Σκέψεις με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Τρανς Μνήμης.

 

Γράφει η Μαρίνα Γαλανού.

 

Κάθε χρόνο η 20η του Νοεμβρίου, σημαδεύει την ημέρα που σε όλο τον κόσμο εστιάζουμε στα εγκλήματα μίσους κατά των τρανς ανθρώπων. Από το 1999 που έγινε η πρώτη πορεία μνήμης την 20η Νοεμβρίου αυτής της χρονιάς με αφορμή την δολοφονία της Rita Hester στη Βοστώνη των ΗΠΑ, κάθε χρόνο τα θύματα αυξάνονται.

skepsis-me-aformi-ti-diethni-imera-trans-mnimis

Από το 2007 που έχουμε επίσημες καταγραφές, αν και ακόμη και αυτές δεν μπορούν να θεωρούνται απόλυτα αξιόπιστες, καθώς σε πολλές χώρες οι τρανς δεν καταγράφονται σύμφωνα με την ταυτότητα φύλου τους, ενώ σε άλλες δεν υπάρχουν καταγραφές των εγκλημάτων μίσους, οι πραγματικοί αριθμοί είναι σίγουρα υπερπολλαπλάσιοι, κάθε χρόνο κάνουμε αυτόν τον απάνθρωπο απολογισμό.

Το πιο ανησυχητικό όμως, πέραν του αριθμού -αν και οι άνθρωποι, οι ανθρώπινες ζωές δεν χωράνε σε στατιστικές, ακόμη και μία δολοφονία μίσους είναι πολλή-, είναι ότι τα εγκλήματα γίνονται κάθε χρόνο όλο και πιο ανατριχιαστικά, όλο και πιο άγρια, καθώς οι καταγραφές μας δεικνύουν πως ολοένα αυξάνεται η ένταση της αγριότητας.

Αν και η αναζήτηση των αιτιών σε κάτι τόσο βάρβαρο δεν εκφεύγει της εκλογίκευσης του τερατώδους, το να καταδικάζουμε την μισαλλοδοξία, την τρανσφοβία, τον ρατσισμό, μπορεί να αποτελεί αναγκαία συνθήκη, καθόλου όμως ικανή για την αντιμετώπιση των εγκλημάτων μίσους, και η εμπειρία δείχνει ότι θα χρειαστεί να δώσουμε πιο σύνθετες απαντήσεις, με αναλυτικές πολιτικές, που δεν αρκεί να στέκονται μόνον σε μονοδιάστατες θεάσεις, αλλά να ανοίγει η βεντάλια της αντιμετώπισης σε όλους τους τομείς της αντιμετώπισης του ρατσιστικού εγκλήματος.

Η ταυτότητα των θυμάτων, ίσως και να μας δείχνει μία κατεύθυνση, αν και ίσως όχι όλο το πεδίο. Επί παραδείγματι η συντριπτική πλειοψηφία των τρανς θυμάτων μίσους, είναι τρανς γυναίκες (υπάρχουν και τρανς άντρες είναι όμως πολύ μικρό το ποσοστό), εξ αυτών οι περισσότερες εργάτριες του σεξ, και εξ αυτών οι περισσότερες βιώνουν πολλαπλές  διακρίσεις (στις ΗΠΑ ας πούμε οι μαύρες τρανς γυναίκες, στην Ευρώπη μετανάστριες ή πρόσφυγες τρανς, εν ολίγοις τρανς γυναίκες που ανήκουν στις πιο ευάλωτες ομάδες). Συνεπώς, σε μεγάλο βαθμό έχουν τομές με τον μισογυνισμό, την πατριαρχία, την κατίσχυση έναντι των πιο αδύναμων, έχουν δηλαδή, βαθύτατα εξουσιαστική υφή.

Θα παραβιάσει κάποιος ανοικτές θύρες εάν το συμπέρασμά του είναι πως οι πολιτικές των ανοικτών κοινωνιών είναι πιο κατάλληλες, πως το κράτος δικαίου πρέπει να τηρείται, πως οι περιοριστικές πολιτικές που βιώνουμε λειτουργούν συμπιεστικά και γεννούν τέρατα, αλλά δεν θα αρκέσουν αυτά. Θα χρειαστούν πολιτικές αναγνώρισης, αποστιγματισμού, αλλά όπως δείχνει η ταυτότητα των θυμάτων και συνδυαστικές διαθεματικές πολιτικές. Πέρα από την μάχη καταπολέμησης του σεξισμού που πρέπει να είναι διαρκής, κάποτε, επίσης, η πολιτεία πρέπει να δει με έναν ανοικτό τρόπο την αντιμετώπιση της σεξουαλική εργασίας στην κατεύθυνση του αποστιγματισμού και όχι περιοριστικών μέτρων που η οποιαδήποτε μορφής ποινικοποίηση συνιστά περαιτέρω θυματοποίηση των εργατριών του σεξ, καθώς και πολιτικές αντιμετώπισης της ξενοφοβικού ρατσισμού.

Ιδιαίτερα υπό το φως της ανόδου σε όλο και περισσότερες χώρες, και μη ξεχνάμε βέβαια την δική μας χώρα που η ΧΑ παγιώνεται και μάλιστα το τελευταίο χρονικό διάστημα γεννιέται ένας νέος Άγιος Παντελεήμονας στην Χίο, νεοφαστιστικών ρατσιστικών ολοκληρωτικών δυνάμεων, είναι απαραίτητο να κινητοποιηθούν περισσότερες δυνάμεις, που θα είναι αποφασισμένες να αντιμετωπίσουν τον ρατσισμό αποτελεσματικά. Στην πολιτεία, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, παντού.

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ