensbrück, το στρατόπεδο συγκέντρωσης γυναικών, 90 χιλιόμετρα βόρεια του Βερολίνου. Για μερικές από αυτές, η ζωή τους τελείωσε εκεί.

Henny Schermann

Η Henny Schermann γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1912 στη Φρανκφούρτη. Τον καιρό της σύλληψής της, δούλευε ως πωλήτρια στην πόλη. Το όνομά της ήταν Jenny Sara Schermann, αλλά προτιμούσε να τη φωνάζουν Henny.

Ερευνητές υποθέτουν ότι συνελήφθη κατά τη διάρκεια εφόδου σε ένα γκέι μπαρ. Τα επίσημα έγγραφα που ανέφεραν τη σύλληψή της συμπλήρωναν πως ήταν μία «λάγνα λεσβία, που πήγαινε μόνο σε τέτοια μπαρ».

Τα επίσημα έγγραφα των Ναζί ισχυρίζονται ότι ήταν «ελεύθερη» -παρόλο που δεν θα αναγνώριζαν απαραίτητα οποιαδήποτε σταθερή σχέση κι αν είχε με μια γυναίκα. Επίσης αναφέρονται σε αυτή ως μια «Εβραία δίχως κράτος» -όλοι οι Εβραίοι είχαν στερηθεί τη Γερμανική τους υπηκοότητα.

Απελάθηκε στο Ravensbrück το 1940. Το 1942 επιλέχθηκε από έναν από τους Ναζί γιατρούς του θανάτου, τον Dr. Friedrich Mennecke.

Ο Ναζί γιατρός Friedrich Mennecke που αυτός επέλεγε τις γυναίκες που δολοφονούνταν

Ο Ναζί γιατρός Friedrich Mennecke που αυτός επέλεγε τις γυναίκες που δολοφονούνταν

Αυτός –μαζί με άλλους γιατρούς- ήλεγχαν την επιλογή των ατόμων που κρίνονταν «ανάξια για ζωή». Τα θύματα έπειτα αποστέλλονταν στους θαλάμους αερίων. Ο Mennecke επίσης διεξήγαγε την «ευθανασία» -δολοφονία- των παιδιών με ειδικές ανάγκες.

Έστειλαν τη Henny Schermann στους θαλάμους αερίων στις 30 Μαρτίου 1942.

Elli Smula

Η Elli Smula, γεννημένη το 1914, δούλευε στο τραμ του Βερολίνου. Ο εργοδότης της, η Δημόσια Συγκοινωνία του Βερολίνου, την ανέφερε στους Ναζί, συνελήφθη στις 12 Σεπτεμβρίου 1940 και ανακρίθηκε από τη Γκεστάπο.

Την κατηγόρησαν ότι έκανε σεξ με γυναίκες συναδέλφους της σε πάρτι, και ότι δεν πήγε για δουλειά την επόμενη μέρα.

Στις 30 Νοεμβρίου 1940 απελάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbrück. Η επίσημη αιτιολογία στα έγγραφά της ανέφερε πως ήταν «πολιτική κρατούμενος» και πρόσθετε τη λέξη «λεσβία».

Λίγα είναι γνωστά για τον καιρό που πέρασε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αλλά μετά τον πόλεμο η μητέρα της έγραψε πως πέθανε «εντελώς ξαφνικά» στο Ravensbrück, στις 8 Ιουλίου 1943.

Inge Scheuer

Η Inge Scheuer, γεννημένη το 1924, κατετάγη για τη στρατιωτική της θητεία το 1943 ως «βοηθός πεζοναύτη». Αποτάχθηκε εξαιτίας της σχέσης με μία στρατιώτη, και το Μάρτιο του 1944 εισήχθη στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο του Brandenburg-Görden. Διέταξαν το νοσοκομείο να διαπιστώσει εάν οι «ομοφυλοφιλικές της τάσεις» επρόκειτο να επιδεινώσουν την ήδη άσχημη μεταχείριση που της επεφύλασσαν –την αποπομπή της στο επονομαζόμενο «στρατόπεδο προστασίας νέων» για κορίτσια στο Ravensbrück.

Αφέθηκε ελεύθερη μετά από έξι εβδομάδες, κι επιβίωσε του πολέμου.

Πτέρυγα εξόντωσης στο Berburg

Πτέρυγα εξόντωσης στο Berburg

Mary Pünjer

Η Mary Pünjer γεννήθηκε ως Mary Kümmermann το 1904. Δούλευε στην επιχείρηση των γονιών της, που παρασκεύαζε γυναικεία ενδύματα στο Wandsbek, ένα δήμο του Αμβούργου. Συνελήφθη στις 24 Ιουλίου 1940, πιθανότατα κατά τη διάρκεια επιδρομής σε ένα γκέι μπαρ.

Πέρασε σχεδόν τρεις μήνες σε ένα κελί της αστυνομίας του Fuhlsbüttel, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στα περίχωρα του Αμβούργου, όπου από εκεί έστελναν συχνά ανθρώπους στα υπόλοιπα στρατόπεδα. Στις 12 Οκτωβρίου του 1940, εισήχθη στο Ravensbrück.

Επίσημα έγγραφα αναφέρουν ότι φυλακίστηκε εξαιτίας των «πολιτικών» της διαφορών, και επειδή ήταν «λεσβία».

Το 1942, οι Ναζί αποφάσισαν να δολοφονήσουν βαριά ασθενείς των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που δεν μπορούσαν πλέον να δουλέψουν. Αναφέρονταν σε αυτούς ως «νεκρό βάρος». Οι γυναίκες του Ravensbrück που εντάσσονταν στην παραπάνω κατηγορία αποστέλλονταν στο στρατόπεδο του Bernburg, κοντά στο Dessau. Υπό την κάλυψη του «νοσοκομείου», η πολιτική «ευθανασίας» των Ναζί κατάφερε να δολοφονήσει τους άρρωστους και ανάπηρους ανθρώπους που έφταναν εκεί.

Η Pünjer δολοφονήθηκε στους θαλάμους αερίων της πτέρυγας του «Οίκου Ευγηρίας και Ανάρρωσης» στο Bernburg, πιθανότατα την άνοιξη του 1942.

Marie Glawitsch

Η Marie Glawitsch γεννήθηκε το 1920 στην αυστριακή πόλη Graz. Το Σεπτέμβρη του 1939 καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση για κλοπή και για παραβίαση της παραγράφου 129 του αυστριακού Ποινικού Κώδικα. Η ενότητα 129 ήταν το σημείο του νομικού κώδικα της Αυστρίας που ποινικοποιούσε συμπεριφορές που αφορούσαν το ίδιο φύλο. Ο νόμος τις περιέγραφε υπό τον τίτλο «πορνεία με κάποιο άτομο του ίδιου φύλου». Ακολούθησαν περαιτέρω ποινές για κλοπή.

Στη 1 Οκτωβρίου 1942, στην ηλικία των 22 ετών, εισήχθη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης γυναικών του Ravensbrück, χαρακτηριζόμενη ως «εγκληματίας καριέρας».

Η Marie Glawitsch επέζησε του στρατοπέδου, και πέθανε το 1966, στην ηλικία των 46 ετών.

Rosa Jochmann

Η Rosa Jochmann γεννήθηκε το 1901 στην πρωτεύουσα της Αυστρίας, Βιέννη. Η μητέρα της, μία πλύστρα που ονομαζόταν Josephine, πέθανε όταν η Rosa ήταν μόλις 14. Ο πατέρας της, σιδεράς, πέθανε το 1920. Την ίδια χρονιά η Rosa έγινε εκπρόσωπος σωματείου σε ένα εργοστάσιο που έφτιαχνε καλύμματα από γυαλί για λαμπτήρες πετρελαίου. Αναρριχήθηκε στην κορυφή του συνδικαλιστικού κινήματος, κι εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (SDLP).

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930, η Jochmann ήταν ανώτατο στέλεχος του SDLP. Η πολιτική της θέση την έφερε αντιμέτωπη με τους Ναζί.

Όταν η ναζιστική Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία το 1938, αρνήθηκε να τραπεί σε φυγή. Μέχρι το καλοκαίρι του 1939 που ξέσπασε ο πόλεμος, είχε ήδη συλληφθεί αρκετές φορές. Στις 22 Αυγούστου του 1939, συνελήφθη και πάλι. Πέρασε μήνες στη φυλακή της Γκεστάπο προτού σταλεί στο Ravensbrück το Μάρτιο του 1940.

Ακόμα και εκεί, αρνήθηκε να σταματήσει να μάχεται για τους άλλους και έγινε μεσολαβήτρια μεταξύ των κρατουμένων και των αρχών του στρατοπέδου. Παρόλο που κινδύνευε με ακόμα σκληρότερη μεταχείριση, επέζησε.

Η Rosa Jochmann

Η Rosa Jochmann

Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το στρατόπεδο το 1945, η Jochmann έμεινε πίσω για να φροντίσει τις άρρωστες γυναίκες. Αργότερα ονομάστηκε επίτιμη πολίτης της Βιέννης. Όταν πέθανε το 1994 από καρδιακή προσβολή, της απονεμήθηκε ένας τιμητικός τάφος στην πόλη.

Η σεξουαλικότητά της παρέμεινε μυστική σε όλη της τη ζωή. Αλλά σε μια έκθεση του 2005 για τη ζωή της και για τη δίωξη των ομοφυλόφιλων και λεσβιών, αποκαλύφθηκε ότι ήταν λεσβία.

Φεμινιστές ιστορικοί και ομάδες-φόρος τιμής στις λεσβίες του Ravensbrück έχουν ερευνήσει και μνημονεύσει τι συνέβη στις λεσβίες και αμφισεξουαλικές γυναίκες του Ravensbrück από το τέλος του 1980.

Τα τελευταία τρία χρόνια, μια ομάδα φεμινιστριών και λεσβιών από τη Γερμανία και την Αυστρία ηγούνται του κινήματος αυτού. Έχουν οργανώσει συζητήσεις σχετικά με τη δίωξη των λεσβιών από τους Ναζί. Ερεύνησαν αυτές τις ιστορίες. Και στην 70η επέτειο από την απελευθέρωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης γυναικών στο Ravensbrück πέρυσι, τοποθέτησαν ένα πέτρινο μνημείο για τις λεσβίες που διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν εκεί.

Ετοιμάζονται να κάνουν αίτηση για μία ‘αναμνηστική σφαίρα’, για εκείνες τις γυναίκες που παρέμειναν στο στρατόπεδο.

Θα είναι μια μόνιμη ανάμνηση των διώξεων που υπέστησαν οι λεσβίες υπό τους Ναζί. Και μία υπενθύμιση μιας ιστορίας που παρέμεινε κρυμμένη για δεκαετίες, και των γυναικών των οποίων οι τραγικές ιστορίες συνεχίζουν να χάνονται στην ομίχλη του χρόνου.

Μετάφραση για το T-zine.gr
Σοφία Γκαβαρδίνα.

© T-zine.gr με πληροφορίες από Gay Star News

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ