Γράφει η ‘Aννα Απέργη


Νανά. Ένας γνωστός ή μήπως άγνωστος άνθρωπος;

Είναι και αυτοί οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας, που τους ξέρουμε χωρίς όμως να τους γνωρίζουμε. Που τους βλέπουμε, χωρίς να τους αισθανόμαστε, που τους πιάνουμε χωρίς όμως να τους αγγίζουμε. Που τους ακούμε, αλλά δεν τους αφουγκραζόμαστε.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και η Νανά. Ένας άνθρωπος τόσο γνωστός αλλά και ταυτόχρονα τόσο άγνωστος.

Νανά.

Νανά.

Η Νανά ήταν ένας πίνακας φτιαγμένος από πολύ μικρά πολύχρωμα κομματάκια. Ένας πίνακας από παζλ. Τον κατασκεύαζε 72 ολόκληρα χρόνια, μόνη, υπομονετικά κομματάκι – κομματάκι, χωρίς να την ένοιαζε το πότε θα τελειώσει ή τι διαστάσεις θα είχε.

Με το που τελείωνε ένα μέρος του πίνακα, καθόταν απέναντι και τον κοιτούσε. Τον έβρισκε υπέροχο. Το κάθε κομμάτι βαλμένο στο σημείο που του ταίριαζε. Περηφάνια, εγωισμός, θλίψη, νοσταλγία, έρωτας, πάθος, θυμός, όλα στο σωστό σημείο, μερικά ίσως και όχι, αλλά δεν την ένοιαζε.

Στεφάνωνε σταυρωτά την φαντασία με την ψυχή, σε ένα πάντρεμα και το αποτέλεσμα έβγαινε από μόνο του.

Κοιτώντας τον πίνακα αυτό, ψηλά στην αριστερή πλευρά, έβλεπες ένα τεράστιο κατακόκκινο, πορφυρό κομμάτι, που πάνω είχε κάποιες πιτσιλιές από λίγο πιο ξεθωριασμένο ροζ ίσως και μερικές από ψυχρό γαλάζιο. Ήταν οι μεγάλοι έρωτες. Το πάθος και η έκσταση. Η αγάπη. Έρωτες που είχαν τη γεύση από χύμα ουίσκι και καπνού, ενώ την ίδια στιγμή το πάθος και η έκσταση βαφτίζονταν μέσα σε ένα κατακόκκινο χρώμα, σαν αυτό που φορούσε στα χείλη της.

Παραδίπλα, ο πίνακας άρχιζε να γίνετε πιο θολός. Τα χρώματα ξέβαφαν σιγά – σιγά. Ομίχλη. Ήταν ο χωρισμός. Συναισθήματα ακαθόριστα, μπερδεμένα και αμέτρητα, σαν σταγόνες μιας δυνατής καταιγίδας, που εναλλάσσονταν τόσο γρήγορα, αλλά τελικά κρατούσαν και τις ισορροπίες.

Ένα μεγάλο σκούρο γκρι κομμάτι βρίσκεται ακριβώς από κάτω. Μουντό. Διέκρινα μία θλίψη στα μάτια της Νανάς. Πόνος, μοναξιά. Ήταν τα βράδια εκείνα, που έσβηναν τα φώτα, που δεν λαμπύριζαν πια οι παγιέτες και τα στρας. Ήταν τα βράδια που έμενε μόνη. Μόνη αυτή και η Νανά, κλεισμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους της ψυχής της. Ήταν εκείνα τα βράδια, που σταματούσαν να ηχούν τα ωραία και μεγάλα «Μπράβο Νανά», ήταν εκείνα τα βράδια που έβγαζε απ το κεφάλι της το «δάφνινο στεφάνι» που της είχαν φορέσει κάποιοι και που ήξερε καλά ότι μόνο δάφνινο δεν ήταν, παρά αγκάθινο.

Πιο δεξιά, ένα πράσινο κομμάτι που πάνω έχει κάποιες μικρές κουκκίδες. Άλλες πιο ζωηρές και λαμπερές, άλλες πάλι άχρωμες. Οι άνθρωποι. Όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν απ τη ζωή της. Άλλοι για να δουν και να θαυμάσουν τον πίνακα, άλλοι απλά να τον κοιτάξουν, να του ρίξουν μια ματιά. Άλλοι που ήθελαν να πάρουν λίγο από το χρώμα και τη λάμψη του και άλλοι πάλι που ήθελαν να τον αγοράσουν και να τον μοσχοπουλήσουν ή και να τον ξεπουλήσουν ακόμα. Όλους τους ζωγράφισε. Έτσι ήταν η Νανά, δεν ξεχώριζε. Κάθε κουκκίδα και ένας άνθρωπος.

Συνέχιζε να συναρμολογεί με μεράκι τα κομμάτια του πίνακα, χωρίς να κοιτάει το μέγεθος, παρά μόνο αφουγκραζόταν τις δονήσεις των χρωμάτων.

Καθόμουν αμίλητη και την έβλεπα να δημιουργεί, προσπαθώντας να εισχωρήσω μέσα στις υπέροχες αθέατες πλευρές της. Ήξερα καλά, ότι, στην πίσω πλευρά του φεγγαριού κρυβόταν ένας μεγάλος θησαυρός.

Κάποια στιγμή άρχισε να δουλεύει τον πίνακα πιο γρήγορα, λες και ήθελε να τον τελειώσει. Απέναντι μας ακριβώς, ο πολύχρωμος τοίχος. Ο χρόνος. Ένας χρόνος γεμάτος χρώματα και μυρωδιές. Ένας χρόνος άχρονος, τεράστιος, που έμοιαζε να μην έχει τέλος.

Πάνω στον τοίχο ένα μεγάλο μαύρο καρφί. Ο θάνατος. Ένας θάνατος που δεν θα τον απόφευγε έτσι κι αλλιώς. Την ένοιαζε άλλωστε, την φόβιζε, μα δεν ήταν επιλογή της. Όπως και η ζωή, ο πίνακάς της δεν ήταν επιλογή της. Εκεί τον κρέμασε τον πίνακά της η Νανά, ξορκίζοντας έτσι τον φόβο του μαύρου καρφιού.

Άλλωστε για όλους μας υπάρχει κάπου αυτό το μαύρο καρφί, που θα κρεμάσουμε επάνω του, τους πίνακές μας. Ας τους κάνουμε λοιπόν πολύχρωμους…

Η Νανά, έβαλε την τελευταία της πινελιά στις 20 Αυγούστου του 2015, χαρίζοντας απλόχερα τον πολύχρωμο καμβά της σε όλους εμάς…

 

© T-zine.gr 


* Πρώτη δημοσίευση 5 Οκτωβρίου 2015 στο transs.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ