Ελλάδα: Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017 | 10:16

Από την Άννα Απέργη

Ο σκηνοθέτης, συγγραφέας και ηθοποιός Δημήτρης Κατσιμίρης, μας συστήνει τον Δημήτρη, μας μιλάει για τη νέα του ταινία «Μαμά, γύρισα», αλλά και για τη συνεργασία του με την Εύα Κουμαριανού.

«Μαμά, γύρισα». Η νέα ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Κατσιμίρη, με την Εύα Κουμαριανού.

Βράδυ Τετάρτης, 21 Σεπτεμβρίου 2016, βρίσκομαι στο Δημοτικό Ωδείο της Δράμας στις προβολές ταινιών του 39ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους. Τότε ήταν που «γνώρισα» τον Δημήτρη Κατσιμίρη, μέσα από την πολυβραβευμένη πρώτη του ταινία «Γενέθλια». Ροδίτης στην καταγωγή, έχει σπουδάσει και έχει εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός, αλλά τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Αθήνα ως ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Άνθρωπος ανήσυχος, που διψάει για δημιουργία, αλλά και για γνωριμίες με νέους ανθρώπους, ενώ όπως μας λέει και ο ίδιος η ζωή είναι ένα δύσβατο μονοπάτι που το διαβαίνεις μόνο με ανθρώπους στο πλάι σου.

Άννα Απέργη: Τί άνθρωπος είναι ο Δημήτρης; Πως θα περιέγραφες τον εαυτό σου. Σε διακατέχει γενικότερα μία ηρεμία ή είσαι αυτό που λέμε κοινώς «τρώγεται με τα ρούχα του»;

Δημήτρης Κατσιμίρης: Ένα χαρακτηριστικό που σίγουρα με διακατέχει όλα αυτά τα χρόνια είναι η περιέργεια. Διψάω να διαβάζω, να ζω νέες εμπειρίες, να γνωρίζω νέους ανθρώπους, να ακούω τις ιστορίες τους. Να παρατηρώ τη ζωή γενικότερα, κάποιες φορές και με χειρουργική λεπτομέρεια. Άλλωστε θεωρώ πως στην λεπτομέρεια κρύβεται το ουσιαστικό και το βαθύ.

Α.Α.: Έχεις σπουδάσει και εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να το αφήσεις και να ασχοληθείς με τον χώρο της τέχνης, ή μήπως τελικά δεν το άφησες και τελείως; Πιστεύεις ότι υπάρχουν κοινά σημεία;

Δ.Κ.: Σίγουρα έχουν πολλά κοινά. Η ενσυναίσθηση είναι ένας βασικός παρανομαστής τόσο στη τέχνη όσο και στην κοινωνική εργασία. Η ματιά και το ενδιαφέρον προς τον άνθρωπο και πιο συγκεκριμένα προς το ψυχισμό του κόσμου. Πιστεύω μάλιστα πως σε έναν κόσμο που κυριαρχεί το προσωπικό συμφέρον και ο ωχαδερφισμός, το να έχεις στραμμένη τη ματιά σου προς το συνάνθρωπό σου είναι μια ξεκάθαρη πολιτική στάση. Αυτή τη στάση θέλω να πιστεύω πως υπηρετεί και η τέχνη που κάνω.

 

[…είναι σημαντικό να είσαι ο εαυτός σου αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί.]

Α.Α.: Πρώτο σου θεατρικό έργο «Η αυτοκτονία μου» το 2015, όπου έγραψες το σενάριο ενώ πρωταγωνιστούσες παράλληλα. Ένα έργο που γράφτηκε με αφορμή ερωτηματικών που είχες γύρω από την ψυχική ηρεμία που ψάχνει να βρει ο κάθε άνθρωπος μέσα του. Το «Be yourself», το να είσαι ο εαυτός σου, σπάζοντας στερεότυπα και πολλές φορές και την ίδια σου τη σιωπή, είναι εφόδιο για τον δρόμο να βρει κάποιος την ψυχική του ηρεμία;

Δ.Κ.: Το έργο μιλούσε για τη περιβόητη ψυχική ηρεμία και ευτυχία που ψάχνουμε όλοι μας μέσα σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι που λέγεται ζωή. Σίγουρα είναι σημαντικό να είσαι ο εαυτός σου αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Είναι πολλά τα εμπόδια και οι εξωτερικοί παράγοντες που μπορούν να κλονίσουν την πίστη σου σε αυτό που είσαι ή επιθυμείς να γίνεις. Η εμπειρία μου με έχει διδάξει πως σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι είναι σημαντικό να μην περπατάς ποτέ μόνος σου αλλά γύρω σου να έχει ανθρώπους που σέβονται την ιδιαιτερότητα και την όποια επιθυμία σου.

Α.Α.: Το 2016, σε βρίσκει στην πόλη μου, τη Δράμα και στο 39ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους με την πρώτη σου ολοκληρωμένη δουλειά τα «Γενέθλια». Μία ταινία που αγάπησε πραγματικά το κοινό αλλά και οι κριτικοί και που σήμερα μετρά 17 βραβεία στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό. Ένα έργο που βασίζεται όπως γνωρίζω σε πραγματική ιστορία ενός παιδιού με εγκεφαλική παράλυση. Πιστεύεις ότι μία ταινία, με μία ιστορία σαν του Μάριου στα «Γενέθλια», μπορεί να ευαισθητοποιήσει ένα θεατή, ώστε να αναθεωρήσει πράγματα, καταστάσεις ή και πιστεύω ακόμα;

Δ.Κ.: Αν κρίνω από τον εαυτό μου, σίγουρα υπήρξαν έργα που άλλαξαν την οπτική και την κοσμοθεωρία μου. Πιστεύω πως αν μπεις βαθειά μέσα σε ένα έργο, κάνεις την αντιστοιχία με την δική σου ζωή και βρεθείς στο μέλλον σε κάποια παρόμοια κατάσταση, σίγουρα το υποσυνείδητο σου θα σε κινήσει προς άλλους δρόμους και ενέργειες. Δεν είναι μάταια όλα αυτά που γίνονται στη τέχνη. Πίσω από ένα αληθινό έργο τέχνης κρύβεται ο πόνος του καλλιτέχνη που ζητάει να δώσει παρηγοριά στον συνάνθρωπο του. Έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω.

Α.Α.: Είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν πως μία ταινία μικρού μήκους, είναι το πρώτο βήμα ενός νέου σκηνοθέτη, ώστε μέσα από αυτό να περάσει τις πύλες του κινηματογράφου. Εγώ από την δική μου οπτική το βρίσκω δύσκολο, αλλά και παράτολμο αν θες λόγω του περιορισμένου χρόνου που έχεις να αναπτύξεις ένα θέμα. Πιστεύω ότι χρειάζεται εμπειρία και γνώση για να το κάνεις. Ποια η άποψη σου σε αυτό;

Δ.Κ.: Την μικρού μήκους ταινία διέπουν κανόνες που χαρακτηρίζουν και άλλα μέσα. Η αλήθεια είναι όμως πως το να διηγηθείς μια ιστορία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, θέλει μαεστρία. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο σενάριο. Είναι η βάση όπου θα πατήσουν όλα. Αν η βάση λοιπόν δεν είναι στέρεη και φλερτάρει με την προχειρότητα και την επιδερμικότητα, αυτό θα φανεί στο τελικό αποτέλεσμα. Τίποτα δεν κρύβεται. Αντίθετα ο θεατής είναι πανέξυπνος και απαιτητικός. Ψάχνει να βρει το μεγαλείο, την προσωπική του διέξοδο στην ταινία σου. Και αν δεν του τη προσφέρεις ως δημιουργός, δυστυχώς θα τον απογοητεύσεις και θα τον στρέψεις κάπου αλλού.

Από τα γυρίσματα του «Μαμά, γύρισα»

Α.Α.: Ας περάσουμε όμως στο σήμερα. Το 2017 σε βρίσκει να γράφεις και να σκηνοθετείς παράλληλα την δεύτερη ταινία σου μικρού μήκους, το «Μαμά γύρισα», όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η αγαπημένη φίλη Εύα Κουμαριανού, ενώ στο πλευρό της βρίσκονται οι ηθοποιοί Γιάννης Τσορτέκης, Θανάσης Χαλκιάς και Θοδωρής Μπρατσάκος. Μίλησε μας γι’ αυτό.

Δ.Κ.: Το «Μαμά, γύρισα» είναι μια ταινία για την διαφορετικότητα. Γι’ αυτούς που «επέλεξαν», ακολούθησαν, ζωές αντίθετες με αυτό που ήθελαν οι οικογένειες και ο περίγυρός τους. Πήραν αποφάσεις δύσκολες, πολεμήθηκαν αλλά στο τέλος μπόρεσαν και είπαν στους άλλους πως το μόνο που ήθελαν σε αυτή τη ζωή ήταν να είναι ο εαυτός τους. Με συγκινεί πολύ η ζωή της Εύας Κουμαριανού και χαίρομαι πολύ που η ίδια βρήκε την αλήθεια της μέσα σε αυτή τη ιστορία. Την ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη που έδειξε στη ταινία και στο πρόσωπο μου.

 

[Δυστυχώς δεν ξεκινάμε την ζωή όλοι από την ίδια αφετηρία. Υπάρχει αδικία, πόνος και δυσκολία. Ειδικά για τους τρανς ανθρώπους το τοπίο αυτό που περιγράφω, είναι καθημερινό και πολύ γνώριμο.]

Α.Α.: Οι τρανς άνθρωποι γενικότερα βιώνουν στο μέγιστο βαθμό αποκλεισμούς, διακρίσεις ακόμη και βία, σε όλο το φάσμα της κοινωνικής αλλά και ιδιωτικής τους ζωής. Στη νέα σου ταινία, αποτυπώνεται αυτό σε μεγάλο βαθμό. Ήταν αυτό το ερέθισμα ώστε να γράψεις το συγκεκριμένο σενάριο;

Δ.Κ.: Είσαι στη Γη, δεν υπάρχει θεραπεία γι’ αυτό. Με αυτή τη φράση του Σάμιουελ Μπέκετ ξεκινάει η ταινία και θεωρώ πως αντιπροσωπεύει πολύ την οπτική που έχω για τον κόσμο μας. Δυστυχώς δεν ξεκινάμε την ζωή όλοι από την ίδια αφετηρία. Υπάρχει αδικία, πόνος και δυσκολία. Ειδικά για τους τρανς ανθρώπους το τοπίο αυτό που περιγράφω, είναι καθημερινό και πολύ γνώριμο. Θεωρώ όμως την απόφαση αυτών των ανθρώπων να υποστηρίξουν τα πιστεύω τους και να σταθούν ΑΠΕΝΑΝΤΙ σε όλο αυτό το τοπίο, μια πράξη γενναία και άξια σεβασμού.

 

[Πίσω από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό ενός ανθρώπου κρύβεται ένας βαθύς και μόνιμα ριζωμένος πόνος.]

Α.Α.: Η Εύα Κουμαριανού, είναι ένας άνθρωπος με τεράστιο ταλέντο, αστείρευτη ενέργεια που μπορώ να σου πω ότι ζηλεύω, αλλά και με πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Προσωπικά, τους ανθρώπους που αυτοσαρκάζονται τους βρίσκω τρομερά ευφυείς. Αν δεν την ήξερα την Εύα προσωπικά, πως θα μου την περιέγραφες μέσα από τα μάτια του Δημήτρη; Θες να μοιραστείς μαζί μας κάποιο περιστατικό από τα γυρίσματα της ταινίας (και που ξέρω ότι σίγουρα υπάρχει) που σε έκανε να δακρύσεις από τα γέλια;

Δ.Κ.: Οφείλω να πω πως η Εύα αντιμετώπισε το όλο εγχείρημα με έντονο επαγγελματισμό και σοβαρότητα. Έδειξε από την αρχή πως πιστεύει στη δουλειά μας και μέσα από τις προσωπική της ιστορία βοήθησε πολύ στην διαμόρφωση του σεναρίου. Μαζί με τον Γιάννη Τσορτέκη έδωσαν αέρα και ενέργεια σε αυτό που είχαμε αρχικά οραματιστεί. Περάσαμε ωραία στις πρόβες, διασκεδάσαμε όλοι μαζί στις Κούκλες και μπορώ να πω πως η Εύα Κουμαριανού αντιπροσωπεύει αυτό που πιστεύω χρόνια τώρα. Πίσω από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό ενός ανθρώπου κρύβεται ένας βαθύς και μόνιμα ριζωμένος πόνος. Είναι ευτύχημα άνθρωποι σαν την Εύα να ασχολούνται με την τέχνη και να μοιράζονται απλόχερα τις εμπειρίες τους στον κοινό.

Α.Α.: Η πρώτη σου ταινία απέσπασε συνολικά 17 βραβεία παγκοσμίως. Πιστεύεις πως το «Μαμά γύρισα» (πράγμα που το εύχομαι ολόψυχα), θα τα ξεπεράσει; Τι σημαίνει μία βράβευση για ένα δημιουργό;

Δ.Κ.: Τα Γενέθλια αγαπήθηκαν πολύ όπου και αν προβλήθηκαν. Υπήρξε η πρώτη μου κινηματογραφική δουλειά, το παιδί μου. Πλέον είμαστε πιο έμπειροι χωρίς να έχουμε χάσει τον ενθουσιασμό και τα πιστεύω μας. Λέω εμείς γιατί είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουμε εντατικά και με προγραμματισμό. Πίσω από όλα αυτά που δημιουργούμε -θέλω να πω βρίσκεται- ο φίλος και συνεργάτης Βασίλης Σταυρόπουλος. Η δύναμή του, η δύναμή μου, η δύναμη όλης της ομάδος είναι και η δύναμη του ‘Μαμά, γύρισα’. Εύχομαι η ταινία να αγαπηθεί από τον κόσμο όπως και η προηγούμενη και να διακριθεί σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Α.Α.: Τι είναι αυτό που χρωστάει ο Δημήτρης στο εαυτό του και δεν το έχει κάνει ακόμη;

Δ.Κ.: Μια μεγάλου μήκους ταινία.

«Μαμά, γύρισα»

Περίληψη έργου:

Mια γυναίκα επιστρέφει, μετά από 40 χρόνια, στο χωριό στο οποίο γεννήθηκε. Αφορμή είναι ο θάνατος της μητέρας της. Στα χέρια της κρατάει μια παλιά φωτογραφία: μια μάνα με τα δυο αγοράκια της. Φτάνοντας στο νεκροταφείο, έρχεται αντιμέτωπη με τα πρόσωπα όλων εκείνων που άφησε πίσω της κάποτε.

Συντελεστές:

Ηθοποιοί: Εύα Κουμαριανού, Γιάννης Τσορτέκης, Θανάσης Χαλκιάς, Θοδωρής Μπρατσάκος, Πάνος Κατσιμπέρης, Γιάννης Ζαφείρης.

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κατσιμίρης

Cinematography – Μοντάζ: Βασίλης Σταυρόπουλος

Βοηθός Σκηνοθεσίας: Κωνσταντίνα Γιαννοθανάση, Γενοβέφα Ζάγγα

Βοηθός Οπερατέρ: Κυριάκος Γκίκας

Μακιγιάζ: Έλλη Κριαρά

Μουσική: λΑΜΠΕΡΟύκ

Ηχοληψία: Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος

Mιξάζ: Βασίλης Σταυρόπουλος

Διεύθυνση Παραγωγής: Πάνος Κατσιμπέρης

Φωτογραφίες Backstage: Τιτίκα Καλημέρη

Produced by Dimitris Katsimiris, Vasilis Stavropoulos, KyriakosGikas (C) 2017

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ