Μην κατηγορείτε τις λευκές γυναίκες για τη νίκη του Τραμπ, κατηγορήστε τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό.

Της Elizabeth Daley | Advocate.

Εδώ και πολλά χρόνια προσπαθώ να αναπνέω, χωρίς να ακούγομαι. Προσπαθώ να περνάω απαρατήρητη, επειδή αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις σαν γυναίκα: να περπατάς στο δρόμο, χωρίς να σε βλέπουν. Να μην υπερασπίζεσαι το δίκιο σου για να μην θυμώσει ο προϊστάμενός σου. Να φοράς κάτι που η μητέρα σου θεωρεί αρκετά κατάλληλο, ώστε να μη σε σχολιάσουν. Να μη φαίνεσαι χοντρή.

min-katigorite-tis-lefkes-gynekes-gia-ti-niki-tou-trab-katigoriste-ton-esoterikevmeno-misogynismo

Η Hillary Clinton είναι όπως εγώ, αλλά ταυτόχρονα ένας διαφορετικός τύπος γυναίκας. Μία γυναίκα που ανήγγειλε τη φιλοδοξία της και προσπάθησε θαρραλέα να πετύχει τους στόχους της, που τόλμησε να αψηφήσει την κατώτερη θέση της. Μία γυναίκα που διεκδίκησε την εξουσία και τον έλεγχο. Μία γυναίκα που δήλωσε, χωρίς ενδοιασμούς, πως είναι η πλέον κατάλληλη για τη θέση του Προέδρου της Αμερικής.

Το βράδυ της Τρίτης αποτελεί μία σκληρή υπενθύμιση της πραγματικότητας. Μορφωμένες γυναίκες του κόσμου, φιλόδοξες γυναίκες του κόσμου, τολμηρές γυναίκες του κόσμου: Μην ξεχνάτε τη θέση σας.

Αυτό το μήνυμα στέλνουν οι λευκοί κυρίως ψηφοφόροι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Περίπου το 63% των λευκών αντρών ψήφισαν υπέρ του Trump. Όμως, προς έκπληξη πολλών, το 53% των λευκών γυναικών επίσης στήριξαν με την ψήφο τους τον Trump, παρά τον ξακουστό μισογυνισμό του.

Σήμερα λοιπόν, διαβάζοντας τις σπαρακτικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ΛΟΑΤ γονείς, οικογένειες και τρομοκρατημένες γυναίκες ανεξαρτήτως φυλής, είμαστε αναγκασμένες να κατηγορήσουμε εκείνη την κοινωνική ομάδα, από την οποία προέρχεται η ίδια η Clinton: τις λευκές γυναίκες.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν υπήρξαν περισσότερες λευκές γυναίκες να αντιταχθούν στον Trump, έναν υποψήφιο που δήλωσε ανοιχτά πως θα ήθελε να αρπάξει τις γυναίκες από τα γεννητικά τους όργανα. Οι άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί οι ισπανόφωνες και οι μαύρες γυναίκες κατάφεραν να στείλουν στον Trump ένα ισχυρότερο μήνυμα απαξίωσης.

Παρ’ όλο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το 94% των μαύρων γυναικών και το 68% των ισπανόφωνων γυναικών ψήφισαν υπέρ της Clinton σε όλη την επικράτεια, η συμμετοχή των γυναικών στο μερίδιο της συνολικής ψήφου υπέρ του Trump ήταν σχεδόν ανάλογη με αυτή των αρρένων ψηφοφόρων, ανεξαρτήτως δημογραφικών χαρακτηριστικών. Για παράδειγμα, ενώ το 13% των μαύρων αντρών και το 33% των ισπανόφωνων αντρών ψήφισαν υπέρ του Trump, η ψήφος των γυναικών, που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες, εμφανίζει ποσοστά 4% και 26% αντίστοιχα. Οι λευκές γυναίκες είχαν 10% λιγότερες πιθανότητες, σε σχέση με τους λευκούς άντρες, να ψηφίσουν υπέρ του Trump, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη απόκλιση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, αναφορικά με τις υπόλοιπες ομάδες.

Οι γυναίκες συνολικά ευνόησαν την Clinton. Γιατί όμως οι λευκές γυναίκες δεν υιοθέτησαν μία σκληρότερη στάση απέναντι στην επικείμενη προεδρία Trump; Γιατί αποφάσισαν να μην καταψηφίσουν έναν άνδρα που επανειλημμένα τις υποτιμά, αποκαλώντας τις χοντρές, άσχημες ή απωθητικές;

Επειδή η απόφαση των λευκών γυναικών να εκλέξουν τον Trump αντικατοπτρίζει τον εσωτερικευμένο και υφέρποντα μισογυνισμό που χαρακτηρίζει όλες και όλους μας. Επειδή οι γυναίκες αυτές, όταν κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, βλέπουν αυτό που περιγράφει ο Trump: ένα άτομο που πρέπει να χάσει βάρος, ώστε να αποκτήσει τις «ιδανικές» αναλογίες. Ουσιαστικά, ήταν μία απόφαση των αντρών, αυτών που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σαν αξεσουάρ ή ιδιοκτησία που πρέπει να αποκτηθεί.

Όπως είπε η Michelle Obama, μιλώντας για τα σεξιστικά σχόλια του Trump, «Σαν γυναίκες προσπαθούμε να επιβιώσουμε, να το ξεπεράσουμε, προσποιούμενες πως δεν μας ενοχλεί ιδιαίτερα. Ίσως επειδή νομίζουμε ότι αν παραδεχτούμε πόσο επώδυνο είναι θα φανούμε αδύναμες. Ίσως φοβόμαστε να γίνουμε τόσο ευάλωτες».

Περπατώντας το μονοπάτι της ζωής ως γυναίκα, έχοντας πλήρη γνώση του τι σημαίνει αυτό, είναι υπέρμετρα οδυνηρό. Οι λευκές γυναίκες κυρίως, οι οποίες μπορεί να έχουν πρόσβαση στην εξουσία μέσω των λευκών αντρών που βρίσκονται στη ζωή τους, καταλήγουν να ταυτίζονται με τους αγώνες τους, βάζοντάς τους πάνω από τους δικούς τους, προσωπικούς αγώνες. Από πολλές απόψεις, είναι ευκολότερο να υπερασπίζεσαι κάποιον άλλον από το να έρθεις αντιμέτωπη με τα πραγματικά συναισθήματα που επιφυλάσσει η κοινωνία για σένα.

Οι γυναίκες προσήλθαν στις εκλογικές κάλπες και θριάμβευσαν σε αυτό που η κοινωνία επιτάσσει: στο να υπερασπιστούν τους λευκούς άνδρες, να παλέψουν γι’ αυτούς, να ζήσουν μέσω αυτών, να τους δικαιολογήσουν, να κινδυνεύσουν για χάρη τους.

Συνεπώς, ενώ θα ήταν δελεαστικό να κατηγορήσουμε τις λευκές γυναίκες για τα αποτελέσματα των εκλογών, ας μην το κάνουμε. Αν καταλογίσουμε την ευθύνη σε αυτές, ενισχύουμε την άποψη ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να είναι διπλάσια υπεύθυνες σε σχέση με τους άντρες, όχι μόνο κατά 10%. Επιπλέον, η πολιτισμική τάση να κατηγορούμε τις γυναίκες είναι τραγικά συνυφασμένη με την τάση των ίδιων των γυναικών να κατηγορούμε τους εαυτούς μας. Κατηγορούμε τους εαυτούς που δεν πήραμε προαγωγή, παρά τα αντικειμενικά στοιχεία περί μισθολογικού χάσματος. Κατηγορούμε τους εαυτούς μας που δεν καταφέραμε να διεκδικήσουμε τις ανάγκες μας ή που είμαστε «υπερβολικές» στις ερωτικές σχέσεις. Κατηγορούμε τους εαυτούς μας για τις αποτυχίες των παιδιών, που θα μπορούσαμε να είχαμε μεγαλώσει καλύτερα. Τέλος, κατηγορούμε τους εαυτούς μας που δεν μπορούμε να διορθώσουμε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας που είναι υπεύθυνα για τις ενοχές μας.

Μετά, όταν τελειώσουμε, αρχίζουμε και κατηγορούμε άλλες γυναίκες.

Το 1973 καθιερώνεται ο όρος «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» για να περιγράψει τα «συναισθήματα εμπιστοσύνης και συμπόνιας που δείχνουν να νιώθουν τα θύματα – όμηροι, δέσμιοι ή αιχμάλωτοι – προς τους απαγωγείς τους. Σήμερα στην Αμερική μετά τη γνωστοποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, πολλές γυναίκες, ακόμα και οι πιο ενήμερες, συνειδητοποίησαν ακόμα μια φορά πόσο συνένοχες είναι μερικές από εμάς στην αιχμαλωσία μας. Είμαστε όμηροι, αλλά ο απαγωγέας μας δεν είναι ο Donald Trump ή κάποιο άλλο μεμονωμένο άτομο. Σε αυτήν την περίπτωση, είμαστε όμηροι της πατριαρχίας και του δικού μας εσωτερικευμένου μισογυνισμού, που δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αποτινάξουμε.

Μετάφραση για το T-zine.gr
Λιάνα Σκλια

© T-zine.gr με πληροφορίες από Advocate.

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ