Τουρκία: Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018 | 17:33

Αφροδίτη Παπαγεωργίου | T-zine.gr

Trans News 

Δύο τρανς γυναίκες στην κόλαση των Τουρκικών φυλακών.

Δύο τρανς γυναίκες στην κόλαση των Τουρκικών φυλακών.

Η Diren είναι μία τρανς γυναίκα που μόλις έκλεισε τα τριάντα της. Θα βρίσκεται υποκείμενη σε συστηματικά βασανιστήρια, έγκλειστη σε φυλακές Τύπου-Γ, στα ονομαζόμενα «κελιά φέρετρο», για τρία ακόμη χρόνια. Η Buse, τρανς γυναίκα στα σαράντα της, ανακάλυψε την ταυτότητα φύλου της, ούσα σε κάθειρξη. Είναι καταδικασμένη σε ισόβια.

Στην διαδρομή από την Ίστανμπουλ προς το Tekirdag, δεν σταμάτησα να σκέφτομαι την αξία και την εννοιολόγηση των ζωών μας. Συλλογιζόμουν τον αγώνα εναντίον των πολλαπλών διακρίσεων που αντιμετωπίζουμε, όσο βέβαια και το πόσο περιορισμένα και ισχνά είναι τα πεδία της αλληλεγγύης και ενδυνάμωσης.

Το σύστημα της κοινωνικής ζωής είναι σχεδιασμένο υπό την δυαδική οπτική και μόνο. Τα προβλήματα που γεννώνται μετέπειτα και οι ζωές που θυσιάζονται στο όνομα αυτής της πραγματικότητας επηρεάζουν όχι μόνο τις τρανς γυναίκες, αλλά και όλα τα πρόσωπα που δεν αυτοπροσδιορίζονται εντός του δίπολου αυτού σε ένα αναπόδραστο σπιράλ βίας.

Παρότι τα επιβεβλημένα στερεότυπα του ιδεώδους άντρα ή της ιδεώδους γυναίκας δεν ταυτίζονται ανάμεσα στις διάφορες κοινότητες, τα δυαδικά μοντέλα, καλλιεργούνται, αναπτύσσονται και θεσμοποιούνται μέσα από όλες τις κοινωνικές ομάδες, από τους Ισλαμιστές στους Φιλελεύθερους, από τους Σοσιαλδημοκράτες στους Σοσιαλιστές.

Όσο αναθεματίζω αυτό το σύστημα, σκέπτομαι την αντίσταση των δύο αυτών «αμαρτωλών» που βρίσκονται μέσα στα «φέρετρα» της Tekirdag No1. Σκέφτομαι τις ιστορίες τους που δεν ακούγονται, γι’ αυτήν την άγνωστη μη καταγεγραμμένη αντίστασή τους, την εν τέλει απελπισμένη αντίστασή τους.

Όσο η ρόδα της ιστορίας συνεχίζει να κυλά, κάποιος πρέπει να την καταγράψει. Γι’ αυτόν τον λόγο γράφω αυτήν την ιστορία για εσάς. Για να ιστορηθεί το ντοκουμέντο της αντίστασης αυτών των δύο «αμαρτωλών» γυναικών και να αποδοθεί γνωστή στον κόσμο, σε πείσμα όλων των δυνάμεων όσων παραγνωρίζουν το παρόν και συσκοτίζουν την ιστορία.

Η Diren είναι μία τρανς γυναίκα που μόλις πάτησε τα τριάντα της και είναι το παιδί μιας οικογένειας από το Dersim. Μέχρι τον περασμένο Αύγουστο, προσπαθούσε να γαντζωθεί στην ζωή στο Diyarbakir, ζώντας ανοικτά την τρανς ταυτότητά της. Είχε μία τόσο ευγενική ψυχή απέναντι σε κάθε ζώο, ιδιαίτερα στις γάτες που είχαν βασανιστεί έως αναπηρίας ή ήταν εξουθενωμένες, που τις μάζευε στο σπίτι της. Και δεν θα το περιέγραφα απλώς ως μία συνηθισμένη αγάπη προς τα ζώα, αλλά ένα αίσθημα σφυρηλατημένο με τη συνειδητοποίηση, καθώς είναι βίγκαν που νοιώθει την αγριότητα του ανθρώπινου είδους ως προσωπική πίστη. Η Diren είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την σύνδεση μεταξύ μία φέτας τυριού που τρώει με την εκμετάλλευση. Είναι επίσης μία γενναία γυναίκα με δεδηλωμένη τη συνειδητοποιημένη αντίθεσή της.

Όσο η Diren προσπαθούσε να διατηρήσει στη ζωή της όλη αυτή την ευαισθησία που κουβαλούσε μέσα της, παράλληλα αντιμετώπιζε τις κατηγορίες διάδοσης (τρομοκρατικής) προπαγάνδας και, δίχως οποιαδήποτε χειροπιαστή τεκμηρίωση, δυστυχώς καταδικάστηκε γι’ αυτό το «έγκλημα». Ως αποτέλεσμα αυτής της καταδίκης, θα βρίσκεται υπό το καθεστώς συστηματικών βασανισμών και σε συνθήκες απομόνωσης σε φυλακές Τύπου-Γ, τις ονομαζόμενες «φέρετρα», για ακόμη τρία χρόνια.

Η Buse είναι μία τρανς γυναίκα που στα 40 της αναγνώρισε στην εαυτή της την ταυτότητα φύλου της, ούσα σε εγκλεισμό και είναι παιδί μιας οικογένειας από το Agri. Καταδικασμένη σε ισόβια, από το Δικαστήριο του Erzurum, παραπέμφθηκε χωρίς να έχει δικηγόρο να την υπερασπιστεί. Βρίσκεται στις φυλακές ήδη 20 χρόνια και έχει ακόμη άλλα 17 χρόνια να περάσει μέσα σε ένα σκοτεινό κελί.

Αυτό που ενώνει την Diren με την Buse στο ίδιο κελί είναι ότι και οι δύο είναι καταδικασμένες με κατηγορίες για το ίδιο έγκλημα. Όσο η ζωή της μίας ενδυναμώνει την άλλη, είναι καταδικασμένες σε μία ατέρμονη άβυσσο.

Ως μία τριαντάχρονη που ήδη έχω επισκεφτεί τρεις διαφορετικές φυλακές γνωρίζοντας και άλλες καταδικασμένες γυναίκες, ένοιωσα έκπληξη από την βία που αντίκρισα μόλις κατά την είσοδό μου στο Tekirdag No2. Σκεφτόμενη όσα η Diren πέρναγε στα χέρια των στρατιωτών και των δέσμιών της, προσπάθησα να διανοηθώ πώς θα ήταν να βίωνα αυτήν την βία για τρία ακόμη χρόνια. Και στο τέλος της ημέρας, εγώ ήμουν απλά μία επισκέπτρια που έπρεπε να καταγράψω αυτόν τον εξευτελισμό.

Όπως κάθε άλλη φυλακή που επισκέφτηκα, το Tekirdag No2 είναι ακόμη ένα ίδρυμα που κτίστηκε με σκοπό να «σπάσει» το ανθρώπινο πνεύμα. Καθώς πέρναγα την πύλη, υπενθύμιζα στην εαυτή μου να μην αφήσω να επισκιαστεί η χαρά που έβλεπα την Diren, και έτσι προχώρησα. Όσες και όσοι έχουν βρεθεί εκεί γνωρίζουν το πλήθος του κόσμου που είναι στα επισκεπτήρια, συγγενείς, νεότερους ή μεγαλύτερους, και παιδιά. Έδωσα το διαβατήριό μου στον υπάλληλο των φυλακών, ελπίζοντας ότι το διαβατήριο που δεν είχε έγχρωμη κωδικοποίηση και ήταν ουδέτερο γένους δεν θα ήταν αφορμή για παρενόχληση.

Αφότου έγινε η καταγραφή της εισόδου μου, μπορούσα πλέον να περάσω από το πρώτο σημείο ελέγχου μαζί με άλλες γυναίκες. Μετά το δεύτερο, ο αδερφός της Diren με προειδοποίησε: «Να είσαι προσεκτική, γιατί δεν θα δεις χαμογελαστά πρόσωπα από εδώ και πέρα». Όχι πολύ αργότερα, μία γυναίκα φύλακας με ρώτησε δυνατά: «έχεις κάνει χειρουργείο;» καταμεσής του πλήθους. Και στη συνέχεια κάλεσε το πρώτο σημείο ελέγχου όπου άφησα το διαβατήριό μου και ρώτησε τι έγραφε σχετικά με την καταχώριση του φύλου μου. Αφότου το έκλεισε, παίρνοντας σαρκαστικό ύφος είπε προς τους άντρες φύλακες: «Δεν το ψάχνω εγώ αυτό το πράγμα. Πάρτε τον στην άλλη μεριά». Κάτω από το επίμονο βλέμμα δέκα βλοσυρών φρουρών που άγγιζαν κάθε μέρος του σώματός μου από το στήθος έως τους γοφούς, συνεχίζοντας την εργασία τους με την χαρά τέλεσης του «πατριωτικού καθήκοντός τους».

Όσο όμως συνέβαιναν αυτά στην είσοδο, τι ακριβώς περνούσαν η Buse και η Diren;

Η πραγματικότητα ήταν ότι το «ανοικτό» επισκεπτήριο της Diren μπορούσε να γίνει μόνο σε ξεχωριστό δωμάτιο. Μία πολιτική απομόνωσης μέσα στην απομόνωση, με δύο φύλακες πάνω απ’ τα κεφάλια μας, ακούγοντας κάθε λέξη που αρθρώναμε. Δεν μπορούσαμε ούτε να αγκαλιαστούμε ή να μιλήσουμε με λίγη ηρεμία.

Καθώς δεν υπήρχαν καθόλου γεύματα για βίγκαν, η Diren τρεφόταν μόνο με βρασμένες πατάτες ή ντομάτες για μήνες. Ένα άλλο πρόβλημα ήταν να βρει γυναικεία ρούχα. Όλα της τα αιτήματα είχαν αρνητική απάντηση. Μας διηγούνταν την αδιαφορία των γιατρών στα αναρρωτήρια. Ακόμη για το γεγονός ότι όλοι οι φύλακες την προσφωνούσαν στο αρσενικό γένος. Όταν λόγω της διατροφής έπαθε διάτρηση στομάχου, της πέρασαν χειροπέδες και την έστειλαν για ακτίνες στο δημόσιο νοσοκομείο της περιοχής. Ακόμη όμως και σε αυτή τη κατάσταση σκεφτόταν πιο πολύ την Buse από την εαυτή της. Όσα η Buse περνά τα τελευταία 20 χρόνια και όσα θα περάσει για τα επόμενα 17. Το γεγονός ακόμη ότι η Buse σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το τελευταίο όπλο που της απομένει, να κάνει απεργία πείνας και να εγκαταλείψει την εαυτή της στον θάνατο.

Εμείς οι τρανς γυναίκες, που είμαστε οι αποφασισμένες «αμαρτωλές» της κοινωνίας, προσπαθούμε να υπάρξουμε μέσα από την αντίστασή μας. Αυτή την αντίσταση που είναι εγγενής της αξιοπρέπειας της ανθρωπότητας. Καθώς έφτανε το τέλος του επισκεπτηρίου μου, η Diren μας είπε ότι η Buse σηκώθηκε το πρωί μας είπε ότι ετοιμάστηκε. Όταν την ρώτησε γιατί ετοιμάστηκε, απάντησε: «Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να έρθει ο αδερφός μου». Ένας αδερφός που ποτέ δεν τον περίμενε και που ποτέ δεν πήγε τόσα χρόνια! Η απάντησή της σφηνώθηκε σαν αγκάθι στη σάρκα μου.

Η Buse προσπαθούσε να επιβιώσει στη φυλακή χωρίς να έχει κανέναν στο πλευρό της για είκοσι ολόκληρα χρόνια. Ξεχασμένη από τους πάντες. Ευτυχώς, στο τέλος αυτών των 20 ετών, η IHD (Σύνδεσμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) και ο συν-πρόεδρός της και δικηγόρος Eren Keskin ανέλαβαν την υπόθεσή της και όλες τις νομικές πρωτοβουλίες που πρέπει να ακολουθήσουν αυτές τις παράνομες πρακτικές που υποβάλλονται η Buse και η Diren, συμπεριλαμβανομένου του αιτήματός τους για χειρουργική επέμβαση που τους το αρνήθηκαν οι αρχές.

Αυτήν την Πέμπτη, ο Keskin θα πάει στην Terkitag No2 ως συνήγορος της Buse ώστε να την εκπροσωπήσει ενώπιον τη δικαιοσύνης. Μάλιστα η επιτροπή της IHD που έχει αναλάβει νομικά τις παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων που υφίστανται η Buse και η Diren έχει αναλάβει να δώσει στη δημοσιότητα όλα αυτά μέσω δημόσιας δήλωσης την επόμενη εβδομάδα.

Αν και είναι άδηλο τι θα συμβεί, τα τελευταία 20 χρόνια απομόνωσης τουλάχιστον δεν θα μείνουν στη σιωπή. Όσοι καταγράφουν την ιστορία ενδεχομένως να δώσουν τις αξιοσημείωτες οπτικές τους και να κάνουν έστω κάποιες αναφορές των συμβάντων, όμως τούτο ίσως δίνει πολλές ελπίδες για τους τρανς ανθρώπους που βρίσκονται στις φυλακές.

Όσο οι δύο «αμαρτωλές» του Tekirdag γράφουν τις δικές τους ιστορίες αντίστασης, η απομόνωση που τους επιβάλλουμε, κάποια ημέρα θα μας επιστραφεί. Ο μόνος διάδρομος εξόδου από την άβυσσο της διπολικής πραγματικότητας δεν είναι η ένταξη στις νόρμες της, αλλά η αποξήλωσή της.

Η επιβολή αυτών των νορμών οδηγεί στο σκοτάδι και η αντίσταση αυτών των τρανς γυναικών είναι ο οδηγός μας προς το φως.

 

 

© T-zine.gr – με πληροφορίες από lgbtinewsturkey.com

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ