Ιρλανδία: Κυριακή, 13  Αυγούστου 2017 | 12:15

Της Vivienne Clarke | The Irish Times. 

Μετάφραση για το T-zine.grΔημήτρης Κυριακού

LGBTQI  News

Ο Πωλ Φράνεϊ είναι ένας από τους οκτώ Ιρλανδούς αστυνομικούς, που θα συμμετάσχει στην πορεία του Belfast Pride.

Ο γκέι αστυνομικός που βελτιώνει τη ζωή των ΛΟΑΤΙ αξιωματικών στην υπηρεσία.

 

[Ο αστυνομικός επιθεωρητής Πωλ Φράνεϊ θεωρεί ότι υπάρχουν αρκετοί ακόμα αξιωματικοί που δεν αισθάνονται αρκετά άνετα να «εκδηλωθούν» | Φωτογραφία: Alan Betson]

Στο Κολλέγιο Τερενούρ, όταν ήταν στον μεταβατικό χρόνο, πάνω από 20 χρόνια πριν, ο Πωλ Φράνεϊ έγραφε δοκίμια σχετικά με την αστυνομία: «Είναι το μοναδικό πράγμα που ήθελα πάντοτε να κάνω, από όταν ήμουν μικρό παιδί», εξηγεί τώρα.

Ίσως να μην υπάρχει κάτι περίεργο σε αυτό, αλλά ο Φράνεϊ είχε εκδηλωθεί ανοικτά ως γκέι όταν ήταν 16 ετών, σε μια εποχή όπου η σημαίνουσα πρόοδος είχε πραγματοποιηθεί στην ισότητα των ομοφυλοφίλων, αλλά με ακόμα μεγαλύτερες προοπτικές.

Μετά το Κολλέγιο Τερενούρ ακολούθησε το Κολλέγιο Ραθφάρνχαμ, το παλαιότερο εκ των τριών, και τούτο τον οδήγησε στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο στο Δουβλίνο για ένα πτυχίο στην κοινωνιολογία και τις πολιτικές επιστήμες. Στην ηλικία των 22 ετών, μπήκε στην αστυνομία της Σιοτσάνα.

Σήμερα, ο Φράνεϊ -τώρα είναι Αστυνομικός Επιθεωρητής και θα είναι ένας από τους οκτώ αστυνομικούς και ιεραρχικά ο μεγαλύτερος, που θα λάβει μέρος στην Πορεία Υπερηφάνειας στο Μπέλφαστ –είναι η πρώτη φορά που θα κάνει δημόσια εμφάνιση ένας αστυνομικός με στολή στο νησί της Ιρλανδίας. «Η κατάταξη στην αστυνομία ήταν πάντα το σχέδιο, το Κολλέγιο ήταν μόνο το μέσο για το πτυχίο. Ήθελα να έχω ένα είδος αξιολόγησης πριν καταταγώ» είπε ο 39χρονος Φράνεϊ.

Αν και η μητέρα του ανησύχησε, όταν «εκφράστηκε ελεύθερα» στα 16 του, οι γονείς του ήταν πάντα υποστηρικτικοί προς τα σχέδια του και πάντα αποδέχονταν το γεγονός ότι δεν ήθελε να ακολουθήσει την οικογενειακή επιχείρηση. Όταν ερωτήθηκε αν οι γονείς του ανησύχησαν που ο γιός τους θα γινότανε αστυνομικός, μας είπε ότι ίσως ήταν λίγο νευρικοί που θα «έμπαινε σε ένα πολύ συντηρητικό σώμα».

Προτού να καταταγεί στην αστυνομία της Σιοτσάνα, ο Φράνεϊ εργάστηκε σαν μέλος των ΛΟΑΤΙ οργανώσεων και ήταν ο ΛΟΑΤΙ σύνδεσμος-αξιωματικός μέσα στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Δουβλίνου, στη διάρκεια των σπουδών του εκεί. Ωστόσο, κράτησε τις συμβουλές άλλων, κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του στο Κολλέγιο Τέμπλμορ: «Την μέρα που πάτησα το πόδι μου στο Τέμπλμορ αποφάσισα να μην «εκφραστώ ελεύθερα», για την ώρα.

Η φήμη, πάντως, έχει ένα τρόπο να εξαπλώνεται τόσο γρήγορα, ειδικά σε μια ένστολη δύναμη όπου οι δεσμοί είναι δυνατοί: «Έμαθα μέσα στις πρώτες δυο εβδομάδες ότι υπήρξαν άτομα που συζητάγανε για τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό πίσω από την πλάτη μου, κάνοντας ερωτήσεις τύπου «θα έπρεπε να το γνωρίζουμε αυτό;»

«Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων όλοι γνώριζαν. Ποτέ δεν συζητήθηκε. Στο τέλος πήρα μνεία στην τάξη μου, ήταν όλοι τους μια σπουδαία ομάδα ανθρώπων και νομίζω, όπως πολλοί αστυνομικοί, το Τέμπλμορ δεν ήταν κάτι που ευχαριστήθηκαν. Αλλά ήταν κάτι που ξεπέρασαν, γιατί το απαιτούσαν για να πας στην επόμενη βαθμίδα. Ήταν μια διαδικασία που έπρεπε να ξεπεράσουμε», αναφέρει στην εφημερίδα «Ιρλανδικά Νέα», καθισμένος στο γραφείο του στην Μονάδα Στρατηγικού Σχεδιασμού της Αστυνομίας στο Άσταουν, όχι μακρύτερα από την Διοίκηση στο Φοίνιξ Πάρκ.

Μετά το Τέμπλμορ, υπηρέτησε στο σταθμό Μάουντζοϊ σαν φοιτητής και στην Οδό Φιτζγκίμπον σαν υπεύθυνος αναστολών, όπου έμεινε 3,5 χρόνια. Κατόπιν, επανήλθε στο σταθμό Μάουντζοϊ, στην κοινοτική αστυνόμευση, για δύο χρόνια.

Ευκαιρίες

Προτάθηκε στον Φράνεϊ, τότε, μια θέση στο ανθρώπινο δυναμικό στο Φοίνιξ Πάρκ: «Ήταν από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες μάθησης που είχα ποτέ μου, από την άποψη ότι γνωρίζεις πως λειτουργεί ένας οργανισμός, βλέπεις έναν αστυνομικό οργανισμό πως λειτουργεί ή δεν λειτουργεί, πέρα από την πρώτη γραμμή αστυνόμευσης. Για οποιονδήποτε είχε τη διάθεση να αλλάξει, και να το επιτύχει, 3,5 χρόνια στο ανθρώπινο δυναμικό μου δίδαξαν όσα θα έπρεπε να ξέρω για να προχωρήσω. Ότι κατάφερα από τότε το οφείλω σε αυτό».

Παρ’ ολ’ αυτά, οι ανθρώπινοι πόροι, αν και αξιόπιστοι, δεν ήταν ο λόγος που έγινε αστυνομικός, οπότε και μετακόμισε στην πρώτη γραμμή σαν αστυνομικός σταθμού στο Κλόνταρφ στη βορειοδυτική πλευρά του Δουβλίνου. Από εκεί, πήγε στο γραφείο του βοηθού Επιτρόπου στις ειδικές εγκληματικές επιχειρήσεις: «Απέκτησα μεγάλες μαθησιακές ευκαιρίες που προήλθαν από την εργασία μου στην πρώτη γραμμή, στις ειδικές επιχειρήσεις».

Έως τότε είχε «ανοιχτεί» για αρκετά χρόνια. Όταν απείχε μόλις μερικούς μήνες από την πρώτη επίσημη θέση του στην Οδό Φιτζγκίμπον, αποφάσισε να μην κρύβει πλέον τον σεξουαλικό προσανατολισμό του.

«Δεν «ανοίχτηκα» όταν άρχισα να ζω τη ζωή μου, έχοντας κανονικές συναναστροφές. Όλοι το ήξεραν ούτως ή άλλως. Τα νέα έφτασαν πριν πάω εγώ. Είναι μια μικρή κοινωνία».

Κάτι πήγε στραβά

«Σε μεγάλο βαθμό, όλο αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Ποτέ δεν θα συναντούσες ανθρώπους να πουν οτιδήποτε. Νομίζω ότι μόνο μια φορά συνάντησα κάποιον που μου είπε κάτι στη μούρη μου. Μου πήρε τρία χρόνια να βρω ένα δεύτερο ανοικτά γκέι άτομο στην υπηρεσία μου».

Εδώ, σταματά: «Σε έναν οργανισμό που εκείνη την περίοδο είχε 11.500 αστυνομικούς –μου πήρε 3 χρόνια να βρω κάποιον ακόμη. Και ήταν απλά η αρχή. Όταν βρήκα αρκετούς σαν κι εμένα, διαπίστωσα ότι κάτι είναι λάθος εδώ. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι, που γνώρισα είχαν τόσες προκλήσεις αλληλένδετες με τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, έβρισκαν τόσο σημαντικό να κρύβουν κάθε μικρή πτυχή τους σε αυτό, με έβαλε σε σκέψεις. Δεν κατατάχθηκα για αυτό το λόγο, αλλά μετά βρήκα τον εαυτό μου να λέει «αν δεν το κάνεις εσύ, κανείς δεν θα το κάνει» κι έτσι, υποθέτω, ξεκίνησα να οργανώνω τις ομάδες».

Λέγοντας ότι δεν γνωρίζει πόσοι γκέι αστυνομικοί ανοίχτηκαν, ο Φράνεϊ θεωρεί ότι υπάρχουν κάποιοι, που ακόμα δεν αισθάνονται αρκετά άνετα να «εκφραστούν». Αντιθέτως, μπορούν και πηγαίνουν στη δουλειά «προσποιούμενοι ότι είναι κάποιοι που δεν είναι». Αυτό μπορεί να είναι μια παγίδα, που αισθάνεται ότι, μπορεί να οδηγήσει στην κατάθλιψη και τον αλκοολισμό. Αναρωτιέται πόσοι υπάρχουν που αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν όλα αυτά τα χρόνια.

Κάθε τι φέρνει τις δικές του προκλήσεις: «Όταν αφήνεις το Τέμπλμορ το μόνο που θες είναι να πας και να κάνεις τον αστυνομικό, έχεις το σήμα σου, την στολή σου, τον ασύρματο σου και απλά, θες να πας εκεί έξω. Είναι σοβαρό και δύσκολο συνάμα, όταν έχεις να κάνεις με επιθετικότητα ή με νεκρούς, η τρέλα να είναι λογική, τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορείς να φανταστείς –είναι η καθημερινή δουλειά σου. Πολύ γρήγορα προσαρμόζεσαι. Η καθημερινότητα σου έχει να κάνει με αυτά. Οι πιο πολλοί άνθρωποι προσαρμόζονται πολύ εύκολα. Πρέπει να το συνηθίσεις. Αν δεν μπορείς, δεν μπορείς να λειτουργήσεις. Δεν βρήκα κάποιες από τις αποστολές μου ιδιαίτερα δύσκολες».

«Το ανθρώπινο δυναμικό με δίδαξε ότι όλα τα προβλήματα και όλες οι λύσεις, προς το παρόν περιστρέφονται γύρω από ζητήματα ανθρώπινου δυναμικού. Περιστρέφονται γύρω από ανθρώπους. Έχουμε μια τεράστια δεξαμενή από ικανούς ανθρώπους, ειλικρινά στοργικούς και παθιασμένους αστυνομικούς στην πρώτη γραμμή, περισσότερο δεμένους με τις κοινωνίες, εν αντιθέσει με τους αστυνομικούς που γνώρισα γυρίζοντας τον κόσμο», είπε.

«Όταν το αξιοποιείτε αυτό, όταν βοηθάτε ανθρώπους να δουν τι μπορούν να επιτύχουν, όταν βοηθάτε ανθρώπους να δείξουν την αξία αυτού που κάνουν σε εκείνους και τους ανεβάζετε λίγο, το αποτέλεσμα που μπορούν να έχουν πάνω στο καθήκον τους είναι εξαιρετικό. Το είδα στο Ανθρώπινο Δυναμικό –τοποθετείς το σωστό επικεφαλή στην μονάδα και γίνεται μια φανταστική ομάδα. Βάλε το λάθος άτομο μες στην ομάδα και, απλά, δεν θα μπορεί να κινηθεί. Το πως επιλέγουμε φίλους, το πως διαμορφώνουμε φίλους, το πως δίνουμε κουράγιο και τους δείχνουμε ότι αυτό που κάνουν κάθε μέρα είναι ανεκτίμητο, στηριζόμενο στην δυνατότητα της διανομής».

«Αυτό για μένα είναι το παν. Πώς δείχνεις στους ανθρώπους μέσα σε ένα οργανισμό σαν το δικό μας, κάνοντας δουλειά σαν τη δική μας, πόσο ανεκτίμητη είναι η εργασία που προσφέρουν στην κοινότητα, για τους ανθρώπους που είναι θύματα εγκλημάτων;»

Από το 2006, ο Φράνεϊ παρακολούθησε συνέδρια της Ευρωπαϊκής Αστυνομίας Ομοφυλόφιλων (Ε.Α.Ο.) στην Στοκχόλμη: «Έχει αλλάξει τελείως ο τρόπος σκέψης σχετικά με αυτά τα ζητήματα και με το να είσαι ανοικτά γκέι στην αστυνομία».

Γρήγορα εξελίχθηκε σε εκπρόσωπο της ιρλανδικής Ε.Α.Ο.: «Η κατάσταση στην Ιρλανδία έχεις τις προκλήσεις της. Η υπεράσπιση ΛΟΑΤΙ δικαιωμάτων και η ένταξη στον εργασιακό χώρο, δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ήταν δύσκολο αλλά σου έδειχνε το δρόμο να ασχοληθείς, έδειχνε πως θα ήταν τα πράγματα. Είδαμε πολλά πράγματα να συμβαίνουν σε όλη την Ευρώπη. Αν οι περισσότεροι γκέι αστυνομικοί νιώθουν ότι είναι απαραίτητο να έρχονται στη δουλειά τους κάθε μέρα, προσποιούμενοι ότι είναι κάτι άλλο, τότε έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα και πρέπει να το λύσουμε» συνέχισε.

«Έτσι αποφάσισα ότι χρειαζόμαστε κάτι αντίστοιχο και στην Ιρλανδία. Αυτό ξεκίνησε την μακριά, αργή διαδικασία του σχηματισμού της G-Force. Ήταν το πιο σπουδαίο επίτευγμα που κατάφερα ποτέ. Ήταν σημαντικό, όχι διασκεδαστικό. Ήταν εξόχως προκλητικό και έμαθα πολλά από αυτό, αλλά δεν θα το ξανάκανα».

«Οι αξιωματικοί της πρώτης γραμμής σε όλη την Ευρώπη έχουν πάρει πολλά ρίσκα, ώστε οι συνάδελφοι τους να αισθάνονται άνετα προσερχόμενοι στην εργασία τους. Αποφάσισαν να πάρουν την πρωτοβουλία, εφόσον οι διοικούντες δεν στήριζαν το προσωπικό τους. Αυτό είναι λάθος».
Πρεσβευτής

«Αν δεν έχεις ένα δίκτυο να δημιουργήσεις έναν ασφαλή χώρο για τους εργαζομένους, τίποτα δεν θα γίνει», λέει ο Φράνεϊ που τελευταία έχει παραιτηθεί από Υποδιευθυντής της Ε.Α.Ο. μετά από 7 χρόνια, για να γίνει στρατηγικός πρεσβευτής της εκστρατείας».

«Απέφυγα τον ρόλο του διοικητικού συμβουλίου. Ήμουν εκεί για αρκετό διάστημα και ήταν καιρός να προχωρήσω και να αφήσω κι άλλους να αναμειχθούν», λέει. «Μου ζητήθηκε να μείνω για να τους εκπαιδεύσω κι έτσι έκανα».

«Γιατί είναι πολύ πρακτικό να σχεδιάζεις υλικό για αστυνομικούς σε ολόκληρη την Ε.Ε. που θα έκαναν τη ζωή τους πιο εύκολη, τόσο για τους ΛΟΑΤΙ αξιωματικούς όσο και για τους πολίτες» αναφέρει. Τώρα ο Φράνεϊ βοηθά το Συμβούλιο της Ευρώπης να σχεδιάσει εκπαιδευτικά προγράμματα.

«Προσπαθούσα επί σειρά ετών να μπω μέσα στο Συμβούλιο της Ευρώπης γιατί έχουμε ανάγκη ένα καλό ΛΟΑΤΙ εγχειρίδιο για εγκλήματα μίσους, να καλύπτει ουσιαστικά όλες τις βάσεις, να παρέχει όλες τις δεξιότητες που χρειάζονται και να προσαρμόζεται και να χρησιμοποιείται παντού».

Διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικά εκπαιδευτικά προγράμματα, αλλά δεν υπήρξε ούτε ένα εξ αυτών που να καλύπτει τα ΛΟΑΤΙ ζητήματα, που θα χρησίμευαν σ τους αξιωματικούς «στην σκηνή του εγκλήματος με κάθε πρακτικό τρόπο».

Πολύ βασικό

Το Συμβούλιο της Ευρώπης, όμως, άκουσε. «Ξοδέψαμε 6 μήνες έρευνας για όλα τα θέματα και καταλήξαμε ότι αυτό που σκέπτομαι είναι ένα πολύ βολικό πακέτο, που η αστυνομία σε όλη την Ευρώπη, ίσως και σε όλο τον κόσμο, μπορεί να παραλάβει και να πει ότι υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να διδάξουν».

Σχολιάζοντας την απαγόρευση του Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ για τους τρανς στον αμερικανικό στρατό, ο Φράνεϊ λέει: «Είναι πάντα ένας λόγος ανησυχίας, όταν βλέπεις μια μειονοτική ομάδα να αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο για σκοπούς κάλυψης άλλων προβλημάτων».

«Η τρανς κοινότητα είναι πράγματι ένας εύκολος στόχος, μια πραγματικά εύκολη επιλογή. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν τι συμβαίνει, δεν φαντάζονται καν την ιδέα. Οι τρανς άνθρωποι είναι εξόχως ευάλωτοι».

«Η κοινότητα είναι πολύ μικρή, από την άποψη ότι μια ανοικτή, ορατή κοινότητα είναι εύκολος στόχος. Αν μπορεί, λοιπόν, να συμβεί στην Αμερική, μπορεί να συμβεί και σε όλη την Ευρώπη. Είναι ανησυχητικό» αναφέρει.

Μη θέλοντας να σχολιάσει την αντιπαράθεση με το Τέμπλμορ, που κυριάρχησε στις συναντήσεις της Επιτροπής Δημόσιου Λογαριασμού Οϊρετσάντας, ο εδρεύων-στο-Φοίνιξ Φράνεϊ καταλαβαίνει τους δισταγμούς των αξιωματικών πρώτης γραμμής. «Είναι προκλητικό όταν επιστρέφουν πίσω σε σένα όλη την ώρα, οι μόνες απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα είναι – για αυτούς τους ανθρώπους- καθημερινό θετικό δέσιμο».

«Η Ιρλανδία έχει προχωρήσει και το ίδιο και οι αστυνομικοί. Υπάρχουν ακόμα μεγάλες αλλαγές που χρειάζονται, αλλά μπήκαμε σε μια νέα εποχή. Η αλλαγή έρχεται και έρχεται γρήγορα».

© T-zine.gr με πληροφορίες από THE IRISH TIMES

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ