Γράφει ο Σπύρος Πετρίτης.


Μα καλά, όλο με τις «ομαδούλες» θα ασχολείσαι;
Ή, ακόμα χειρότερα: Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν.

Αυτές οι επωδοί είναι από τις συνηθέστερες, με τις οποίες αντιμετωπιζόμαστε όσοι από εμάς μιλάμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως στους καιρούς κρίσης κι εκφασισμού της κοινωνίας, που διανύουμε. Θα έλεγε κανείς ότι και ο διάλογος για το ισλάμ και την ισλαμοφοβία δεν θα είχε πάρει τέτοια έκταση, εάν δεν υπήρχε το προσφυγικό, διότι ένα τέτοιο θέμα δεν «πουλούσε» εδώ και δεκαετίες παρά τα προβλήματα στη Θράκη, τα οποία δημιούργησαν ακροδεξιοί συμπολίτες μας με κύριο όργανο τη δήθεν «ηρωική» δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, και θύμα τη μουσουλμανική κοινότητα της περιοχής.

Ανθρώπινα δικαιώματα ή «εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν»;

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πιο τεταμμένα από ποτέ. Τα καράβια σίγουρα δεν χάνονται, αλλά μόνο οι βαρκούλες, είτε κυριολεκτικά είτε και μεταφορικά: Ανθρωποι μετακινούνται ως ένα άλλο καραβάν σαράι, αντιμετωπίζοντας τα πραγματικά ή νοητά σύνορα που θέτουν οι πολιτικοί ή και θρησκευτικοί ηγέτες της Ευρώπης-Φρούριο. Την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι πολίτες δοκιμάζονται ήδη από μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση και από την άνοδο του νεοναζισμού, που έχει κάνει συνείδηση την ανάγκη για την αλληλέγγυα διάθεση. Αμείλικτοι όμως αυτοί οι ταγοί, όχι μόνο θέτουν εμπόδια ως προς το θρήσκευμα και την εθνοτική προέλευση των ατόμων, αλλά στην ουσία αναιρούν και την ευαισθησία που είχαν άλλοτε δείξει σε θέματα ΛΟΑΤΚΙ ατζέντας. Αγνοούν, φαίνεται, ότι πίσω από κάθε τραγωδία, αλλά και από κάθε τέτοιο αρκτικόλεξο, υπάρχουν άνθρωποι μοναδικοί, όπως και οι ίδιοι, μοναδικοί αλλά αδικημένοι.

Αξιοσημείωτο είναι εν τέλει ότι, παρ’ όλο που καμιά άλλη θεματική στην πολιτική ατζέντα δεν έχει υποτιμηθεί τόσο πολύ, όσο η λεγόμενη «δικαιωματική», ο ρατσισμός απέναντι στις κοινωνικά μειονεκτούσες ομάδες κάνει να ασχολούνται μέχρι και οι ακροδεξιοί, για να αρθρώσουν το φασιστικό τους λόγο, ενώ παράλληλα πλείστοι άλλοι πολίτες από το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν, όχι για να προσφέρουν έστω μια γόνιμη κριτική αλλά για να κλείσουν το στόμα και των λίγων που μιλούν, ή ακόμα χειρότερα για να υπερασπιστούν την «αλήθεια» πίσω από ένα στερεότυπο που καθόλου δεν ισχύει. Αναρωτιέμαι, τελικά, είναι ένδειξη αδιαφορίας κι απαξίωσης η εμμονική προσπάθεια να φιμωθούν όσοι αναδεικνύουν αυτές τις συστημικές αδικίες κι ανισότητες;

Για ορισμένα από αυτά τα στερεότυπα και τις σχετικές απαντήσεις, που χρειάζονται, διαβάστε εδώ τον οδηγό «Ας μιλήσουμε καθαρά για την ακροδεξιά«, του Κωστή Παπαϊωάννου, μία έκδοση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Friedrich Ebert: (εδώ).

Με όλα αυτά δεδομένα, δεν προκαλεί καμία έκπληξη η ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία είδε το φως της δημοσιότητας στα τέλη του Φλεβάρη: «Τα δικαιώματά σας σε κίνδυνο» είναι ο τίτλος της έκθεσης, η οποία καταγράφει και αξιολογεί την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο κόσμο το 2015. Σύμφωνα με την οργάνωση, πολλές είναι οι εθνικές κυβερνήσεις που παραβιάζουν συστηματικά το διεθνές δίκαιο και υπονομεύουν σκοπίμως θεσμούς επιφορτισμένους με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εν προκειμένω, η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί για μια διαρκώς αναρριχώμενη τάση υπονόμευσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως.

Τα θύματα των διακρίσεων στο παγκόσμιο καθεστώς της εποχής μας είναι η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, που έχουν εκπέσει και γίνονται αντικείμενο διαχείρισης σαν να ήταν απορρίμματα. Είτε σε Ανατολή, είτε σε Δύση, κανένας θρήνος δεν θα είναι αρκετός για να κλαφτούν αυτές οι εκατόμβες των θυμάτων, όπως και κανείς δεν ξέρει σε πόσα απολυταρχικά καθεστώτα η παραμικρή ένδειξη ότι κάποιος είναι ακτιβιστής μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο στο να δεχτεί κριτική, αλλά και στο να χαθεί για πάντα.

Δεν πρόκειται πια για «ομάδες ανθρώπων», αλλά για το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ενώ παράλληλα για πρώτη φορά αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε κι εμείς σε κίνδυνο, οι Ευρωπαίοι πολίτες. Όσο αφήνουμε να υπονομεύονται οι ακτιβιστές, αλλά και όσοι απλά μιλούν για αυτά τα θέματα, στη Δύση αλλά και σε κάθε άλλη γωνιά της γης, όμως, άλλο τόσο συνηγορούμε στην εμφανή πια απειλή για την οποία κάνει λόγο η Διεθνής Αμνηστία στη συγκεκριμένη έκθεση.

 

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ