Ελλάδα: Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017 | 20:55


Γράφει η Μαρίνα Γαλανού | T-zine.gr

Απόψεις

Σχετικά με την υποψηφιότητα Καμίνη.

Ο Πάγκαλος έχει πει πολλά που μπορεί να μου τη δίνουν στα νεύρα. Έχει πει όμως και κάποια πετυχημένα, όπως για τον Αβραμόπουλο: ο κύριος τίποτα. Και πράγματι αυτό είναι.

Δεν θα μπορούσα να συγκρίνω τον Αβραμόπουλο με τον Καμίνη. Διαφορετικοί πολιτικοί χώροι, διαφορετικές αντιλήψεις. Δεν θα τον κρίνω από τη θητεία του στον Δήμο Αθηναίων, δεν ξέρω καλά τα πεπραγμένα του, παρόλα αυτά δεν μπορώ να μη θυμάμαι ότι από το 2012 σταθερά τον καλούμε στις ημερίδες μας, και ποτέ δεν λάβαμε κάποια απάντηση. Ακόμη, ότι του έχουμε απευθύνει αιτήματα για συνάντηση αρκετές φορές και επίσης σιωπή.

Και κάτι ακόμη που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι παρότι Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, και παρότι πρώην Συνήγορος, υπήρχε εκκωφαντική σιωπή στις περιπτώσεις των διώξεων των οροθετικών γυναικών και κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων Δίας και Θέτις, που στη πραγματικότητα έμοιαζε ως σιωπηρή συναίνεση.

Πέραν αυτών, θα τον κρίνω, κυρίως, από τη θητεία του ως Συνήγορος του Πολίτη, και το θεωρώ αξιόπιστο κριτήριο, καθώς είναι ένα μέτρο του κατά πόσον κάποιος από μία θεσμική θέση μπορεί να αντιλαμβάνεται, να ανταποκρίνεται και να πράττει αποτελεσματικά στην κακοδιοίκηση του Δημοσίου και σε παραβιάσεις δικαιωμάτων πολιτών ή κοινωνικών ομάδων, καθώς είχε στην ευθύνη του την αρχή της ίσης μεταχείρισης.

Υπήρξε, λοιπόν, ένας μέτριος έως κακός Συνήγορος και το χειρότερο είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις άφησε αρνητική παρακαταθήκη που εν μέρει διατηρείται: η θέση του Συνηγόρου είναι ως Ανεξάρτητη Αρχή η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών ή κοινωνικών ομάδων. Η δική του ήταν πιο πολύ θέση ισορροπιστή, που όμως όταν κρατάς ισορροπίες στην κακοδιοίκηση και όταν παραβιάζονται δικαιώματα πολιτών από το κράτος κι εσύ τραβάς την ουρά σου, εν τοις πράγμασι παίρνεις την αντίθετη θέση και απομακρύνεσαι από την αποστολή σου, απομακρύνεσαι από το θεσμικό σου ρόλο, και στην ουσία χτίζεις προφίλ για άλλες θέσεις, όπως συνέβη με τη Δημαρχία του και όπως καλή ώρα φαίνεται ότι κάνει τώρα που εμφανίζεται ως διεκδικητής της Προεδρίας στη Δημοκρατική Συμπαράταξη.

Επίσης καλλιέργησε το προφίλ του μετριοπαθούς, και η μετριοπάθεια σε κάποιες περιπτώσεις είναι πράγματι απαραίτητη. Όμως απέχει από την τήρηση ισορροπιών που απομακρύνεται από την αποστολή που είχε και τελικά καταλήγει τήρηση θέσεων που ταιριάζουν πιο πολύ σε πολιτικό και όχι στον Συνήγορο και εν τέλει στην απραξία.

Γι’ αυτό και ανέφερα -έστω κι αν δεν υπάρχουν ευθείες αντιστοιχίες- το παράδειγμα του Αβραμόπουλου.

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ