Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017 | 14:55

T-zine.gr

LGBTQI News Συνεντεύξεις

O Dimi David Οψυμούλης είναι γκέι, παντρεμένος και γόνος Εβραίων που επέζησαν του Ολοκαυτώματος

 

Ένας πολίτης του κόσμου με καταγωγή από την Κω αφηγείται τη σχεδόν μυθιστορηματική ζωή του στο LIFO.gr

-Πες μου, Dimi, γιατί μου δίνεις αυτήν τη συνέντευξη;

Είμαι 26 ετών και ζω εφτά χρόνια με τον σύντροφό μου, τον Λούκα, που είναι 30 ετών. Όταν γνωριστήκαμε, δεν υπήρχε περίπτωση να παντρευτούμε στις χώρες μας, δεν γινόταν αυτό ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ιταλία − ο Λούκα είναι Ιταλός. Εγώ είμαι και Γάλλος κατά το ήμισυ, που κι εκεί τότε δεν επιτρεπόταν ο γάμος ομοφύλων.

-Θα ήθελα μια πιο συγκεκριμένη μονολεκτική απάντηση.

Δίνω αυτήν τη συνέντευξη γιατί θέλουμε με τον άντρα μου να πούμε πόσο φυσιολογική είναι η πράξη γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Αυτό… σαν παράδειγμα.

-Τι το ιδιαίτερο υπάρχει, πιστεύεις, στη δική σας ιστορία;

Το ενδιαφέρον είναι οι πολλές εθνικότητες που έχουμε, το πισωγύρισμα στις ρίζες μας και το πώς καταφέραμε να ενωθούμε και να συνυπάρξουμε.

-Και γιατί ζήτησες να μιλήσεις στη LiFO;

Φαινόταν η ιδανικότερη επιλογή. Είστε οι πιο ευαισθητοποιημένοι σ’ αυτά τα θέματα και στα ανθρώπινα δικαιώματα γενικότερα. Θεωρώ ότι είστε το πιο «φιλελεύθερο» μέσο. Για να μην παρεξηγηθώ, όχι με την έννοια του «φιλελεύθερου νεοδημοκράτη» αλλά του liberal μέσου.

«O μύθος του επιχειρηματία Εβραίου είναι όπως το λέω: μύθος. Υπάρχουν και φτωχοί Εβραίοι. Ο Εβραίος, μην ξεχνάς, επειδή πάντα ήταν νομάς, είχε την ευχέρεια να μιλάει πολλές γλώσσες και να ταξιδεύει, να αλλάζει εύκολα σπίτια, καταγωγές, μέρη. Όλα αυτά τον έκαναν τον Νο 1 κοσμοπολίτη!»

-Κατάλαβα, όμως η συνέντευξη αυτή κλείστηκε για να μιλήσεις κυρίως για τους προγόνους σου.

Έχω τρεις υπηκοότητες, τρία διαβατήρια: Ελλάδα, Γαλλία, Ισραήλ. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας χριστιανός από την Αργολίδα και η μητέρα μου Ελληνοεβραία Γαλλίδα με καταγωγή από την Κω. Βέβαια, στην Κω γεννήθηκε η μάνα της, η γιαγιά μου, ενώ η μητέρα μου γεννήθηκε στο Μπουρούντι της κεντρικής Αφρικής.

-Πήγαινέ με στις ρίζες σου τώρα για να τη βρούμε την άκρη.

Από τον παππού μου, τον πατέρα της μάνας μου, άκουγα πολλά πράγματα, για ένα βάρος που κουβαλούσαν μέσα τους ως οικογένεια. Όχι μόνο για την Κω αλλά και για όλη την Ελλάδα, αφού, όπως θα γνωρίζεις, οι Έλληνες αγνοούν ότι υπήρχαν κι άλλοι Εβραίοι πέραν αυτών της Θεσσαλονίκης. Το συναντώ μέχρι τώρα, να με ρωτάνε εδώ ορισμένοι: «Μα, καλά, γίνεται Έλληνας και Εβραίος;» ή «Βρίσκεις σήμερα Εβραίους στην Ελλάδα;», ακόμα και το χειρότερο και κατηγορηματικό «Οι Έλληνες δεν είναι Εβραίοι».

-Στη διαφορετική θρησκεία οφείλεται αυτό;

Στην έλλειψη παιδείας. Θα το πω και μπορεί ν’ ακουστεί «κάπως», αλλά πιστεύω ότι ο Έλληνας δεν έχει παιδεία, δεν κάνουν καλή δουλειά τα σχολειά.

«Θα το πω και μπορεί ν’ ακουστεί «κάπως», αλλά πιστεύω ότι ο Έλληνας δεν έχει παιδεία, δεν κάνουν καλή δουλειά τα σχολειά.» Φώτο: Πάρις Ταβιτιάν

-Τι κάνουν, δηλαδή, τα σχολειά, συντηρούν απλώς την Ελλάδα με «τ’ αρχαία της τα λούσα»;

Ακριβώς αυτό, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Πιστεύω πως δεν ενσωματώθηκαν σκόπιμα στην ελληνική εκπαιδευτική κουλτούρα οι άλλοι λαοί, οι άλλες θρησκείες, οι άλλοι πολιτισμοί. Εγώ, ως Έλληνας Εβραίος, αν και φοίτησα σε γαλλικό σχολείο, είχα μεγάλο πρόβλημα. Αν και ζούσα δηλαδή μια άλλη πραγματικότητα, συναναστρεφόμουν πολύ κόσμο.

-Που σε αντιμετώπιζε με ρατσισμό;

Ακόμα και λόγω του «Dimi», του ονόματός μου. Ο Έλληνας δεν μπορεί να καταλάβει πως τα ονόματα τα δίνουν πρώτα τα ληξιαρχεία και μετά ο καθένας κάνει το δικό του, ό,τι θέλει μέσω του θρησκεύματος του.

-Μίλησέ μου τώρα για την εβραϊκή κοινότητα της Κω.

Η κοινότητα των Εβραίων της Κω, ακόμα και μέσα σε ολόκληρη την εβραϊκή κοινότητα της Ελλάδας, ήταν πάρα πολύ μικρή. Δεν τη θεωρούσαν καν κοινότητα, την έβαζαν πάντα μαζί μ’ αυτήν της Ρόδου. Η αλήθεια είναι πως όταν πήγαν και τους πήραν μεταξύ 23 και 25 Ιουλίου του ’44 από τη Ρόδο και την Κω, το έκαναν με το ίδιο καράβι.

-Ναι, κατευθείαν για το Άουσβιτς μέσω Ευρώπης.

Έφτασαν στην Αθήνα και τους έκλεισαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Ελάχιστοι γνωρίζουν επίσης πως στο Χαϊδάρι, ναι μεν υπήρχε μια στρατιωτική βάση, τη χρησιμοποιούσαν όμως ως ένα πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης στον δρόμο για το Άουσβιτς. Το κράτος θα έπρεπε να κάνει ένα «in memoriam» εκεί για να μπορεί ο κόσμος να πηγαίνει και να μαθαίνει την ιστορία. Μια σημαντική πληροφορία είναι πως το ταξίδι από τα Δωδεκάνησα στο Άουσβιτς ήταν το μακρύτερο για τους Εβραίους. Για τους Εβραίους των άλλων χωρών στην Ευρώπη το ταξίδι μέχρι την Πολωνία ήταν σχετικά σύντομο. Εδώ, όμως, οι αδύναμοι και οι ασθενέστεροι πέθαιναν μέσα στα πλοία και τα τρένα πριν καν φτάσουν στον τόπο του μαρτυρίου τους. Δεν υπήρχαν τρόφιμα, νερό, τίποτα… Σε παραπέμπω και στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ ενός Ιταλού για τους Εβραίους της Ρόδου με τίτλο «Το πιο μακρύ ταξίδι».

-Γνωρίζω πως η εβραϊκή κοινότητα της Κω δεν ήταν ούτε διακόσιοι άνθρωποι όλοι κι όλοι.

Περίπου διακόσιοι άνθρωποι ήταν, οικογένειες, οι περισσότεροι συγγενείς μεταξύ τους. Πολλοί έφευγαν από την Κω και δούλευαν στις κοινότητες της Ρόδου, οπότε εκεί τους έπιασαν. Κι αν η γιαγιά μου γεννήθηκε στην Κω, όπως σου είπα, οι προπαππούδες μου έχουν μεγάλη ιστορία εκεί.

 

Φωτογραφία των προγόνων του Dimi

 

-Έλληνες ή Εβραίοι;

Το «Έλληνες» είναι μεγάλη κουβέντα. Ο προπάππους μου θεωρείται Ιταλοεβραίος, αφού η Κως ήταν ενετοκρατούμενη. Οι Εβραίοι ως κύρια γλώσσα είχαν τα γαλλικά, αλλά μιλούσαν και τα ισπανοεβραϊκά, τα σεφαραδίτικα, τα ιταλικά φυσικά και τα ελληνικά. Αυτές ήταν οι γλώσσες των προπάππων μου, συν τα αγγλικά. Τις ίδιες γλώσσες μιλάω κι εγώ, έξι τον αριθμό, ο μόνος από την οικογένεια που μιλάει τόσο πολλές.

-Κατά τύχη έγινε αυτό;

Ναι, έτυχε, γιατί η γιαγιά μου έκανε το παν να μάθω ισπανικά, γαλλικά, εβραϊκά και ελληνικά. Ήθελε πολύ να μάθαινα και ιταλικά, αλλά δεν πρόλαβε. Απεβίωσε και μετά έφυγα να σπουδάσω στην Ιταλία. Για την προγιαγιά μου να σου πω ότι ήταν Εβραία από την Τουρκία, είχε γεννηθεί σε μια πόλη κοντά στην Αλικαρνασσό. Καταγόταν από καλή οικογένεια, γνώρισε από προξενιό τον προπάππου μου, μετακόμισε στην Κω και έγινε Ιταλίδα. Όταν ήρθε η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα γέννησε τις κόρες της: το ’36, το ’40 και το ’43 τη γιαγιά μου. Ζούσαν όλοι ως Ιταλοί υπήκοοι της Κω. Ύστερα από την κατάληψη των Δωδεκανήσων, ο προπάππους μου, με γυναίκα Τουρκάλα, έκανε αίτηση στο προξενείο για να γίνουν όλοι Τούρκοι στα χαρτιά.

-Υπήρχε μια συμφωνία Γερμανίας και Τουρκίας τότε για ευνοϊκότερη μεταχείριση των Εβραιότουρκων, αν τα λέω σωστά.

Σωστά τα λες. Τα χαρτιά τους, όμως, άργησαν να έρθουν κι έτσι τους μετέφεραν κι αυτούς οικογενειακώς στο Χαϊδάρι. Έμειναν αρκετές μέρες εκεί. Τους απελευθέρωσαν μια μέρα πριν έρθει το τρένο για το Άουσβιτς. Είχαν έρθει στο μεταξύ τα χαρτιά τους, είδαν οι Γερμανοί ότι ήταν Τούρκοι και τους άφησαν. Έτσι γλίτωσαν το Άουσβιτς. Διαφορετικά δεν ξέρω αν θα το άντεχαν όλο αυτό οι προπαππούδες μου. Είχαν μαζί και τη γιαγιά μου, βρέφος.

-Κι από κει πίσω στην Κω;

Έμειναν για ένα μεγάλο διάστημα στην Αθήνα και επέστρεψαν στην Κω. Ήταν οι μόνοι Εβραίοι στο νησί που όχι μόνο επέζησαν αλλά γύρισαν εκεί. Άλλοι από την οικογένεια, μακρινοί συγγενείς, πήγαν στο Άουσβιτς, επιβίωσαν και μετά πήγαν να ζήσουν στην Αφρική. Η δική μου οικογένεια ήταν η μοναδική, επαναλαμβάνω, που επέστρεψε στην Κω για να ζήσει εκεί. Βίωσαν για τα καλά τον ρατσισμό από κει κι ύστερα.

Φωτογραφία των προγόνων του Dimi

 

-Δεν καταλαβαίνω το είδος του ρατσισμού.

Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν στην Κω, ήταν ριζωμένοι. Ο προπάππους μου κληρονόμησε την περιουσία από τα δέκα αδέρφια του που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Ξαφνικά…

– … βρέθηκε πάμπλουτος.

Όχι ακριβώς, αφού, εκτός από περιουσίες, κληρονόμησε και τα χρέη τους. Μέχρι τον θάνατό του, το 1975, έκανε εμπόριο και ξεχρέωνε. Πούλαγε και αγόραζε ακίνητα για να τα βγάλει πέρα.

-Εξήγησέ μου πώς ένας νέος άνθρωπος όπως εσύ,

26 μόλις ετών, κουβαλά τόσο έντονα τις ρίζες του; Οι ίδιοι οι πρόγονοί μου μού μετέφεραν το παρελθόν τους καθώς και τη συνείδηση του πόσο σημαντική είναι η εβραϊκή καταγωγή από την Κω. Πιθανώς και επειδή είμαι ο μόνος απόγονος που ζει στην Ελλάδα και μιλάει ελληνικά. Ζω μαζί με τη μητέρα μου, ενώ κανείς από τους υπόλοιπους συγγενείς δεν ζει εδώ, έχουν σκορπιστεί στο εξωτερικό, δεν μιλάνε καν ελληνικά. Η γιαγιά μου ήταν εκείνη που προσπάθησε να διασώσει την ελληνικότητά μας μέσω εμού.

-Σήμερα σε αντιμετωπίζουν ρατσιστικά;

Ως Εβραίο ή ως γκέι;

-Δεν ξέρω, εσύ πες μου.

Σήμερα όχι, ο Έλληνας έχει αλλάξει. Όταν με βλέπει και με ακούει να μιλάω δεν καταλαβαίνει.

-Τι εννοείς «δεν καταλαβαίνει»;

Από πού προέρχομαι. Όταν τους το εξηγώ βέβαια, με ρωτάνε αυτό που σου ‘λεγα: «Συγγνώμη, είσαι και Εβραίος και Έλληνας; Πώς γίνεται αυτό;».

-Εσύ έχεις θρησκευτική συνείδηση;

Έχω. Δική μου, όμως.

Φωτογραφία των προγόνων του Dimi

-Πιστεύεις στον ιουδαϊσμό;

Ας πούμε ότι πιστεύω σε κάτι άλλο. Σέβομαι πολύ τη θρησκεία μου, όπως και τις άλλες θρησκείες, αλλά αν χρειαστεί να προσευχηθώ, θα το κάνω στη γλώσσα μου, στα εβραϊκά, όπως έχω μάθει. Μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή εβραϊκή οικογένεια, αλλά όχι ιδιαίτερα θρησκευόμενη. — Να σου πω την αλήθεια, δεν βλέπω κακία στον Έλληνα που απορεί πώς γίνεται κάποιος να είναι Εβραίος και Έλληνας ταυτόχρονα. Άγνοια βλέπω και η άγνοια συγχωρείται. Όχι, δεν το λένε με κακία. Δεν εισπράττω μίσος. Ειδικά στο θέμα του γκέι, επειδή ανέκαθεν έλεγα τι είμαι, πραγματικά έχω εντυπωσιαστεί! Ακόμα και με το θέμα του γάμου μου πρόσφατα άκουσα τις καλύτερες ευχές μέχρι και από την περιπτερού, 70 ετών γυναίκα.

-Σε πιστεύω. Εδώ, προχθές, που πετάχτηκα στον φούρνο, στη γωνία, μπήκε ένας τύπος και του εύχονταν οι υπάλληλοι «να ζήσετε». Όταν έφυγε, τους άκουγα να λένε ότι παντρεύτηκε τον φίλο του, χωρίς ίχνος ειρωνείας κ.λπ.

Έγινε πολύ πρόσφατα όλο αυτό και πολύ απότομα. Πιστεύω ότι βοήθησε η οικονομική κρίση.

-Η κρίση έβγαλε μάλλον όλα τα φοβικά σύνδρομα στη φόρα.

Ναι, από τη μια πλευρά! Απ’ την άλλη, όμως, έκανε και τον κόσμο να μην ασχολείται με το τι κάνει ο καθένας, να μη μισεί, να μην έχει κακία. Κάποιους τους έκανε πολύ κακούς, κάποιους τους έκανε πολύ καλούς!

-Έχει ένα κοινωνιολογικό ενδιαφέρον αυτό που λες, αν και βασίζεται λίγο στη θεωρία των δύο άκρων: υπάρχει έξαρση του φασισμού, όπως υπάρχει και μια αριστερή κυβέρνηση, που μπορεί να μην υπήρχε σε καιρό ευμάρειας.

Εάν υποθέσουμε πως κυβερνάει αριστερά…

-Αυτό είναι μια άλλη ιστορία, στα ανθρώπινα δικαιώματα ωστόσο παίρνει άριστα, αν βάλεις δίπλα τον πόλεμο από την Εκκλησία.

Εντάξει, ναι, κι αυτό τώρα με την ταυτότητα φύλου ήταν ένα σημαντικότατο βήμα. Ήταν καταπληκτικό, αλλά έπονται η τεκνοθεσία και πολλά άλλα βήματα. Αναρωτιέμαι, την Εκκλησία την ακούει κανείς πια; Το ‘χει καταλάβει, γι’ αυτό φωνάζουν με τέτοια λύσσα. Κανείς δεν τους δίνει σημασία. Πριν από δέκα χρόνια, αν έλεγε κάτι η Εκκλησία, έφτανε μέχρι το Κοινοβούλιο ως νόμος του κράτους, ενώ σήμερα περιθωριοποιείται η ίδια με τις ακρότητες της! Δεν τους ακολουθεί κανείς πια!

 

«Αναρωτιέμαι, την Εκκλησία την ακούει κανείς πια; Το ‘χει καταλάβει, γι’ αυτό φωνάζουν με τέτοια λύσσα. Κανείς δεν τους δίνει σημασία. Πριν από δέκα χρόνια, αν έλεγε κάτι η Εκκλησία, έφτανε μέχρι το Κοινοβούλιο ως νόμος του κράτους, ενώ σήμερα περιθωριοποιείται η ίδια με τις ακρότητές της!» Φώτο: Πάρις Ταβιτιάν

-Εγώ ξέρω, όμως, ότι στην Ολλανδία, όπου παίχτηκε κάποτε ο κινηματογραφικός «Έμπορος της Βενετίας», αντιδράσεις υστερίας υπήρξαν και από Εβραίους ιερείς και φανατικούς. Θέλω να πω ότι η μισαλλοδοξία δεν είναι ίδιον μόνο της Ορθοδοξίας αλλά κάθε θρησκείας που θέλει να επιβάλλεται.

Σίγουρα! Υπάρχουν ραβίνοι που καταλαβαίνεις από το χαρακτηριστικό ντύσιμό τους αν είναι θρησκόληπτοι, δηλαδή ακραίοι. Ας μη δαιμονοποιούμε την Ορθοδοξία, έχεις δίκιο. Στο Ισραήλ η θρησκεία παρουσιάζει μεγάλες αντιφάσεις. Αφενός νιώθεις ελευθερία έκφρασης, κινήσεων, μπορείς να κάνεις οτιδήποτε, αφετέρου υπάρχουν τα Ιεροσόλυμα που συγκεντρώνουν τις τρεις μεγαλύτερες θρησκείες παγκοσμίως και συνηθίζουν να αντιδρούν στα πάντα.

-Στην Ιταλία γνώρισες τον άντρα σου;

Όχι, στην Ελλάδα, κατά σύμπτωση στο Εβραϊκό Μουσείο. Είχε έρθει για ένα event της εδώ εβραϊκής κοινότητας, την ανέγερση ενός μνημείου. Γνωριστήκαμε, αγαπηθήκαμε αμέσως, δεθήκαμε, μετακόμισε στο σπίτι μου.

-Άρα ζείτε οι τρεις σας, με τη μάνα σου μαζί.

Ακριβώς. Κανένα πρόβλημα δεν έχει η μάνα μου. Είχαμε ζήσει και οι τρεις μαζί στην Ιταλία για λίγο καιρό. Τώρα περιμένουμε να ανακαινιστεί το καινούργιο μας σπίτι και σύντομα θα μετακομίσουμε οι δυο μας.

-Να υποθέσω ότι υπάρχει οικονομική άνεση;

Η οικογένειά μου με στήριξε πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Εγώ, προσωπικά, τώρα ξεκίνησα να δουλεύω. Ασχολούμαι με αγορές και πωλήσεις διαμερισμάτων.

-Γνωρίζεις ασφαλώς πως οι Εβραίοι εισπράττουν μένος όχι μόνο από τους ακροδεξιούς ρατσιστές αλλά και από μερικούς αριστερούς που δεν καλοβλέπουν την έντονη επιχειρηματική δραστηριότητά τους και τη σχέση τους με τον καπιταλισμό.

Έχεις δίκιο και σ’ αυτό, αλλά ο μύθος του επιχειρηματία Εβραίου είναι όπως το λέω: μύθος. Υπάρχουν και φτωχοί Εβραίοι. Ο Εβραίος, μην ξεχνάς, επειδή πάντα ήταν νομάς, είχε την ευχέρεια να μιλάει πολλές γλώσσες και να ταξιδεύει, να αλλάζει εύκολα σπίτια, καταγωγές, μέρη. Όλα αυτά τον έκαναν τον Νο 1 κοσμοπολίτη! Δύο πράγματα στήριξαν τους Εβραίους: οι γνωριμίες τους ανά τον κόσμο και η αλληλοβοήθεια!

 

Φωτογραφία του σπιτιού των προγόνων του Dimi.

-Η αλληλοβοήθεια, κάτι που δεν έχουν οι Έλληνες και γίνονται Νο 1 στις εμφύλιες διαμάχες, από το πιο σοβαρό μέχρι το πιο ασήμαντο θέμα.

Την έχουν έξω οι Έλληνες την αλληλοβοήθεια! Πήγαινε στο εξωτερικό, στην Ευρώπη, στην Αμερική ή στην Αυστραλία, και πες μου αν βρεις έναν Έλληνα που να μην τα ‘χει καταφέρει στη ζωή του.

-Τους γονείς μου. Έζησαν στη Γερμανία για μια δεκαετία και μετά γύρισαν στην Ελλάδα για να πάρουν ένα σπίτι κι ένα αυτοκίνητο.

Στα εργοστάσια της Γερμανίας και στα ορυχεία του Βελγίου οι Έλληνες πήγαιναν για επιβίωση, ήταν μια λύση ανάγκης και δεν έβγαλαν πολλά λεφτά. Είναι άλλη ιστορία για την Ελλάδα οι φάμπρικες της Γερμανίας το ’60. Υπάρχουν, όμως, Έλληνες σαν τους Εβραίους που γύρισαν από το εξωτερικό στη χώρα τους και σήμερα ζουν σε βίλες στην Εκάλη, στη Φιλοθέη και στο Ψυχικό. Θεωρώ τον Έλληνα πολύ έξυπνο και πολύ δημιουργικό, κάτι που νομίζω πως δεν το έχει ο Εβραίος. Έχουν πολλά κοινά στοιχεία, είναι πολύ κοντά ως λαοί και ως νοοτροπίες, κι ας μην το ήθελαν!

-Ας πάμε τώρα στον άνθρωπό σου.

Ήταν τόσο δυνατός ο έρωτας, ώστε να έρθει να ζήσετε στην Ελλάδα; Εκείνος το πρότεινε!

-Εργάζεται;

Μαζί μου εργάζεται, στο ίδιο αντικείμενο.

-Εβραϊκής καταγωγής κι αυτός;

Ανακαλύψαμε κάτι όσο είμαστε μαζί: αυτός είναι Ιταλός και Γάλλος, αν και έχει μόνο την ιταλική υπηκοότητα. Η μάνα του έχει γεννηθεί στη Γαλλία. Ο παππούς του, όμως, που έχει πεθάνει, απ’ τη μεριά της μάνας του, δεν γνωρίζουμε από πού προερχόταν. Ο ίδιος ήταν τρομερά μυστικοπαθής, δεν μίλαγε ποτέ για την καταγωγή του. Το όνομά του ήταν Άμος!

-Κατάλαβα! Ποιος ξέρει από ποιο Άουσβιτς θα γλίτωσε και δεν μίλαγε ο φουκαράς…

Κάτι το όνομα, κάτι η μυστικοπάθεια, μας κάνει να λέμε πως ήταν Εβραίος, απλώς δεν το ‘χουμε ανακαλύψει με ακρίβεια.

 

«Την έχουν έξω οι Έλληνες την αλληλοβοήθεια! Πήγαινε στο εξωτερικό, στην Ευρώπη, στην Αμερική ή στην Αυστραλία, και πες μου αν βρεις έναν Έλληνα που να μην τα ‘χει καταφέρει στη ζωή του.» Φώτο: Πάρις Ταβιτιάν

-Είστε ευτυχισμένοι εδώ με τον Λούκα, θα φιλιόσασταν σε ένα δημόσιο χώρο;

Όχι. Αυτό το βήμα δεν ξέρω πότε θα γίνει για την Ελλάδα. Δεν το ‘χω κάνει και άρα δεν ξέρω τι αντιδράσεις θα εισέπραττα. Δε νιώθω όμως και άνετα να το κάνω. Δεν έχω πρόβλημα, για να πω την αλήθεια, δεν με προβληματίζει ιδιαίτερα. Πιο παλιά, όταν ακούμπαγα τον Λούκα δημοσίως, όταν τον αγκάλιαζα σε ένα καφέ, το ‘κανα αυθόρμητα κι εκείνος κοίταζε δεξιά-αριστερά. Τώρα δεν το κάνει πια, ίσως γιατί το έχει συνηθίσει ως κάτι πολύ φυσιολογικό.

-Πες μου πώς φτάσατε στον γάμο.

Ήταν κάτι που θέλαμε πάρα πολύ από τότε που τα φτιάξαμε και το είχαμε δεδομένο ότι θα γινόταν. Δεν ξέραμε σε ποια χώρα θα μπορούσαμε…

-Στην Ολλανδία, ας πούμε.

Το θέμα δεν ήταν να γίνει ο γάμος στην Ολλανδία αλλά να αναγνωριστεί κιόλας. Δεν έχει καταλάβει ο κόσμος, σου λέει «γιατί δεν πάτε εκεί να παντρευτείτε;». Το θέμα είναι να μπορεί να αναγνωριστεί η πράξη του γάμου εκεί όπου θα πάμε να ζήσουμε μετά. Θα έχουμε τα ίσα δικαιώματα στον τόπο μας ή θα κρατάμε απλώς ένα χαρτί χωρίς καμία ισχύ; Και τι να το κάνουμε ένα χαρτί άμα τα κληρονομικά μας όλα είναι εδώ; Θεωρώ ότι σε όλο αυτό βοήθησε πάρα πολύ ο λόγος του Φαλελάκη στην κηδεία του Χατζησάββα. Ήταν πολιτική πράξη! Η σταγόνα, πραγματικά, που ξεχείλισε το ποτήρι! Ξέρεις τι είναι να υπάρχει ένα σύμφωνο για τους ομοφυλόφιλους στην Ελλάδα από το 2008 και συνεχώς να απορρίπτεται απ’ όλες τις κυβερνήσεις; Και να τρώνε και πρόστιμα γι’ αυτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα οποία ακόμα πληρώνουν και γι’ άλλα πράγματα! Η Ιταλία και η Ελλάδα, λοιπόν, παρ’ όλη την οικονομική κρίση, προτιμούσαν να πληρώνουν πρόστιμα από το να ευθυγραμμιστούν με όσα ορίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα! Θεωρώ ότι ήταν σημαντικό που το ψήφισε έως και η ΝΔ, όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ.

-Κάτι που δεν έκανε η ΝΔ για την ταυτότητα φύλου, βέβαια.

Είναι περίεργο, γιατί ο Μητσοτάκης υποτίθεται πως πάει προς κέντρο.

-Με τον Άδωνι και τον Βορίδη; Δεν θα το ‘λεγα, φίλε μου.

(γελάει) Συμφωνώ, δεν έχεις άδικο.

 

Φωτογραφία από τον γάμο τους στο Χίλτον

-Θα θέλατε να υιοθετήσετε ένα παιδί με τον Λούκα;

Φυσικά. Με παρένθετη μητέρα. Έχουμε γνωρίσει ζευγάρια που έδωσαν και οι δύο σπέρμα κι έτυχε να βγουν δίδυμα, δύο παιδιά από δύο διαφορετικά σπέρματα. Σκεφτόμαστε πότε ακριβώς θα το κάνουμε. Αν με ρώταγες παλιότερα, θα σου ‘λεγα «αύριο»! Τώρα το έχουμε αφήσει για λίγο. Δουλεύω πάρα πολύ, 18 ώρες τη μέρα, είμαι πολύ πιεσμένος καθημερινά. Δεν θέλω να αργήσω, πάντως, δεν θα ήθελα να είμαι μπαμπάς-παππούς! Ούτε εγώ, ούτε ο Λούκα, που είναι 30 και πλησιάζει το όριο. Έχουμε βάλει ένα όριο, μέχρι τα 35 να γίνουμε γονείς.

-Εγώ, πάλι, έχω φίλο που έκανε παιδί με τη γυναίκα του στα 46 του κι είναι μια χαρά και πάλι. Γιατί να αγχώνεστε;

Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι πως σήμερα δεν γερνάς όπως παλιά κι εμένα μου αρέσει πολύ που η μάνα μου με έκανε μικρή και την έχω σαν αδερφή μου.

-Έχεις την ανάγκη να ενταχθείς σε ακτιβιστικές ομάδες-οργανώσεις;

Όχι. Σέβομαι πολύ τη δουλειά που κάνουν, αλλά δεν το σκέφτηκα ποτέ, επειδή μια ζωή λειτουργούσα αυτόνομα κι έκανα ό,τι ήθελα. Υπάρχουν πολλοί καταπιεσμένοι σ’ αυτές τις ομάδες, αλλά όλοι δρουν υπέρ του κάθε καταπιεσμένου κι αυτό το βρίσκω καλό.

-Σε τρομάζει η άνοδος της ακροδεξιάς;

Όσο να ‘ναι… Και ως Εβραίος και ως multi-cultural…

-Πώς ένιωσες που πρόσφατα στην Κρήτη έσπασαν στο ξύλο ένα νέο παιδί χωρίς λόγο;

Ταράχτηκα, σίγουρα, αλλά δεν ένιωσα ούτε ανασφάλεια ούτε μίσος. Προσωπικά, δεν μπορώ να μισήσω, δεν το ξέρω το μίσος, έχω μόνο αγάπη. Ίσως ακούγεται πολύ αφελές το να πιστεύω ότι υπάρχει αγάπη γύρω μας και ότι όλα τα άλλα θα λυθούν.

-Πιστεύεις ότι αυτή η συνέντευξη μπορεί να είναι ακτιβιστική ερήμην σου;

Μπορεί, ναι. Ακτιβιστής είναι ίσως ο μέσα μου εαυτός, χωρίς να γίνομαι μονοδιάστατος και μονόπλευρος.

-Σ’ ευχαριστώ, λοιπόν, Dimi, που μου έδωσες την ευκαιρία να πάρω μια διαφορετική συνέντευξη.

Εγώ σ’ ευχαριστώ για όλα.

 

© T-zine.gr η συνέντευξη δόθηκε  στον Αντώνη Μποσκοϊτη και δημοσιεύτηκε στην LiFO.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ