Γράφει η Μαρίνα Γαλανού.


Είχα πει ότι δε θα κάνω σύμφωνο συμβίωσης, και είχα μάλιστα αρθρογραφήσει επ’ αυτού, όταν είχε ψηφιστεί. Η πραγματική ζωή όμως κτυπά το καμπανάκι και σε ξεπερνά, καθώς με αφορμή την περιπέτεια υγείας του συντρόφου μου, έγινε φανερό και στους δυό μας ότι είναι απαραίτητο να ρυθμιστούν κάποια πράγματα, ώστε να υπάρχει μία διασφάλιση.

Νιώθω όμως ντροπή που είμαι πολίτης μιας χώρας, που δήθεν «ιδία θελήσει», θα εξαναγκαστώ να υποστώ διάκριση ώστε να έχουμε με τον επί 12 χρόνια σύντροφό μου δικαιώματα (ενώ δεν θέλαμε να κάνουμε σύμφωνο, ούτε εγώ, ούτε εκείνος, αλλά πολιτικό γάμο) απλά για να έχουμε τις διασφαλίσεις του νόμου – και μάλιστα αυτό θεωρείται και «προοδευτικό», τάχαμου. Και ανήκει στον ορισμό της διάκρισης, καθώς δεν εκκινούμε απ’ την ίδια αφετηρία ούτε έχουμε την πρόσβαση στο δικαίωμα στον πολιτικό γάμο, όπως τα στρέητ ζευγάρια.

Μία Πολιτεία που δεν σέβεται τους πολίτες της και τους εξαναγκάζει να υπόκεινται σε διακρίσεις, ενώ βαυκαλίζεται ότι είναι προοδευτική, είναι μία μη ανθρώπινη πολιτεία.

 

© T-zine.gr

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ