Γερμανία: Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017 | 18:03

Του Morgan Meaker| Politico.

Μετάφραση για το T-zine.grΑφροδίτη Παπαγεωργίου

LGBTQI News

Οι απελάσεις LGBTQI προσφύγων αγνοούν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν εάν επιστρέψουν στη χώρα τους.

Βερολίνο — Πριν εγκαταλείψει τη χώρα της, τον Λίβανο, η Ελιάνα μπορούσε να εργαστεί μόνο ως έσκορτ. Ως τρανς γυναίκα, αντιμετώπιζε την μόνιμη απειλή των συλλήψεων και των βασανισμών στις διαβόητες φυλακές Hbeish της Βηρυτού (βλέπε σχετική είδηση σύμφωνα με την οποία οι LGBTQI άνθρωποι βασανίζονται συστηματικά στις φυλακές αυτές: εδώ).

Στην Γερμανία, όπου προσέφυγε αιτούσε διεθνούς προστασίας ασύλου τον Οκτώβριο του 2015, εργάστηκε σε beauty salon και παρακολούθησε μαθήματα Γερμανικών. Γενικά, αισθανόταν αποδεκτή.

Όμως το αίσθημα ασφάλειας που ένιωθε κατακερματίστηκε στην αρχή του χρόνου, όταν έλαβε επιστολή απέλασης από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Μετανάστευσης και Προσφύγων (περισσότερα εδώ), γνωστό με το Γερμανικό ακρωνύμιο BaMF.

Το BaMF, απέρριψε το αίτημά της για διεθνή προστασία στο έδαφος ότι η Ελιάνα πέρασε την Μεσόγειο από την Τουρκία στην Ελλάδα ως «άντρας» και συνεπώς δεν μπορεί να θεωρείται τρανς, παρά τις καταγραφές ότι οι γυναίκες συστηματικά υποφέρουν από σεξουαλικές κακοποιήσεις στις διαδρομές των μεταναστών στην Ευρώπη (εδώ μπορεί να δείτε αναλυτικό ριπόρτ της Διεθνούς Αμνηστίας που αποδεικνύει ότι οι γυναίκες, πράγματι, αντιμετωπίζουν συστηματικές κακοποιήσεις κατά την διαδρομή τους σε χώρες της Ευρώπης: εδώ).

Για την Ελιάνα, που ακόμη έχει νωπά τα ίχνη της βίας από την ίδια της την οικογένεια και άλλων γνωστών της στο κορμί της, η εντολή απέλασης ήταν σοκαριστική. «Ήταν εξευτελιστικό», λέει. «Οτιδήποτε σχεδίασα και δούλεψα γι’ αυτό, τώρα καταρρέει».

Στο διαμέρισμά της στο Βερολίνο, η Ελιάνα, κατεβάζει τα ρούχα της για να μου δείξει τα σημεία που το δέρμα της ακόμη έχει βαθιές μπλαβιές. Το 2012, ο αδερφός της ανακάλυψε ότι είναι τρανς και για να ζήσει εργάζεται ως έσκορτ. Την πρώτη ημέρα του Ραμαζιανίου, έστειλε τους φίλους του να την βρούν. Εκείνοι την κτύπησαν στη μέση του δρόμου.

«Στέλνουν πίσω ανθρώπους για λόγους που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα στην χώρα καταγωγής τους» – μας λέει ο Knud Wechterstein, ιδρυτής της οργάνωσης Rainbow Refugees.

Βλέποντας μία-μία της φωτογραφίες της με τα τραύματα, μου δείχνει μία του ποδιού της, όπου αποκαλύπτονται βαθιές έντονες χαρακιές που ανοίγει η σάρκα. Τα πλευρά και οι γοφοί της ακόμη την πονούν, μας λέει.

Η Salma Arzouni, φίλη που εργάζεται στην Gladt, οργάνωση που υποστηρίζει τα LGBTQI πρόσωπα που αιτούνται άσυλο (περισσότερα για την Gladt εδώ), επίσης εκπλήσσεται από την επιστολή. «Η υπόθεσή της ήταν πολύ ισχυρή και δεν μπορούσαμε να περιμένουν αυτήν την απόφαση», μας λέει.

Η Ελιάνα είναι ένα από τα πολλά LGBTQI πρόσωπα που αιτούνται διεθνούς προστασίας και λαμβάνουν εντολή απέλασης να επιστρέψουν σε χώρες που θεωρούνται «ασφαλείς» από την Γερμανική κυβέρνηση, όμως οι ζωές τους ακόμη βρίσκονται σε ρίσκο.

Δεν υπάρχουν στατιστικές για τον αριθμό των προσώπων που αιτούνται διεθνούς προστασίας ασύλου που λαμβάνουν εντολή απέλασης, όπως οι οργανώσεις που διεκδικούν τα δικαιώματά τους καταγράφουν ότι πάνω από το 50% των αιτήσεων απορρίπτονται.

* * *
«Η διαδικασία των αποφάσεων στην Γερμανία δεν παίρνει υπόψιν τους ιδιαίτερους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι LGBTQI άνθρωποι στις χώρες τους», μας λέει ο Knud Wechterstein, ιδρυτής της Rainbow Refugees στη Φρανκφούρτη.

«Πολλές εκ των αποφάσεων της BaMF είναι λανθασμένες», συμπληρώνει, ξεφυλλίζοντας μία δέσμη επιστολών και εξηγεί ότι τα πρόσωπα που αιτούνται διεθνούς προστασίας –που προέρχονται από το Ιράκ, το Πακιστάν, τη Σερβία και το Ιράν– λαμβάνουν απόρριψη παραμονής στην Γερμανία. Ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του είναι η υποστήριξη των LGBTQI προσφύγων να εφεσιβάλουν τις εντολές απέλασης.

«Στέλνουν πίσω ανθρώπους για λόγους που δεν αντιστοιχούν στις πραγματικότητες των χωρών καταγωγής τους», μας λέει.

[Η Ενένα, λεσβία πρόσφυγας από την Συρία, συμμετέχει σε συνάντηση για την προαγωγή της Διεθνούς Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας, τον Μάιο του 2016 στο Βερολίνο | Sean Gallup/Getty Images]

Εκπρόσωπος της BaMF μας λέει ότι κάθε υπόθεση εξετάζεται εξατομικευμένα, διερευνώντας την ιδιότητα του/της πρόσφυγα, «εάν το πρόσωπο που αιτείται ασύλου μπορεί με αξιόπιστο τρόπο να αποδείξει ότι θα βρεθεί σε κίνδυνο λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού στην χώρα καταγωγής».

Οι αιτήσεις ασύλου που κατατίθενται από πρόσωπα εθνικότητας από τον Λίβανο, σπανίως γίνονται αποδεκτές. Σύμφωνα με τις στατιστικές από την BaMF, του πρώτου εξαμήνου του 2017, ποσοστό κάτω του 12% των προσώπων που αιτούνται ασύλου από τον Λίβανο έχουν θετική κατάληξη τα αιτήματά τους. Όμως μέλη της LGBTQI κοινότητας του Λιβάνου δεν αισθάνονται ασφαλή στη χώρα τους. Σε ριπόρτ του 2017 της οργάνωσης Proud Lebanon που έχει έδρα στη Βηρυτό καταγράφονται λεπτομέρειες περιστατικών βίας από την αστυνομία, συμπεριλαμβανομένων συλλήψεων, βασανισμών και προσαγωγών στη βάση του σεξουαλικού προσανατολισμού (εδώ μπορείτε να δείτε όλο το 26σέλιδο ριπόρτ της Proud Lebanon).

Επισήμως, η Γερμανία θεωρεί μόνο μια χούφτα χωρών –τις χώρες της Ε.Ε., χώρες των δυτικών Βαλκανίων, την Γκάνα και τη Σενεγάλη– ως ασφαλείς. Ανεπίσημα οι αρχές αρνούνται καθεστώς ασύλου σε αιτούντες από πολλές ακόμη χώρες, όπως αναφέρουν νομικοί και οργανώσεις δικαιωμάτων. Και για πρόσωπα που αιτούνται άσυλο από χώρες όπως το Μαρόκο, το Πακιστάν, η Ρωσία και η Τυνησία που είναι γκέι ή τρανς, η υπόθεση εργασίας ότι η χώρα του είναι «ασφαλής», δεν συνάδει με τις εμπειρίες τους που αφορούν θεσμοποιημένη βία ή βίαιες προσαγωγές. Στη Τυνησία, επί παραδείγματι, οι σχέσεις μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου τιμωρούνται μέχρι έως και τρία έτη φυλάκισης.

«Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι οι LGBTQI άνθρωποι που δεν προέρχονται από την Συρία αντιμετωπίζουν πλήθος δυσκολιών», μας λέει η Sabrina Latz, μάνατζερ του πρότζεκτ του Queer Refugees Network, που δραστηριοποιείται στην ανατολική Γερμανία, στην Λειψία. Κατά το 2017, και μέχρι στιγμής, πάνω από το 93% των Σύρων αιτούντων έχει λάβει καθεστώς διεθνούς προστασίας ασύλου, ενώ, επί παραδείγματι, το 58% από το Ιράκ, και το 8% από την Ρωσία (περισσότερες λεπτομέρειες εδώ).

«Στον Λίβανο, τα ζώα έχουν περισσότερα δικαιώματα από τις τρανς γυναίκες», αναφέρει ωστόσο η Ελιάνα.

Ένας 29χρονος γκέι άντρας από την Τυνησία, που εξαναγκάστηκε από την αστυνομία της χώρας του να υποστεί «πρωκτικό τεστ» -πρακτική που έχει καταδικαστεί από την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών κατά των Βασανισμών, ωστόσο εξακολουθεί να εφαρμόζεται για τους γκέι άντρες στην Τυνησία-, απορρίφθηκε το αίτημα ασύλου του στην Γερμανία τον Ιανουάριο. Η Queer Refugees Network, που υποστήριξε την υπόθεση αυτού του γκέι άντρα, ανακοίνωσε την απόφαση δημόσια ώστε να κινητοποιήσει το δημόσιο ενδιαφέρον στα κοινωνικά δίκτυα, ώστε η BaMF να αναθεωρήσει την απόφαση. Έναν μήνα αργότερα, επανεξέτασε την απόφαση και τελικώς απέδωσε στον γκέι άντρα καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Αυτή η νίκη, ήταν μία σπάνια εξαίρεση, μας λέει ο Latz, προσθέτοντας ότι δεν ήταν καθόλου εύκολο να αναθεωρήσει η BaMF την απόφασή της, και τούτο δεν θα ήταν δυνατόν δίχως να ασκηθεί ισχυρή πίεση.

Σε μία ακόμη πρόσφατη υπόθεση, οι χειριστές της BaMF απέρριψαν το αίτημα Ιρακινού άντρα, επειδή ήταν παντρεμένος με γυναίκα και είχε τρία παιδιά, συνεπώς δεν μπορούσε να θεωρείται ότι είναι γκέι.

[LGBTQI πρόσφυγες από τη Συρία, Steve, Auz καιEnana στο Βερολίνο το 2016 | Tobias Schwarz/AFP Getty Images]

«Η διαδικασία ασύλου που ακολουθεί η BaMF απαιτεί περισσότερη ευαισθησία στο θέμα των διώξεων και τις ιδιαίτερες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν οι LGBTQI πρόσφυγες, σε διάφορες χώρες», σημειώνει ο Latz. «Πολλοί πρόσφυγες είναι παντρεμένοι ακριβώς επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να ζουν ανοικτά ως γκέι άντρες στις χώρες καταγωγής τους».

Σύμφωνα με τον δικηγόρο Jonathan Leuschner που δραστηριοποιείται στη Φρανκφούρτη, το κεντρικό επιχείρημα που προτάσσουν οι αρχές της Γερμανίας συχνά είναι ότι παρότι οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν σοβαρές διώξεις στις χώρες καταγωγής τους, μπορούν να κρατούν για τον εαυτό τους τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

«Και τούτο συμβαίνει παρά του ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, έχει αποφασίσει ότι παρόμοια επιχειρήματα, παραβιάζουν το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του», λέει ο Leuschner.

«Πρόσφατα έλαβα μία απόρριψη ενός LGBTQI αιτούντος από την Τζαμάικα –χώρα που η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με παραπάνω από 10 χρόνια φυλάκισης (περισσότερα εδώ)- όπου είδα το επιχείρημα αυτό ότι η Τζαμάικα δεν ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία αυτή καθ’ αυτή, αλλά μόνο την σεξουαλική οικειότητα μεταξύ αντρών, όταν αυτή αποδεικνύεται», λέει ο Leuschner. «Με ξεπερνά εντελώς πώς κάποιος μπορεί να αποδεχτεί μία τέτοια διαφοροποιήση», συμπλήρωσε.

* * *
Εν όσω η BaMF απέρριψε την υπόθεση της Ελιάνα στη βάση ότι ο Λίβανος είναι «ασφαλής» χώρα γι’ αυτήν, η ίδια είναι τρομοκρατημένη στην ιδέα επιστροφής όπου θα ήταν εξαναγκασμένη να ζει με τον φόβο.

«Στο Λίβανο, τα ζώα, έχουν περισσότερα δικαιώματα από τις τρανς γυναίκες», λέει εμφατικά.

Η Ελιάνα παρ’ όλα αυτά επέλεξε να μην εφεσιβάλει την απόφαση απέλασης, διαδικασία που μπορεί να πάρει χρόνια. «Έχασα ήδη δύο χρόνια από τη ζωή μου, δεν μπορώ να περιμένω περισσότερο», μας λέει.

Οι φίλοι της προσπαθούν να την πείσουν να μείνει, όμως η εντολή απέλασης άλλαξε εντελώς τις πεποιθήσεις της για την Γερμανική φιλοξενία. «Προτιμώ να ζήσω στον δρόμο παρά να με εξευτελίζουν εδώ», λέει.

[Omar, 20χρονος Σύρος γκέι πρόσφυγας, στο Aalsmee της Ολλανδίας, το 2016 | Emmanuel Dunand/AFP Getty Images]

© T-zine.gr με πληροφορίες από Politico

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ