Είμαι μια τρανς μητέρα – Δεχτείτε το!

Της Mischa Haider | Advocate.

Για μια τρανς γυναίκα, η υποτιμητική αντιμετώπιση της κοινωνίας γίνεται περισσότερο εμφανής από ποτέ στις περιπτώσεις που αμφισβητείται η μητρότητά της.

Είμαι μια τρανς μητέρα – Δεχτείτε το!

«Τρανς μητέρα;», «Πού είναι η πραγματική μητέρα;», ρωτούν κάποιοι, ενώ άλλοι πάλι αναρωτιούνται: «Πως απέκτησες τα παιδιά;».

Κάθε φορά που πάω με τα παιδιά μου στην παιδική χαρά, τα βλέμματα των υπολοίπων πέφτουν αμέσως επάνω μου, με εξετάζουν από μπροστά και από πίσω, αναζητώντας συγχρόνως εκείνο το άλλο, το φαντασιακό πρόσωπο – την «αληθινή» μητέρα των παιδιών, εκείνη δηλαδή που τα γέννησε.

Βρίσκομαι κάθε φορά αντιμέτωπη με εκείνα τα επίμονα, γεμάτα αμφισβήτηση βλέμματα που με κοιτάζουν σαν να είμαι απατεώνισσα, ακόμη και στις περιπτώσεις που τα παιδιά μου θα με φωνάξουν με την μοναδική λέξη που γνωρίζουν για να μου απευθυνθούν, με τη λέξη «μητέρα» – ειδικά τότε θα έλεγα.

Σε αυτές τις στιγμές είναι που θυμάμαι πόσο εύκολα μπορεί η αξία μας ως άτομα, μαζί με τους δεσμούς που σχηματίζουμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να μαραθούν κάτω από το αμείλικτο βλέμμα της κοινωνίας.

Αυτή είναι μια «φυλακή» που δεν αφορά μόνο τις τρανς γυναίκες και μητέρες, αλλά, όλο και περισσότερο, την κάθε γυναίκα και μητέρα. Ζούμε σε έναν κόσμο που μας αντιμετωπίζει ως παθητικά δοχεία, τα οποία ορίζονται από ένα καταπιεστικό, κανονιστικό βλέμμα, τόσο αιχμηρό -μέσω χιλιετιών μισογυνισμού- που θεωρεί τα στερεότυπά του ως τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της φύσης. Σε αυτό το βλέμμα, η προσωπικότητα είναι το βασίλειο των ανδρών, ενώ η αξία των γυναικών περιορίζεται στο σώμα τους.

Οι τρανς γυναίκες καταλαμβάνουν το ρήγμα αυτού του νοητικού γκουλάγκ των δύο φύλων, καθώς η γυναικεία φύση μας εκπορεύεται από το ποιες είμαστε ως άτομα, και όχι από ένα σύνολο φυσικών ιδιοτήτων που έχει συμβατικά ταυτιστεί με το φύλο μας. Ως εκ τούτου, η αποδοχή της γυναικείας φύσης σε μια τρανς γυναίκα ισοδυναμεί με την αποδοχή της γυναικείας προσωπικότητας. Σημαίνει επίσης την αποδοχή ότι οι γυναίκες δεν υπάρχουν ως ένας συνδυασμός ωοθηκών, μήτρας και κόλπου, αλλά είναι κάτι πιο άυλο και πιο εγκεφαλικό.

Αυτό πιστεύω ότι μπορεί επίσης να εξηγήσει την αγριότητα της κοινωνίας στην προσπάθεια της να ακυρώσει την γυναικεία φύση των τρανς γυναικών. Η αναγνώριση της ύπαρξής μας ως γυναίκες ισοδυναμεί με τον διαχωρισμό του «νοητικού σχήματος» γυναίκα-σώμα, πάνω στο οποίο βασίζεται η πατριαρχία. Συγχρόνως, αμφισβητεί την άποψη ότι οι άνδρες και η αρρενωπότητα είναι οι μοναδικοί «κάτοχοι» προσωπικότητας, άποψη που υποβιβάζει τις γυναίκες και την θηλυκότητα στο πεδίο της σάρκας και μόνο.

Η τρανς μητρότητά μου αμφισβητείται σιωπηλά, όπως στην περίπτωση αυτών των εξευτελιστικών βλεμμάτων στην παιδική χαρά, όταν δεν κατακεραυνώνεται φωναχτά ως «ψεύτικη», «αφύσικη» και «απάτη» μέσα από τους δέκτες της τηλεόρασης. Δεν έχω τα μέρη του σώματος που απαιτούνται, κατά το πατριαρχικό στερεότυπο, για να γίνω αποδεκτή ως μητέρα. Η μήτρα άλλωστε θεωρείται, μέσα σε αυτό το πλαίσιο/σύμβαση, περισσότερο απαραίτητη από τα αμέτρητα χρόνια εμπειρίας με τα μωρά, κάτι άμεσα συνδεδεμένο με τη μητρότητα. Όπως το μητρικό γάλα αντιμετωπίζεται ως υγρός χρυσός, την ίδια στιγμή που το πολύωρο νανούρισμα και το παιχνίδι με ένα νεογέννητο αντιμετωπίζονται ως απλές λεπτομέρειες.

Το βλέμμα αυτό της κοινωνίας είναι στην πραγματικότητα μια συλλογική τύφλωση που αντιμετωπίζεται και ως φυσιολογική.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορούν να κρυφτούν ακόμα και κάτω από αυτό το τυραννικό βλέμμα της κοινωνίας. Αν και δεν υπάρχει κάποια μήτρα μέσα στο σώμα μου, υπάρχει σίγουρα μια μήτρα μέσα στην καρδιά μου που χωράει και τα τρία παιδιά μου. Και ενώ το σώμα μου δεν θα μπορούσε ποτέ, η ψυχή μου έμεινε έγκυος για να γεννηθούν αυτά τα τρία παιδιά.

Είναι σίγουρο ότι εκείνοι που με κρίνουν ακατάλληλη και ανίκανη ως μητέρα δεν θα ενδιαφερθούν για το γεγονός ότι τα παιδιά μου δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικό με τα ωάρια, τα σπερματοζωάρια, τις μήτρες και τις γέννες, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά από χάδια, παραμύθια, πάνες και κρέμες, και, φυσικά, την ατελείωτη αγάπη μου!

Τα παιδιά μου ενδιαφέρονται μόνο για την ισχύ του δεσμού μας εκείνην τη στιγμή, για τα τραγούδια που τους τραγουδώ, για την ζεστασιά του σώματός μου όταν ξυπνούν μέσα στο βράδυ από ένα κακό όνειρο και τρέχουν για να κρυφτούν στο κρεβάτι μου. Ούτε γνωρίζουν, ούτε ενδιαφέρονται για το τί βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια μου, πόσο μάλλον για αυτό που βρίσκεται κάτω από το ηβικό οστό μου ή μέσα στα χρωμοσώματα μου. Αντιλαμβάνονται απλά, με έναν τρόπο που η κοινωνία προφανώς δεν μπορεί, ότι τα αγαπώ όπως μόνο μια μητέρα μπορεί και αυτό είναι το μόνο που τα νοιάζει.

Ο όποιος πόνος θα μπορούσε να τους προκληθεί από την τρανς φύση μου, θα οφείλεται ακριβώς σε εκείνους που αρνούνται αυτό το πολύ απλό γεγονός. Όσοι με ακυρώνουν ως μητέρα, βλάπτουν στην ουσία και τα παιδιά μου, λέγοντάς τους ότι η κεντρική αλήθεια της ζωής τους είναι στην πραγματικότητα ένα ψέμα.

Είναι τραγικό το γεγονός ότι αρκετές τρανς γυναίκες με παιδιά συχνά αποφεύγουν τον όρο «μητέρα», αποδεχόμενες τον μειωτικό για εκείνες ορισμό της κοινωνίας για την μητρότητα, που περιορίζεται στα αναπαραγωγικά όργανα του σώματος.

Σε κάποιες περιπτώσεις δέχονται κάποιον «ενδιάμεσο» όρο, τοποθετώντας τον εαυτό τους σε «δεύτερη μοίρα» σε σχέση με το πρόσωπο που κυοφόρησε και γέννησε τα παιδιά τους, ανεξάρτητα από το ποια είναι η αλήθεια των οικογενειών τους. Για πολλές, αν όχι για όλες, η ορολογία που αφορά στη μητρότητα επιλέγεται απρόθυμα, ως αποτέλεσμα του κοινωνικού καταναγκασμού που συνοψίζεται στη φράση: «Πώς τολμούν να αποκαλούν τους εαυτούς τους μητέρες, όταν δεν διαθέτουν ούτε ωοθήκες ούτε μήτρα;»

Είμαι μητέρα, και εκείνοι που προκατειλημμένα θεωρούν το αντίθετο, θα πρέπει να αφήσουν κατά μέρος τις προκαταλήψεις. Είμαι η αληθινή, ολόκληρη, και, στην περίπτωσή μου, η μόνη μητέρα των παιδιών μου. Η μητρότητά μου έρχεται χωρίς υποσημειώσεις, προσόντα, ή απολογίες, σε μια κοινωνία με παρωπίδες τις προκαταλήψεις της. Τέτοιες προκαταλήψεις αποτελούν πληγή όχι μόνο για τις τρανς ή τις ΛΟΑΤ οικογένειες, αλλά για όλες τις μητέρες, ακόμα και τις ετερόφυλες που τεκνοθετούν και που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις αμφισβήτησης και ανάκρισης για το αν είναι «πραγματικές» μητέρες. Αλίμονο για τον δήθεν προηγμένο πολιτισμό μας αν συνεχίζουμε τους πιο πρωτόγονους δογματισμούς για την σάρκα και το αίμα.

Στο κοινωνικό μας «ματριξ» υπάρχουν αρσενικά υποκείμενα και θηλυκά αντικείμενα, και πάνω σε αυτό βασίζονται οι αντιλήψεις μας για τη μητρότητα και την πατρότητα. Σε αντίθεση με την μητέρα, ο πατέρας δεν αποτελεί απλά και μόνο μια σωματική οντότητα. Μια συνέπεια αυτού είναι και το γεγονός ότι οι μη βιολογικοί πατέρες γίνονται πιο εύκολα αποδεκτοί ως πατέρες από την κοινωνία μας, σε έναν τέτοιο βαθμό που δεν θα ίσχυε ποτέ για τις μη βιολογικές μητέρες, οι οποίες δεν γίνονται ποτέ αποδεκτές ως μητέρες. Μητέρα θεωρείται ότι είναι η γυναίκα που γέννησε ένα παιδί και όχι η γυναίκα που μεγαλώνει, ως η μητέρα του, ένα παιδί.

Αναγωγικά, ο άντρας είναι πρόσωπο και η γυναίκα είναι σώμα. Αυτό το στερεότυπο για την γυναικεία φύση όλων των γυναικών γίνεται περισσότερο ορατό όταν τοποθετείται κάτω από τον μεγεθυντικό φακό της τρανς γυναίκας.

Ο άνδρας το κάνει -η γυναίκα της το κάνουν, ο άνδρας πηδάει -η γυναίκα πηδιέται. Οι γυναίκες έχουν διάρκεια ζωής όσο είναι μητέρες ή ερωμένες. Η αξία μας είναι συνδεδεμένη με το σώμα μας, την ικανότητά μας να γεννήσουμε και το πόσο ευχάριστες είμαστε ως αντικείμενα ηδονής, δοχεία για το αρσενικό μέλος ώστε να διεισδύσει και να κατακτήσει. Εάν δεχθούμε να μας χρήζουν ακατάλληλες βάσει μετρήσεων που μας έχουν επιβληθεί και αφορούν το σώμα μας, τότε όχι «γυναίκες’ και «μητέρες» δεν θα θεωρούμαστε, αλλά μονάχα «άχρηστα τσουβάλια σάρκας».

Δεν είμαι τέλεια μητέρα, καμία γυναίκα δεν είναι. Μια μέρα, τα παιδιά μου μπορεί να μου καταλογίσουν το στυλ μητρότητας μου και μπορεί να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι είμαι μια κακή μητέρα. Αλλά κανείς, ούτε καν εκείνα, δεν μπορούν να ακυρώσουν τη μητρότητα μου, όπως ακριβώς κανείς δεν μπορεί να ακυρώσει τη γυναικεία φύση μου. Αυτό είναι ένα γεγονός με το οποίο οι «προβληματισμένοι θεατές» στην παιδική χαρά -και οπουδήποτε αλλού- θα πρέπει να συμβιβαστούν.

(Το άρθρο ανήκει στην Μίσα Χάιντερ -μητέρα, ακτιβίστρια και ερευνήτρια στο Χαρβαρντ- και δημοσιεύθηκε στο Advocate.com)

Μετάφραση για το T-zine.gr
Κωνσταντίνος Κουλαξής

© T-zine.gr με πληροφορίες από Advocate.com

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ