Γράφει η Μαριανέλλα Κλώκα.


Αν πήγαινα στη δουλειά μου χρησιμοποιώντας το μετρό ή ταξίδευα χρησιμοποιώντας αεροδρόμιο και ήμουν μεταξύ των θυμάτων μιας τρομοκρατικής επίθεσης (ή αν αυτό μου συμβεί κάποια στιγμή στο μέλλον) θα ήθελα:

να μην μοιραστεί κανείς το μένος μου για τους τρομοκράτες γιατί η διαχείρισή του δεν είναι δική τους υπόθεση,

να μην κλείσει κανείς τα σύνορα με αφορμή τον θάνατό μου, καθώς αυτή δεν είναι λύση,

να μην σταματήσει κανείς να δείχνει την αλληλεγγύη του σε κάθε παράπλευρο θύμα της εκάστοτε τρομοκρατικής ενέργειας,

να μην σταματήσει κανείς να ανοίγει την αγκαλιά του σε κάθε πρόσφυγα ή οικονομικό μετανάστη που φεύγει τρέχοντας από τους πολέμους τους,

να μην υπάρξει καμία αύξηση του προϋπολογισμού για την ασφάλεια των συνόρων, καθώς είναι και οι δυο λέξεις ανυπόστατες στη πεπερασμένη ζωή πάνω στον πλανήτη μας,

να γίνει αντίθετα μείωση των δαπανών της άμυνας και να ενδυναμωθούν δομές υγείας, κοινωνικής προστασίας, παιδείας, να ανοίξουν πανεπιστήμια και θέσεις εργασίας περιορισμένου ωραρίου και ικανοποιητικών αποδοχών,

να μην βγει κανείς από τους τρομοκράτες και τους βοηθούς τους (είτε φοράνε κουστούμια είτε μπαντζαβί) να ζητήσει συγνώμη και να δώσει στην οικογένειά μου τα συλλυπητήριά του,

να κάτσουν οι φίλες και οι φίλοι μου και να σκεφτούν πόσα πράγματα μοιραστήκαμε. Να είναι σίγουροι ότι η ενέργεια και η αγάπη μου θα τους συντροφεύει πάντα,

αυτοί που μένουν, να τηρήσουν όσα λεπτά σιγής είναι αρκετά για να αντιληφθούν ότι η παράνοια του πολέμου και της βίας δεν μας βγάζει πουθενά ως ανθρωπότητα.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην pressenza.com Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ