ΗΠΑ: Δευτέραη, 16 Οκτωβρίου 2017 | 22:05

Γράφει για το T-zine.gr Κωνσταντίνος Κουλαξής

Trans News

Μια καλοκαιρινή κατασκήνωση για τρανς κορίτσια που κάνει την ελευθερία πράξη!

Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες για τον νόμο που αφορά στην νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και ειδικότερα για τα ανήλικα τρανς άτομα.

Για αρκετούς, η ηλικία των 15 ετών θεωρήθηκε «πολύ νωρίς» για μια τέτοια απόφαση, όμως μια κατασκήνωση, κάπου στις ΗΠΑ, αποδεικνύει ότι αντιθέτως, ίσως και να είναι «πολύ αργά»!
Κάθε Αύγουστο, μια ομάδα νεαρών κοριτσιών με τις οικογένειες τους συγκεντρώνονται σε μια μυστική τοποθεσία στην Αμερική για να βιώσουν μια πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία.

Ένα 4ημερο διάλειμμα για τρανς κορίτσια, με το νεότερο μόλις 5 ετών, σε μια κατασκήνωση όπου μπορούν ελεύθερα να παίξουν, να εκφραστούν, να επικοινωνήσουν, να είναι ο εαυτός τους.
«Νόμιζα ότι ήμουν το μοναδικό παιδί στον κόσμο που ήθελε να είναι κορίτσι», λέει η 12χρονη Ράιαν. Οι γονείς της κατάλαβαν τι της συνέβαινε όταν ήταν μόλις 2 ετών. «Ήταν τότε που η γιαγιά μου έφερε ως δώρο γενεθλίων έναν Σπάιντερμαν. Έγινα έξαλλη! Έκλαιγα, φώναζα πως δεν τον θέλω….», εξιστορεί γελώντας τώρα πια.

«Την πρώτη φορά που ήρθαμε στην κατασκήνωση ήμουν πολύ καχύποπτη. Μου έλεγε η μαμά μου πως θα συναντούσαμε κι άλλα παιδιά που είναι σαν και εμένα.“Όχι”, της απαντούσα, “δεν είναι σαν και μένα, είναι διαφορετικά!”… Πίστευα στα αλήθεια ότι ήμουν το μοναδικό παιδί στον κόσμο που νιώθει έτσι». Πόσο λάθος όμως έκανε!
Όλο και περισσότερα παιδιά τα τελευταία χρόνια εξομολογούν στους γονείς τους ότι δεν είναι το φύλο που έχουν γεννηθεί. Είναι «σημάδι των καιρών» ή απλά αποτέλεσμα μιας ολοένα και πιο φιλελεύθερης και ανεκτικής οικογένειας, που ακούει τα παιδιά της, αντί να προσπαθεί να τους επιβληθεί;

Δεν υπάρχουν πλήρη και αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για το πόσες ακριβώς οικογένειες αφορά αυτό το ζήτημα στην Ελλάδα. Ακόμη και στις ΗΠΑ, όπου την τελευταία δεκαετία πάρα πολλές περιπτώσεις έχουν δημοσιοποιηθεί από τις ίδιες τις οικογένειες για να ευαισθητοποιήσουν την κοινωνία, τα στοιχεία είναι περιορισμένα.

Σίγουρο είναι όμως πως -αν κρίνουμε και από τις μαρτυρίες ενηλίκων πια που εξιστορούν τα βιώματά τους- τα τρανς άτομα γνωρίζουν την κατάσταση τους από πολύ νωρίς, σε πολλές περιπτώσεις πριν ακόμα φτάσουν στα 5 τους έτη, πριν καν ασχοληθούν με το ποιο φύλο επιθυμούν σεξουαλικά.

Κανείς δεν θα ισχυριστεί ότι είναι ένα εύκολο ζήτημα… το αντίθετο! Είναι μια δύσκολη κατάσταση που φέρνει σε αμηχανία ακόμη και τους πιο ψύχραιμους γονείς, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι τουλάχιστον 2 στα 5 τρανς άτομα έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν, καθώς και τη ραγδαία αύξηση περιστατικών βίας εναντίον τους.

Ωστόσο, μια ομάδα γονιών στην Αμερική αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους με την ίδια αγάπη και κατανόηση που όλα τα παιδιά αξίζουν και δημιούργησαν μια «μυστική» κατασκήνωση, ένα μέρος που τους αποδέχεται για αυτό που είναι και τους επιτρέπει να το βιώσουν, χωρίς τη βια και τις προκαταλήψεις που έχουν αντιμετωπίσει σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

Μια από τους διοργανωτές και «ψυχή» της κατασκήνωσης είναι η μητέρα της Ράιαν , η Σαμπρίνα.

Η Σαμπρίνα εξηγεί τι την ώθησε: «Όταν γεννήθηκε, όλη η οικογένεια είχε ξετρελαθεί. Φαντάζεστε τώρα, το πρώτο και μοναδικό αγόρι στην οικογένεια, κατάξανθο, με πανέμορφα μπλε μάτια… ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι! Ήταν περίπου στα 2 του όταν αρχίσαμε να παρατηρούμε κάποια στοιχεία που έδειχναν ότι ήταν ένα “διαφορετικό” αγόρι».

«Λάτρευε το ροζ, ξετρελαινόταν με τα λαμπερά πράγματα, έπαιζε μόνο με παιχνίδια κοριτσιών…. αλλά το πιο εντυπωσιακό απ΄όλα ήταν ότι επέμενε ότι είναι κορίτσι. Όλη η συμπεριφορά ήταν αυτό που λέμε “παράξενη”… Άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ όπου ανακάλυψα έναν ολόκληρο, νέο κόσμο. Μίλησα με γονείς άλλων παιδιών, έψαξα, έμαθα…», συμπληρώνει.

Το ζευγάρι αποδέχθηκε τελικά το γεγονός όταν η Ράιαν ήταν μόλις 3 ετών και αποφάσισαν ότι το καλύτερο για την ευτυχία και την ψυχική υγεία της, ήταν να της επιτρέψουν να ζήσει ως το κορίτσι που πάντα ήταν.

«Η κατασκήνωση είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά μας μπορούν να είναι αυτό που πραγματικά νιώθουν. Να ζήσουν εστω και για λίγο ελεύθερα. Να πουν “αυτό μου αρέσει και αυτό όχι” – Ότι “αισθάνομαι έτσι” ή “νιώθω αλλιώς”, χωρίς τον φόβο της κριτικής. Να ρωτήσουν “εσύ πως ξεπέρασες αυτό το θέμα” ή “πως αντιμετώπισες το άλλο”. Είναι πολύ εύκολο να απομονωθείς σε μια τέτοια κατάσταση, να χτίσεις έναν τοίχο γύρω σου. Όμως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να βοηθήσει ούτε εσένα, ούτε το παιδί σου».

Με την εφηβεία να πλησιάζει, αυτά τα νεαρά κορίτσια θα έρθουν αντιμέτωπες με κάποιες από τις δύσκολες αποφάσεις της ζωής τους, ενώ την ίδια ώρα οι γονείς τους θα κληθούν να διαχειριστούν κάποιους από τους μεγαλύτερους φόβους τους. Άλλωστε τώρα είναι η ώρα σύμφωνα με τους ειδικούς για να ξεκινήσει η διαδικασία λήψης ορμονών/puberty blockers.

«Πολλές φορές κάθομαι και σκέφτομαι… μήπως θα ήταν πιο εύκολο αν προσπαθούσα να είμαι αγόρι, μήπως θα ήταν καλύτερη η ζωή μου, χωρίς όλο αυτό το μίσος και τη κοροϊδία που βιώνω…;», λέει η 11χρονη Μάξι, γεννημένη Μαξ, η οποία και ζει ως κορίτσι από την ηλικία των δυο ετών.

«Αυτό είναι το μπουντουάρ μου και εδώ τα σύνεργα για το μεικ απ μου», λέει η Μάξι καθώς μας ξεναγεί στο υπνοδωμάτιό της. «Λατρεύω να βάφομαι, το κάνω κάθε μέρα… λίγο κραγιόν, λίγο ρουζ, λίγη μάσκαρα», συμπληρώνει.

«Όταν μου πρωτοείπε η μητέρα μου ότι πρόκειται να περάσουμε ένα τετραήμερο σε μια κατασκήνωση, σκέφτηκα “ωχ!… θα κάτσω ήσυχα-ήσυχα σε μια άκρη, θα παίζω με το κινητό μου, ξέρετε, φορώντας την κουκούλα μου και δεν θα μιλήσω με κανέναν, μέχρι να περάσουν οι μέρες και να φύγουμε”… και μετά γνώρισα κάποιους πραγματικούς φίλους. Από τότε πάω κάθε χρόνο. Όταν φεύγουμε στενοχωριέμαι πολύ που τους χάνω», λέει και συμπληρώνει «ή μήπως πρέπει να πως τις χάνω; Δεν ξέρω….», λέει γελώντας.

«Αυτό που μας ενώνει ως φίλες δεν είναι το γεγονός ότι είμαστε τρανς. Παίζει σίγουρα ρόλο, άλλα δεν λέμε: “Αα, είμαστε και οι δυο τρανς, ας γίνουμε φίλες”… δεν πάει έτσι! Αυτό που μετράει είναι ότι επικοινωνούμε, ότι είναι καλά παιδιά και ότι φέρονται σαν αληθινοί φίλοι… αν είχαν κακία δεν θα τα έκανα παρέα», εξηγεί η Μαξι με μια ωριμότητα που θα την ζήλευαν πολλές συνομήλικες της.

Οι γονείς της συνειδητοποιήσαν από πολύ νωρίς την κατάσταση της. «Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι η Μαξι είχε μια διαφορετική ταυτότητα φύλου από εκείνη που εμείς νομίζαμε», εξηγεί η μητέρα της, Σάρον.

«Ειδικά όταν πήγε για πρώτη φορά στο σχολείο, εκεί όπου το φύλο καθορίζει τα πάντα -με ποιον θα κάτσεις στο ίδιο θρανίο, τι θα φοράς, ποιες τουαλέτες θα χρησιμοποιήσεις- τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν στα αλήθεια. Ένα βράδυ θυμάμαι μπήκα στο δωμάτιο της και την είδα γονατισμένη πάνω στο κρεβάτι να προσεύχεται λέγοντας “σε παρακαλώ Θεέ μου, κανε να ξυπνήσω κορίτσι”!»
«Δεν θα το ξεχάσω ποτέ!»

Η κατασκήνωση φιλοξενεί τρανς παιδιά από ολόκληρη τη χώρα. Μερικά από αυτά έρχονται για πρώτη φορά, ενώ κάποια άλλα έρχονται κάθε χρόνο.

«Η κατασκήνωση είναι ένα μέρος όπου κυριαρχεί η χαρά, όλα είναι ανοικτά, δεν κρυβόμαστε»… λέει η Μαξι, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το να κρύβεσαι είναι μερικές φορές η μόνη επιλογή που τα τρανς παιδιά έχουν. Εδώ όμως μπορούν επιτελούς να νιώσουν ελεύθερα.

Για τις επόμενες 4 ημέρες θα κολυμπήσουν στην πισίνα, θα κάνουν κανό στην λίμνη, θα ζωγραφίσουν, θα παίξουν μαξιλαροπόλεμο, θα μαζευτούν γύρω από την φωτιά. Τέλος, θα ολοκληρώσουν αυτή την υπέροχη εμπειρία με το φημισμένο τους fashion show.

«Είναι ένας τετραήμερος “παράδεισος” για εμάς και τα παιδιά μας», λέει η Σαμπρίνα.

Η πρώτη μέρα στην κατασκήνωση ξεκινά με έναν διαγωνισμό ταλέντου, όπου κάθε παιδί ετοιμάζει μια παρουσίαση σε κάτι που θεωρεί ότι έχει έφεση.

Είναι κάτι που όχι μόνοι βοηθά στο να γνωριστούν καλύτερα, αλλά και αποτελεί την μοναδική ίσως ευκαιρία για αυτά τα παιδιά που έχουν γνωρίσει την προκατάληψη, το μπούλινγκ και τον αποκλεισμό, να εξωτερικεύσουν τα ταλέντα τους.

Φέτος, θα είναι η πρώτη εμφάνιση της 8χρονης Λίνζευ ως κορίτσι. Μια στιγμή που περιμένει με ιδιαίτερη ανυπομονησία και για την οποία έχει φτιάξει μονή της το φόρεμα που θα φορέσει. «Είναι η πρώτη φορά που θα τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο. Τραγουδάω παντού… στο μπάνιο, στο δωμάτιο μου, στο αυτοκίνητο», λέει.

Ήταν μόλις 3 ετών όταν έλεγε ξανά και ξανά στους γονείς της ότι είναι κορίτσι. Ωστόσο, μέχρι πέρσι λεγόταν Κόνορ και ζούσε ως αγόρι.

«Νιώσαμε ένα αίσθημα απώλειας για τον Κονορ. Μεγάλωσα με αυτές τις απόψεις. Πιστεύω ότι αν ήμουν πιο πολύ χρόνο στο σπίτι δεν θα τον άφηναν (η μητέρα και η γιαγιά) να είναι κορίτσι. Δεν ήξερα πώς να σχετιστώ μαζί της», εξομολογείται ο πατέρας της, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκει δύσκολη την αλλαγή.

«Για εμάς αυτή η κατασκήνωση υπήρξε ένα μαγικό μέρος, όπου επιβεβαιώσαμε με τον καλύτερο τρόπο ότι η Λίνζευ είναι η Λίνζευ», συμπληρώνει.

Δύσκολη βρίσκει την προσαρμογή και ο πατέρας της Μάξι, Φρανκ που όπως λέει «δεν είναι ένα μονοπάτι ζωής που θα είχε διαλέξει για το παιδί τους», καθώς όπως εξηγεί «κάθε γονιός έχει άλλα όνειρα για τα παιδιά του, να διακριθούν, να σπουδάσουν, να πετύχουν στη ζωή τους, όχι να είναι τρανς».

Είναι η στιγμή που θα λάβει το αυστηρό βλέμμα της συζύγου του που σπεύδει να εξηγήσει ότι διαφωνεί απολύτως! «Στη ζωή κάνεις δεν διαλέγει το μονοπάτι του», λέει. «Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό! Εγώ θα ευχόμουν σε κάθε γονιό να είχε την τύχη να έχει κάποιο από τα παιδιά μας», συμπληρώνει φανερά ενοχλημένη, όπως θα ήταν κάθε μητέρα που νιώθει να αμφισβητούν το παιδί της.

«Άνοιξα την πόρτα της τουαλέτας και την βρήκα με ένα μαχαίρι να προσπαθεί να κόψει το μόριο της… Ήταν σαν με χτύπησαν με ένα σφυρί στο κεφάλι! Ξέρεις, είναι τόσο δύσκολο!», λέει με δάκρυα στα μάτια ο πατέρας της σε μια από τις συναντήσεις γονέων της κατασκήνωσης.

«Μου έλεγε πολλές φορές μέσα στο αυτοκίνητο, “μπαμπά, γιατί με έφτιαξε έτσι ο Θεός, δεν θέλω να ζω έτσι…”. Ένιωθα την καρδιά μου να σκίζεται. Ξέρω τώρα πια ότι όσο δύσκολο και να φαίνεται, αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε».

«Το μόνο που με στεναχωρεί σε αυτήν την κατασκήνωση είναι η σκέψη ότι οι περισσότεροι άνθρωποι από τον τόπο καταγωγής μου, δεν θα αποδέχονταν ένα τέτοιο μέρος», λέει ο νεαρός Ιρλανδός Κάλουμν, ο οποίος έχει αναλάβει φέτος τις αθλοπαιδιές της κατασκήνωση.

«Έχω δουλέψει σε πολλές κατασκηνώσεις με παιδιά και των δυο φύλων και αυτό που ξέρω να πω είναι ότι τα κορίτσια αυτά συμπεριφέρονται ακριβώς όπως συμπεριφέρονται και όλα τα άλλα κοριτσάκια της ηλικίας τους», εξηγεί.

Το μεγάλο γεγονός του τετραήμερου και ολόκληρου του καλοκαιριού είναι η επίδειξη μόδας την τελευταία νύχτα. Μια βραδιά που τα κορίτσια θα κάνουν αυτό που ίσως λατρεύουν πιο πολύ απ όλα!

Θα βαφτούν, θα στολιστούν, θα φτιάξουν τα μαλλιά τους, θα φορέσουν τα πανέμορφα φορέματα τους… και θα περπατήσουν με χάρη μοντέλου στην αυτοσχέδια πασαρέλα της κατασκήνωσης!

Η βραδιά θα κλείσει με παιδιά και ενήλικες να εύχονται να μην είχε τελειώσει ποτέ. Την επόμενη ήμερα θα αγκαλιαστούν, θα φιληθούν και θα ανταλλάξουν ένα προσωρινό αντίο, μέχρι την επόμενη φορά που θα συναντηθούν.

«Είναι τόσο σημαντικό να μοιράζεσαι πράγματα με τους άλλους. Να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος. Ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι γονείς με τις δικές σου ανησυχίες και με τους δικούς σου φόβους», λένε οι γονείς της Λίνζευ, καθώς φορτώνουν τις αποσκευές στο αυτοκίνητό τους.

«Αν μπορούσα θα έμενα για πάντα εδώ», συμπληρώνει η ίδια η 8χρονη!

(Το άρθρο βασίστηκε στο ντοκυμαντέρ του τηλεοπτικού σταθμού Channel 4, «My Transgender Summer Camp»)

© T-zine.gr

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ