Γράφει η ‘Aννα Απέργη


21 Μαρτίου. Παγκόσμια Ημέρα Κατά Του Ρατσισμού.

Ένα έγκλημα που ονομάζεται ρατσισμός.

Ζούμε σε μία εποχή που όλα τρέχουν με γοργούς ρυθμούς, ιλιγγιώδειςπου συχνά μας ξεπερνούν. Πόλεμοι, αφήνουν ανθρώπους έκθετους, στο έλεος ενός εξόριστου θεού, άνθρωποι χάνουν τα δικαιώματά τους σε ένα αγώνα διεκδίκησης, ο βούρκος της λασπωμένης Ειδομένης καταπίνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ενώ η ελπίδα και το όνειρο στοίχειωσαν μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας άλλης Σπιναλόγκα. Ανισότητες, διακρίσεις, ρατσισμός. Ποιος άνθρωπος θα είναι αυτός που θα μπορέσει να σταθεί σαν τοίχος μπροστά του; Ποιος θα είναι αυτός που θα κοιτάξει έναν άνθρωπο κατάματα και θα του δώσει το χέρι συμπαράστασης; Μακάριος αυτός.

Εμείς, οι τρανς άνθρωποι ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει ρατσισμός. Τον νιώθουμε στο πετσί μας από τα πρώτα χρόνια της συνειδητοποίησής μας, μάς ακολουθεί σε όλη μας την πορεία και φεύγει από κοντά μας, ίσως με την τελευταία μας ανάσα.

Σε κάθε μέρα που περνάει, τουλάχιστον δύο τρανς άνθρωποι, κάπου σε κάποιο σημείο αυτού του πλανήτη, χάνουν την ζωή τους, από εγκλήματα ρατσιστικού μίσους, λόγω της ταυτότητας φύλου τους. 272 θύματα κατέγραψαν Διεθνείς Οργανώσεις μόνο για το 2015. Δυστυχώς όμως, το νούμερο αυτό δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και είναι πολύ μεγαλύτερο, διότι, σε πολλές χώρες δεν υπάρχουν καν καταγραφές, ενώ σε κάποιες οι τρανς άνθρωποι δεν καταγράφονται ως τρανς. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει μία ξεχωριστή Παγκόσμια Ημέρα, όπου η Διεθνής Τρανς Κοινότητα, κάθε χρόνο τιμά τους τρανς ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους, λόγω της μισαλλοδοξίας και του απερίφραστου ρατσιστικού μίσους, στις 20 Νοεμβρίου, με την Διεθνή Ημέρα Τρανς Μνήμης.

Ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην τελευταία αναφορά του «Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ταυτότητα Φύλου», λέει χαρακτηρίστηκα:

«Η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των τρανς ατόμων σε μεγάλο βαθμό περιφρονείται, δεν δεικνύεται το ενδιαφέρον, παρ’ όλο που τα προβλήματά τους είναι πολύ σοβαρά και συναντώνται μόνο σε αυτή την ομάδα. Τα τρανς άτομα αντιμετωπίζουν στο μέγιστο διακρίσεις, μισαλλοδοξία και απερίφραστη βία. Τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα καταστρατηγούνται, συμπεριλμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή, του δικαιώματος στην φυσική τους ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, του δικαιώματος στην υγεία.»

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον κοινωνικό ρατσισμό που αντιμετωπίζουμε οι τρανς άνθρωποι λόγω της ταυτότητας αλλά και της έκφρασης του φύλου τους, θα πρέπει να μιλήσουμε για μία σειρά από διακρίσεις και αποκλεισμούς, ξεκινώντας από το οικογενειακό περιβάλλον, που αποτελεί μία μικρογραφία της κοινωνίας.

Πολλά νεαρά τρανς παιδιά αλλά και έφηβοι, αντιμετωπίζουν αρνητικές συμπεριφορές όταν αποφασίσουν να αποκαλύψουν την ταυτότητα τους στην οικογένεια τους. Είναι πολλοί δυστυχώς αυτοί οι γονείς, που δεν αποδέχονται το παιδί τους έτσι όπως ακριβώς είναι, που νιώθουν ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν μία τέτοια κατάσταση. Βλέπουν τα όνειρα που είχαν για το παιδί τους να γκρεμίζονται, κλείνοντας όμως τα μάτια τους στα όνειρα που έχει το παιδί τους. Γίνονται χειριστικοί, επιβάλλοντας στο παιδί τους να ζήσει μία ζωή όπως οι ίδιοι την έχουν φανταστεί, δημιουργώντας έτσι αισθήματα άγχους, πίεσης, βίας και κατάθλιψης στο παιδί. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά τρανς παιδιά και έφηβοι φεύγουν από την οικογένεια τους σε μικρή ηλικία λόγω αυτών των αρνητικών συμπεριφορών, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό διέπραξε ή σκέφτηκε να διαπράξει απόπειρα αυτοκτονίας.

Μετέπειτα, στο σχολικό περιβάλλον όταν ένας τρανς άνθρωπος αποφασίσει να εσωτερικεύσει την ταυτότητα του, έχει να αντιμετωπίσει ρατσιστικές συμπεριφορές, τόσο από τους συμμαθητές του, όσο και από τους εκπαιδευτικούς. Συμπεριφορές που αρχίζουν από ένα επικριτικό βλέμμα, ένα γελάκι και φτάνουν στον εκφοβισμό/μπούλινγκ, στη βία, μέχρι και στην απειλή της σωματικής τους ακεραιότητας. Συμπεριφορές που κάνουν ένα τρανς νεαρό παιδί να θέλει να σταματήσει το σχολείο, μην μπορώντας να αντέξει αυτό τον καθημερινό Γολγοθά. Μην ξεχνάτε πάντα ότι μιλάμε για ένα παιδί.

Στον χώρο της εργασίας, οι τρανς άνθρωποι, αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό, στο μέγιστο βαθμό του. Έχετε δει πολλούς τρανς ανθρώπους να εργάζονται κάτω από το φως της ημέρας; Σας έχει εξυπηρετήσει ένας τρανς άνθρωπος στο ταμείο ενός σούπερ μάρκετ ή σε ένα περίπτερο όταν πήγατε να αγοράσετε κάτι; Έτυχε να δείτε πολλές φορές κάποιον τρανς άνθρωπο πίσω από το γραφείο μιας τράπεζας, μίας κρατικής ή δημόσιας υπηρεσίας; Ρητορικές ερωτήσεις. Αποτέλεσμα του αποκλεισμών αυτών από τον εργασιακό χώρο, είναι ο αποκλεισμός και από τις παροχές υγείας και πρόνοιας, λόγω του ότι τα περισσότερα τρανς άτομα δεν έχουν ασφάλεια.

Οι αρνητικές συμπεριφορές μας ακολουθούν στην καθημερινότητα μας, καθώς εισπράττουμε, χλευασμούς, διακρίσεις, αρνητικότητα, από μία απλή βόλτα στο δρόμο, την ώρα που θα ζητήσουμε μία δουλειά, μέχρι και την στιγμή που θα θέλουμε να νοικιάσουμε ένα σπίτι για να μείνουμε. Το να ζήσουμε ελεύθερα και με αξιοπρέπεια, δυστυχώς για τους περισσότερους τρανς ανθρώπους από εμάς, παραμένει ένα όνειρο, που δεν έχει γίνει ακόμη πραγματικότητα και που αφήνει ανενόχλητο το φίδι του ρατσισμού να πνίγει το δικαίωμά μας στην ίδια την ζωή.

Θέλουμε μία κοινωνία, που τα όνειρα δεν θα είναι μέσα σε ξεχασμένα μουσεία και που η ελπίδα και το ελεύθερο πνεύμα θα πάρουν την θέση της τυποποιημένης σκέψης και έκφρασης. Μία κοινωνία, όπου οι νόμοι της θα μιλούν για δημοκρατία, για ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους χωρίς εξαιρέσεις. Έχουμε υποχρέωση να αγωνιστούμε για μία τέτοια κοινωνία, που θα αποδέχεται και θα στηρίζει όλους τους ανθρώπους χωρίς διακρίσεις, για μία κοινωνία θα σέβεται κάθε ανθρώπινη ιδιαιτερότητα (σωματική, πνευματική) και κάθε διαφορά γλώσσας, φυλής, θρησκείας, χρώματος και φύλου. Μία κοινωνία ελεύθερη.

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ