Γράφει ο Σπύρος Πετρίτης.


Η συγκαλυμμένη μισανθρωπία και ο ρατσισμός δεν διαφυλάσσουν τα χαμόγελα των παιδιών.

Πληροφορηθήκαμε την πρωτοφανή ρατσιστική δίωξη κατά εργαζομένου για τον κατ’ ευφημισμόν «φιλανθρωπικό» οργανισμό του Χαμόγελου του Παιδιού. Για το θέμα έχει ήδη τοποθετηθεί το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ). Το ΣΥΔ μάλιστα έχει ήδη κινηθεί νομικά προκειμένου να αποδοθεί το δίκαιο στη βάση της στοχοποίησης του ατόμου αυτού λόγω της ταυτότητας/έκφρασης του φύλου του, ενώ το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ) εξέφρασε την αμέριστη συμπαράστασή του στον εργαζόμενο, καθώς και την οργή του για την αντιμετώπιση της οποίας έτυχε. Η Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας/Έκφρασης Φύλου του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, ζητά την άμεση εξέταση του τρανσφοβικού περιστατικού κατά του εργαζόμενου αυτού στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι εκπλαγήκαμε. Είναι γεγονός ότι ο συγκεκριμένος οργανισμός έχει συμβάλει και στη στοχοποίηση της κοινότητας των ρομά. Επ’ αυτού έχει τη σημασία του ότι ακριβώς η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, όπως και εκείνη των ρομά, είχαν στοχοποιηθεί στο πλαίσιο της «ευγονικής» των ναζί, ενώ και σήμερα ακόμη θεωρούνται από το πιο συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας μας ως ακατάλληλοι ή και επικίνδυνοι άνθρωποι για γονείς. Δεν είναι τυχαίοι πηχυαίοι τίτλοι όπως: «Οι ρομά κλέβουν παιδιά», που βλέπουν από καιρού εις καιρόν το φως της δημοσιότητας, ενώ παράλληλα η ίδια ψευδεπίγραφη πολιτική ορθότητα, το προσχηματικό ενδιαφέρον για τα παιδιά, απεικονίζεται όταν (ακρο)δεξιοί πολιτικοί δήθεν ανησυχούν για το ενδεχόμενο τα ομόφυλα ζεύγη να αποκτήσουν το δικαίωμα της παιδοθεσίας.

Μία και μόνη προϋπόθεση

Πριν από λίγο καιρό, μία άλλη οργάνωση, η «Οικογένειες Ουράνιο τόξο» [ouraniotoksofamilies.blogspot.gr], πραγματοποίησε το συνέδριό της, όπου και σε επιστημονική βάση καταρρίφθηκε κάθε αντιεπιστημονικός μύθος αναφορικά με τους απαραίτητους όρους που πρέπει να τηρούνται προκειμένου ένα παιδί να αναπτύξει μεγαλώνοντας μια υγιή και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Οι όροι αυτοί προσδιορίζονται στη διεθνή σύμβαση του ΟΗΕ/UNICEF για τα δικαιώματα του παιδιού, και συνοψίζονται στο αξίωμα για την αναγκαιότητα της αγάπης. Πουθενά δεν ορίζονται προϋποθέσεις αναφορικά με τη φυλή, το φύλο, την ταυτότητα/έκφραση φύλου και το σεξουαλικό προσανατολισμό των ανθρώπων που μπορούν να τεκνοποιήσουν/παιδοθετήσουν. Τι είναι για το συναισθηματικό κόσμο των παιδιών, στον οργανισμό αυτόν του «τρανσφοβικού χαμόγελου», αυτός ο άνθρωπος, αν όχι μέλος της οικογένειάς τους; Πώς να χαρακτηρίσουμε το γεγονός ότι τα ΜΜΕ, αλλά και ο ίδιος ο πρόεδρος του οργανισμού, αγνοούν επιδεικτικά τα ενδεχόμενα ψυχικά τραύματα που μπορεί να επιφέρει η ξαφνική απομάκρυνση του ανθρώπου αυτού από το χώρο εργασίας του, που για εκείνα είναι ο χώρος όπου ανατρέφονται και διαπαιδαγωγούνται; Ποιο είναι το ενδεχόμενο ηθικοπλαστικό δίδαγμα; Μήπως ότι τα προγράμματα της ευγονικής των ναζί, από όπου αποκλείεται ο σεβασμός κάθε ετερότητας με βάση την ταυτότητα/έκφραση φύλου και το σεξουαλικό προσανατολισμό, είναι προτιμότερα από τα οικογενειακά περιβάλλοντα με αγάπη για όλους, με σεβασμό στην ιδιαίτερη προσωπικότητα του καθενός; Εν τέλει, πώς θα βίωνε τη δική του ενδεχόμενη διαφορετικότητα ένα από τα παιδιά του ίδιου οργανισμού; Πώς θα αντιμετωπιζόταν από τη διοίκηση και πώς θα έπρεπε η διοίκηση να εμφυσήσει στα υπόλοιπα παιδιά τη συνειδητή θέληση να το σεβαστούν, με αποδοχή της μοναδικής προσωπικότητάς του;

Όχι στην καλλιέργεια του μίσους

Μπορεί τα ίδια τα παιδιά να αγνοούν την κοινωνική νόρμα των «βιολογικών» νόμων, που τα χωρίζει και από τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους βιολογικούς τους γονείς αλλά και από εκείνα που μεγαλώνουν με τους θετούς ή και τους ανάδοχους γονείς τους. Μπορεί αυτή η νόρμα να αντικατοπτρίζει μύθους και να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, γιατί κανένας φυσικός νόμος δεν προσδιορίζει ότι οι βιολογικοί γονείς είναι πάντα οι πιο κατάλληλοι για να αναθρέψουν. Μπορεί και ο θεσμός της οικογένειας να διακρίνεται από μια απαράμιλλη ποικιλομορφία στο χρόνο και το χώρο και να μη λείπουν καν παραδείγματα κοινοτήτων, όπου όλα τα παιδιά της κοινότητας μεγάλωσαν σε ανάλογα ιδρύματα. Αλλά στη δική μας κοινωνία τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζονται ήδη με έναν οίκτο, που είναι, όπως τελικά αποδεικνύεται, το καλύτερο υπόστρωμα για να ανθίσει ο κοινωνικός στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και το μίσος. Θα περίμενε, ή μάλλον θα απαιτούσε κανείς, ο συγκεκριμένος οργανισμός, εφόσον προβάλλεται από τα κανιβαλικά ΜΜΕ, αντί να προσπαθήσει να καθησυχάσει το κοινό τους, να αδράξει την ευκαιρία ώστε να συμβάλει σε μια ειλικρινή και χωρίς ταμπού ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας για τα παραπάνω αναφερόμενα θέματα και όχι να επιβραβεύσει τα μισάνθρωπα ένστικτα, που είναι αναμενόμενο να έχουν αναζωπυρωθεί σήμερα σε μια κοινωνία υπό βαθιά κρίση.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην epohi.gr Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016, 5:09

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ