Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017 | 20:27

Αύγουστος Κορτώ. Μικρό χρονικό … ελπίδας.

Γράφει η Άννα Απέργη

Είναι κάποιοι άνθρωποι που ενώ δεν τους γνωρίζεις, δεν τους έχεις δει ποτέ σου από κοντά, σου είναι τόσο γνώριμοι, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις γιατί. Δεν σε νοιάζει άλλωστε. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Αύγουστος Κορτώ. Πάντα κάτι με τραβούσε σε αυτό τον άνθρωπο, τον έβρισκα τρομερά ευφυή, συναρπαστικό, ντόμπρο, με φοβερό αίσθημα αυτοσαρκασμού. Λατρεύω τους ανθρώπους που μπορούν και αυτοσαρκάζονται. Τους θεωρώ πανέξυπνους και συνάμα γνήσιους, ατόφιους. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά που με τραβούσαν όλο και πιο κοντά στον Αύγουστο, ήταν κάτι άλλο. Η απάντηση μου ήρθε μέσα από το τελευταίο του βιβλίο «Μικρό χρονικό τρέλας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

«Στις 28 Δεκέµβρη του 2008, στις τρεις τα χαράµατα, ο μεγαλύτερος φόβος µου έγινε πραγματικότητα: κατά το κοινώς λεγόµενον, τρελάθηκα». Αυτή τη φράση θα πρωτοδιαβάσεις παίρνοντας στα χέρια σου το βιβλίο. Στις 28 του Δεκέμβρη, την ώρα που εγώ έσβηνα τα κεράκια της τούρτας των γενεθλίων μου, αυτός ο άνθρωπος έχανε το μυαλό του, γκρεμιζόταν ολόκληρος ο κόσμος, το είναι του.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Στις 28 Δεκέμβρη του 2008, στις τρεις τα χαράματα, ο μεγαλύτερος φόβος μου έγινε πραγματικότητα: κατά το κοινώς λεγόμενον, τρελάθηκα. Το μυαλό μου – ο κόσμος μου – γκρεμίστηκε, και τη θέση του πήρε μια παντοδύναμη ψύχωση, που σαν παράσιτο με ξενιστή τον ίδιο μου τον εαυτό, τρεφόταν και θέριευε με τις παρανοϊκές ιδέες που γεννούσε ασταμάτητα: ήμουν ο νέος Δαλάι Λάμα, ο Φύλακας στη σίκαλη, πληρωμένοι δολοφόνοι παραμόνευαν στο κατόπι μου. Σ’ αυτό μου το παραλήρημα, ολοζώντανο ακόμα στη μνήμη μου, στη σύντομη νοσηλεία μου, και στην κατοπινή, θανατερή μου κατάθλιψη, παρέσυρα κι οδήγησα στην απόγνωση όλους τους ανθρώπους της καρδιάς μου, που μ’ έβλεπαν άξαφνα κατακερματισμένο από μιαν ανεξέλεγκτη ψυχική ασθένεια. Ο ζοφερός Δεκέμβρης του ’08 στη μουδιασμένη Αθήνα. Το ιερό κόκκινο χρώμα. Κι η αυτόχειρας μάνα μου, που χρόνια μετά επιστρέφει από τον Άδη. Στο βιβλίο αυτό έγραψα όλα όσα θυμάμαι, χωρίς ν’ αλλάξω τίποτα, και μην κρατώντας τίποτα κρυφό. Γιατί χάρη σ’ αυτές τις αδιανόητες μέρες, κατάφερα, μες στα συντρίμμια του μυαλού μου, να βρω έναν νέο εαυτό, και τον δύσκολο δρόμο που οδηγεί στην ψυχική γαλήνη. Κι ενώ η ιστορία μου μοιάζει μοναδική, το τέρας της ψυχικής αρρώστιας και του φόβου που σκορπάει είναι κοινό για όλους μας, όπως και το θηρίο της αγάπης, και της κάθε ανθρώπινης δύναμης. Γιατί η ψυχή μας δεν είναι φτιαγμένη ν’ αρκείται στη δυστυχία».

Ήταν αρκετές οι προσπάθειες του Αύγουστου να γράψει μέσα αυτό το βιβλίο, όλο το επεισοδιακό τριήμερο στο Δρομοκαϊτειο αλλά και την μετέπειτα πορεία του μέσα στα σοκάκια τη κατάθλιψης. Η πρώτη ήταν λίγο μετά το περιστατικό, όταν ο ψυχαναλυτής τους του είπε πως έπρεπε να κάνει μία λεπτομερή καταγραφή. Η δεύτερη προσπάθεια ήταν το 2013, λίγο διάστημα μετά της κυκλοφορίας του βιβλίου του «Κατερίνα», ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε για τη μητέρα του και που θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει κάποια αυτοβιογραφικά χαρακτηριστικά. Έγραψε την ιστορία σε τρίτο πρόσωπο βάζοντας για πρωταγωνιστή ένα δεκαοχτάχρονο παιδί, ενώ για τίτλο είχε «Ο Βούδας των Εξαρχείων». Η τρίτη του προσπάθεια, ήταν τον Ιούνη του 2016, όπου πήρε χαρτί και μολύβι και βούτηξε στα τρίσβαθα της ψυχής του. Θέλει τσαμπουκά και τόλμη για να το κάνεις αυτό. Ο φόβος είναι μεγάλος και ο κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερος.

Ο Αύγουστος στα μάτια μου.

Ο Αύγουστος θα έλεγα πως είναι ένας άνθρωπος με όλα τα ελαττώματα αλλά και όλα τα προτερήματα που μπορεί να χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο. Ατόφιος, γκρινιάρης ίσως κάποιες στιγμές, που μέσα από τις αδυναμίες του αντλεί την δύναμη της δημιουργίας. Λατρεύει τα ζώα, αλλά φοβάται τις κατσαρίδες, ενώ οι αγαπημένοι του ήρωες είναι οι πωλητές του περιοδικού «Σχεδία». Αγαπάει τα λάθη του, γιατί χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε να γινόταν ακόμη καλύτερος, ενώ με τον θάνατο θα έλεγα ότι έχει μία περίεργη σχέση. Μία σχέση που ορίζεται ανάμεσα στην συμφιλίωση και τον φόβο. Πιστεύω πως αν θα έπρεπε κάποια στιγμή να τοποθετήσει μία λέξη δίπλα στις έννοιες αγάπη, συμπαράσταση, αλληλοκατανόηση, έρωτας, πάθος, ζήλια, άνθρωπος, θα έβαζε την λέξη Τάσος. Το όνομα του εδώ και δεκατρία χρόνια συντρόφου του, όπου πριν ένα χρόνο υπέγραψαν και σύμφωνο συμβίωσης, λίγο διάστημα μετά την ψήφιση του.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη για τον Αύγουστο Κορτώ και για το τελευταίο του βιβλίο «Μικρό χρονικό τρέλας», όμως θα μας τα πει όλα ο ίδιος του την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου, στις 19:30μμ, στην παρουσίαση του βιβλίου του στο βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης, και θα κλείσω με μία φράση μέσα από το βιβλίο ως ευχή: «Κι εύχομαι σε κάθε άνθρωπο που έχει βρεθεί κυνηγημένος απ’ τον όποιο φόβο, είτε της αρρώστιας είτε όχι, να γελάει μία μέρα με την ανάμνηση του όπως γελάμε με τους φόβους που όταν ήμασταν παιδιά μας έκλεβαν τον ύπνο».

Tο event στο Facebook εδώ.

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ