Όλα αυτά που δεν γνώριζα: στηρίζοντας το τρανς παιδί μου

της Rachel Cohen-Rottenberg

Το 2012, το παιδί μου έκανε coming-out ως genderqueer και πλέον προσδιορίζεται ως non-binary (πρόσωπο με μη δυαδική ταυτότητα), με το όνομα West. Παρά το γεγονός ότι στο παιδί μου είχε αποδοθεί το θηλυκό φύλο κατά τη γέννηση, αντιλήφθηκε ότι δεν χωράει μέσα στo δίπολο των φύλων και, πλέον, χρησιμοποιεί τις αντωνυμίες: αυτοί, αυτούς, και τους. Στην αντίληψη που έχει για το φύλο, είναι ρευστό, μερικές φορές ταλαντεύεται ανάμεσα στο αρσενικό και στο θηλυκό, και άλλες φορές απεκδύεται την δυαδικότητα εντελώς.

ola-afta-pou-den-gnoriza-stirizontas-to-trans-pedi-mou

Οι αντιδράσεις που είχα στο coming-out που έκανε ήταν περίπλοκες, ο κύριος στόχος μου όμως ήταν να υποστηρίξω το παιδί μου. Ποτέ δεν αμφέβαλα ούτε για μια στιγμή ότι η εμπειρία που κατέθετε ήταν πραγματική και έγκυρη, ζούσε την εμπειρία να υπάρχει ανάμεσα στα φύλα. Ποτέ δεν διανοήθηκα να αμφισβητήσω αυτή την εμπειρία. Ήθελα να ξέρουν (σημείωση μεταφράστριας: από το σημείο αυτό και μετά όλες οι αντωνυμίες που αναφέρονται προς τα non binary πρόσωπα θα είναι στον πληθυντικό προς ακριβή μετάφραση του them/their που χρησιμοποιείται στο αγγλικό κείμενο) ότι είχαν την πλήρη υποστήριξή μου και την άνευ όρων αγάπη μου. Και το έκανα.

Αλλά μου πήρε λίγο χρόνο για να μπορέσω να ανταποκριθώ σε πολλά πράγματα που το παιδί μου ζητούσε να κάνουμε – όπως να τους αποκαλώ West και όχι με το όνομα που τους είχε δοθεί, και να μην τους αποκαλώ η κόρη μου. Με δυσκόλεψε στην αρχή η χρήση του πληθυντικού καθώς και η αλλαγή στις αντωνυμίες διότι είχε εντυπωθεί σε μένα από την γραμματική που διδάχτηκα στο σχολειό: «ΔΕΝ το κάνεις ποτέ αυτό».

Το μεγαλύτερο μέρος του γνωστικού μου κύκλου σχετιζόταν με αντίληψη για το φύλο εντός της δυαδικότητας. Οι τόσες πολλές δυσκολίες μου να εγκλιματιστώ στις αλλαγές που ήθελε το παιδί μου, διότι το φύλο του είναι μη-δυαδικό, είχαν να κάνουν με την κοινωνικοποίηση που είχα στο παρελθόν μου.

Όταν ήμουν έγκυος, ο πατέρας είχε πολύ μεγάλη δυσκολία να καταλήξει σε ένα όνομα. Όλα τα ονόματα που μου άρεσαν, τα απέρριπτε. Τέλος, συζητήσαμε το ζήτημα με τον συγκάτοικο μας, ο οποίος καταγόταν από την Ιρλανδία και πρότεινε το όνομα Ashlynne, το οποίο σημαίνει όνειρο στα γαελικά. Και οι δύο ερωτευτήκαμε αυτό το όνομα. Είχα ονειρευτεί το μωρό μου πολλά χρόνια πριν, έτσι το όνομα αντήχησε πολύ βαθιά μέσα μου. Η ιστορία του ονόματος είχε γίνει μέρος της οικογενειακής λαϊκής παράδοσης. Ήταν δύσκολο να αφήσουμε πίσω αυτό το κομμάτι που ήταν μέρος της ιστορίας της οικογενείας μας.

Και έπειτα, υπάρχουν οι αναμνήσεις μου από το υπερηχογράφημα, όταν μου είπαν το φύλο του μωρού μου. Συνηθίζαμε να αστειευόμαστε για πόσο χαρούμενοι είμαστε που επρόκειτο να έχουμε ένα κορίτσι. Ο μπαμπάς τους ήταν πολύ άτακτος ως παιδί, ενώ εγώ ήμουν πολύ συνεργάσιμη, γι ‘αυτό συχνά έλεγα: «Ω! Είμαι πολύ χαρούμενη που δεν πρόκειται να έχουμε ένα παιδί όπως ήμουν εγώ». Όταν θυμάμαι τις ιδέες που είχαμε για τα φύλα! – Ότι τα αγόρια ήταν τα διαβολικά και τα κορίτσια οι μικροί συνεργάτες – μάλλον συνοφρυώνομαι. Αλλά αυτά έχουν να κάνουν με το σημείο που ήμασταν τότε, και καμιά φορά κοιτάζω πίσω με νοσταλγία επειδή ήταν ένα μέρος του νεότερου εαυτού μου.

Ολόκληρη η ταυτότητά μου ως μητέρα μιας κόρης, έπρεπε να υποβληθεί σε μια μεταβολή ωκεανών στην αντίληψη των μη δυαδικών ταυτοτήτων. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο το να την αποκαλώ κόρη μου ήταν ένα χαρακτηριστικό της ταυτότητάς μου, μέχρι που σταμάτησα να το κάνω. Είχα ονειρευτεί της ζωή μου μαζί με το παιδί μου από τότε που ήμουν στις αρχές των ’20 μου. Ενώ γέννησα στα 34, και τώρα είμαι 55. Έτσι, η αίσθηση του εαυτού μου πηγαίνει πίσω τριάντα χρόνια, και ήταν δύσκολο να κάνω την μετάβαση.

Μεγάλο μέρος της θλίψης μου είχε να κάνει με το να αφήσω πίσω την παιδική ηλικία του παιδιού μου. Όπως πολλοί γονείς στα μέσα της ζωής τους με ενήλικα παιδιά, άρχισα να αντιμετωπίζω την πραγματικότητα ότι τα όνειρά μου όταν ήμουν έγκυος ήταν προβολές*, και ότι τα παιδιά γίνονται ότι θέλουν να γίνουν, είτε ταιριάζει με τις προσδοκίες μας ή όχι. Είχα πάντα κατανοήσει αυτές τις αλήθειες στο κεφάλι μου, φυσικά. Μεγάλωσα και είμαι αρκετά διαφορετική από ό, τι οι γονείς μου ήθελαν ή αναμένεται. Όμως στα μέσα της ζωής μου, όταν είχα ήδη αφήσει πίσω την παιδική ηλικία του παιδιού μου, με μια μυριάδα τρόπων βίωσα το αίσθημα της κενότητας και του συνδρόμου της άδειας φωλιάς, ένιωσα μια σύγκρουση μεταξύ της νοσταλγίας μου για το παλιό με την πραγματικότητα του νέου. Υπήρχε θλίψη στο να αφήσω όλα αυτά πίσω και να προχωρήσω στην αλλαγή. Η θλίψη υπάρχει πάντα – ακόμη και όταν οι αλλαγές είναι θετικές.

Γι ‘αυτό απλά έμεινα με τη θλίψη μου. Η θλίψη μου δεν ήταν πρόβλημα του παιδιού μου.

Ένας από τους τρόπους με τους οποίους επέτρεψα στη θλίψη να περάσει ήταν να μείνω στο παρόν και να δω όλους τους τρόπους με τον οποίο το παιδί μου ήταν πιο ευτυχισμένο, πιο σίγουρο και πιο ενδυναμωμένο να κάνει το coming-out του. Σκέφτηκα για το πόσο δύσκολο το γυμνάσιο ήταν γι ‘αυτό. Θυμήθηκα όλες τις εικόνες από το παρελθόν με φορέματα, εντυπωσιακές πόζες με διαφορετικά στυλ των μαλλιών, και πάντα δείχνει τόσο δύσκολη και δυσάρεστη. Εκείνη την εποχή, πίστευα ότι πρόκειται για εφηβική αμηχανία, που αφορούσε τη μετάβαση, όμως τώρα συνειδητοποιώ ότι το παιδί μου ένιωθε απλά άβολα με το φύλο του συνολικά.

Εγώ δεν το έβλεπα τότε, και δεν το καταλάβαινα τότε. Αλλά δεν ήθελα ποτέ να γυρίσω πίσω. Απλά θέλω το παιδί μου να νιώθει άνετα στο σώμα του.

Ποιος καλός γονιός δεν θα το ήθελε;

[Επικεφαλίδα εικόνας: Η φωτογραφία δείχνει ένα νεαρό λευκό μη-δυαδικό πρόσωπο 21 ετών. Στέκονται σε ένα φράχτη, με τα δέντρα και τους βράχους του Yosemite ορατά στο παρασκήνιο, φορώντας ένα μαύρο καπέλο, τυρκουάζ κασκόλ, μαύρο σακάκι και μαύρο παντελόνι. Τα ξανθά μαλλιά είναι ορατά κάτω από το καπέλο. Στρέφονται μακριά προς την απόσταση με ένα μικρό χαμόγελο στο πρόσωπό τους.]

*Προβολή: το άτομο απομακρύνει από τον εαυτό του και αποδίδει σε κάποιο άλλο πρόσωπο επιθυμίες, ιδιότητες ή συναισθήματα τα οποία είτε αγνοεί είτε αρνείται για τον εαυτό του.

Μετάφραση για το T-zine.gr
Πάρβη Πάλμου

© T-zine.gr με πληροφορίες από The Body Is Not An Apology

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ