Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017 | 13:28

 

 

Μία υπόθεση ταυτότητας φύλου που αποδεικνύει ότι η διαδικασία νομικής αναγνώρισης πρέπει να είναι απλή, γρήγορη, και όχι δικαστική.

Σήμερα είχα υπόθεση ταυτότητας φύλου σε δικαστήριο στα προάστια. Όταν έφτασε η σειρά μας, η Ειρηνοδίκης είπε ότι η υπόθεση θα κρατηθεί μέχρι να τελειώσουν όλες και θα δικαστεί κεκλεισμένων των θυρών. Έχοντας κατά νου ότι, κεκλεισμένων των θυρών, οι ερωτήσεις μπορεί να είναι πιο διεισδυτικές και άβολες (ενώ, όταν η δίκη γίνεται δημόσια, οι Δικαστές έχουν δείξει μεγάλη διακριτικότητα σε υποθέσεις φύλου), είπα ότι μπορούμε να δικάσουμε και κανονικά. Η πρόεδρος, όμως, επέμενε και δίκασε, αφού τελείωσαν όλες οι υποθέσεις και αφού ζήτησε από το ακροατήριο να αδειάσει την αίθουσα και να κλείσει την πόρτα (μετά θα δικάζονταν στον ίδιο χώρο τα «υπερχρεωμένα»).

Όταν μείναμε μόνοι μας, ο ενδιαφερόμενος ευχαρίστησε την πρόεδρο για τον σεβασμό της ιδιωτικότητας του. Η Ειρηνοδίκης μας είπε ότι το Δικαστήριο θέλει να διαπιστώσει την σταθερότητα της απόφασης ως προς την μεταβολή των στοιχείων φύλου.

Κατάθεση έδωσε ως μάρτυρας η σύντροφος του ενδιαφερόμενου.

Όπως είχα υποψιαστεί, οι ερωτήσεις ήταν όντως διεισδυτικές, σχετικά με ιατρικές διαδικασίες, αλλά και με τις οικογενειακές σχέσεις, με την εκπαίδευση και την επαγγελματική πορεία του ενδιαφερόμενου. Ερωτήσεις που, κανονικά, δεν χρειάζονται (στην εκούσια δικαιοδοσία εφαρμόζεται το «ανακριτικό σύστημα» και οι δικαστές μπορούν να ρωτήσουν, αλλά και να ψάξουν ό,τι θέλουν, ακόμα και «ρωτώντας τον μπακάλη της γειτονιάς», μας δίδασκε ο κ. Μπέης!), αλλά πάντα μετράει ο τρόπος που γίνονται και η Ειρηνοδίκης έδειξε μεγάλη λεπτότητα και ευαισθησία.

Αυτό επέτρεψε και στον ενδιαφερόμενο με την σύντροφό του να μιλήσουν με απόλυτη ειλικρίνεια στο Δικαστήριο και να περιγράψουν την εφιαλτική πραγματικότητα που αντιμετωπίζει καθημερινά ένα άτομο που το φύλο του δεν αντιστοιχεί στα στοιχεία της αστυνομικής ταυτότητας. Τα τεράστια τείχη που έχει γκρεμίσει για να μπορέσει να είναι ο εαυτός του, τα στερεότυπα που παλεύει και την προκατάληψη που αντιμετωπίζει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και προσωπικής του ζωής. Από κάποιο σημείο και μετά, η Ειρηνοδίκης χρησιμοποιούσε στις ερωτήσεις της το κοινωνικό φύλο του ενδιαφερόμενου κι όχι το ληξιαρχικά καταχωρισμένο.

Δεν είμαι drama queen, αλλά σε αυτές τις υποθέσεις που κρίνεται το μέλλον του άλλου, το πλαίσιο της ζωής του, δεν είναι εύκολο να αποφύγει κανείς την συναισθηματική εμπλοκή. Δεν μπορώ να λειτουργήσω ως ψυχρός επιστήμονας. Σε κάθε υπόθεση ταυτότητας φύλου, ένα δάκρυ κάποια στιγμή θα κυλήσει. Έβλεπα την δικαστικό, μία νέα κυρία με ευαισθησία, με πόση κατανόηση υπηρετούσε μια διαδικασία που όλοι καταλαβαίνουμε ότι έπρεπε να είναι πιο απλή, διαφανής και σύντομη.

Τονίσαμε την ανάγκη για σύντομη διόρθωση της ταυτότητας. Η πρόεδρος ρώτησε να μάθει το είδος και το οικονομικό κόστος των χειρουργικών επεμβάσεων. Σκεφτόμουν ότι με έναν νέο νόμο που δεν απαιτούνται ιατρικά πιστοποιητικά και η εξέταση γίνεται στο γραφείο τους, οι δικαστές μπορεί να γίνουν ακόμη πιο διεισδυτικοί, επειδή η απόφαση θα εξαρτάται κατά κύριο λόγο από αυτούς κι όχι από τις γνωματεύσεις των γιατρών, όπως γίνεται σήμερα (που και τότε θα τις πηγαίνουμε φυσικά, εάν υπάρχουν).

Είναι μια «συνέντευξη» που το άτομο πρέπει να παρουσιάσει την ζωή του, μέσα σε λίγα λεπτά, πράγμα που δεν γίνεται όταν το Δικαστήριο συνεδριάζει δημόσια.

Απελευθερωμένο από τους φραγμούς της δημοσιότητας, το Δικαστήριο δίνει το λόγο στο άτομο να εξηγήσει για ποιόν λόγο δεν ξεκινάει από την ίδια αφετηρία όπως εμείς – που η ταυτότητα φύλου συμβαδίζει με το φύλο που μας αποδόθηκε στην γέννηση- αλλά αντίθετα εκείνος/-η πρέπει να παρουσιάζει κάθε φορά, σ τ ο ν κ α θ έ ν α, πολύπλοκους ιατρικούς όρους, αλλά και το γεγονός ότι το βίωμα του φύλου δεν είναι «επιλογή», με την έννοια της ελεύθερης και συνειδητής απόφασης ανάμεσα σε περισσότερες δυνατότητες.

Κάθε φορά πείθομαι περισσότερο ότι δεν χρειάζεται όλη αυτή η διαδικασία με έναν δικαστή – θεό που κρίνει ποιο φύλο θα έχεις. Θα αρκούσε μια απλή δήλωση στο ληξιαρχείο, όπως οι άλλες αιτήσεις/δηλώσεις για τις μεταβολές ληξιαρχικών γεγονότων (θρήσκευμα, επώνυμο για αυστηρά καθορισμένους λόγους, θάνατος). Δεν χρειάζεται όλα να περνούν από το δικαστήριο – κι αυτό το λέει ένας δικηγόρος. Μέχρι τότε, τιμώ τους ανθρώπους που υπηρετούν αυτό το σύστημα με ανοιχτό μυαλό και κατανόηση, βοηθώντας να επουλωθούν οι πληγές των συνανθρώπων μας.

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ