Τι σημαίνει για εμένα το φύλο σαν παντρεμένος άνδρας που του αρέσει να φοράει γυναικεία ρούχα.

Του Russel O’Connor | Everyday Feminism.

Η γυναίκα μου συνήθιζε να λέει ότι μπορούσε να καταλάβει το πώς νιώθω βλέποντας τι υπάρχει στο καλάθι των απλύτων: όσο πιο αγχωμένος ήμουν, τόσο πιο πιθανό ήταν να κάνω crossdressing.

Δεν ήταν κάτι που έκρυβα από τη Lee. Στην πραγματικότητα, της το είπα σχετικά σύντομα αφότου γνωριστήκαμε, και δεν ήταν ποτέ κάτι τόσο το σημαντικό. Αλλά κι από την άλλη πλευρά δεν ήταν και κάτι που μοιραζόμουν μαζί της. Δεν ήξερα τι να συμπεράνω.

Εάν ένας φίλος μου μού είχε πει ότι έκανε crossdressing, θα ήμουν εντάξει με αυτό. Αλλά είναι διαφορετικά όταν αφορά εσένα.

Δεν ήμουν πραγματικά φανατικός crossdresser. Κάποτε, η γυναικεία μου γκαρνταρόμπα αποτελούνταν από περισσότερα από μισή ντουζίνα εσώρουχα, νυχτικά, και δυο φορέματα. Το crossdressing σπάνια σήμαινε ότι φόραγα γυναικεία εσώρουχα κάτω από τα αντρικά μου ρούχα. Αλλά ήταν ακόμα κάτι που με έκανε να νιώθω άβολα: Γιατί ένιωθα υποχρεωμένος να το κάνω;

Τι σημαίνει για εμένα το φύλο σαν παντρεμένος άνδρας που του αρέσει να φοράει γυναικεία ρούχα.

Όταν ήμουν παιδί, τα αγόρια δε με δέχονταν ως έναν από αυτούς. Ήμουν σχετικά αθλητικός τύπος, αλλά ήμουν επίσης το έξυπνο παιδί, ο σπασίκλας. Αυτό που με αποκαλούσαν ωστόσο ήταν «αδ**φή». Θυμάμαι ότι το έψαχνα σε διάφορα λεξικά, κανένα από τα οποία δε βοήθησε. Αλλά ήταν ξεκάθαρο γιατί μου το απεύθυναν.

Ήμουν επίσης ένα θηλυκό παιδί. Περισσότερες από μία φορές, μια φίλη της μητέρας μου θα μου έλεγε πόσο ζήλευε τα μαλλιά μου, πόσο όμορφα θα έδειχναν πάνω σε γυναίκα. Μου έλεγαν ακόμα πόσο όμορφα πόδια θα είχα αν ήμουν γυναίκα. Οπότε τα άλλα αγόρια δεν εννοούσαν πραγματικά ότι ήμουν γκέι. Εννοούσαν ότι συμπεριφερόμουν σαν κορίτσι.

Κατά τη διάρκεια των σχολικών μου χρόνων μέχρι και το πανεπιστήμιο, οι κοντινότεροί μου φίλοι ήταν πάντα γυναίκες. Ήταν κυρίως θέμα αρχών. Λίγοι από τους άντρες που γνώριζα έτρεφαν έστω και ελάχιστο σεβασμό για τις γυναίκες. Ο μισογυνισμός ήταν αναμενόμενος και εκφραζόταν ανοιχτά μεταξύ τους, ιδιαίτερα όταν βρίσκονταν σε ομάδες, και δεν μπορούσα να το υπομένω.

Οι γυναίκες φίλες μου, από την άλλη πλευρά, ήταν συμπονετικές και ευαίσθητες. Η συζήτηση μαζί τους δεν ήταν θέμα ανταγωνισμού, αλλά ένας τρόπος να μοιραζόμαστε τους εαυτούς μας. Και νοιάζονταν για τους άλλους ανθρώπους. Τις ενδιέφεραν οι άνθρωποι.

Ακόμα και στην ενηλικίωση, αν ήμουν σε μια ομάδα με άντρες, δεν ταίριαζα με αυτούς περισσότερο απ’ ότι ταίριαζα με βουδιστές μοναχούς. Τελικά συνειδητοποίησα ότι ο λόγος για τον οποίο δεν ένιωσα ποτέ σαν «ένας από τα αγόρια», ήταν επειδή δεν ένιωσα ποτέ σαν αγόρι. Κατά μία έννοια, το ήξερα από πάντα, αλλά λειτούργησε σαν αποκάλυψη όταν ήμουν επιτέλους έτοιμος να επικεντρωθώ σε αυτό.

Ο θηλυκός μου εαυτός, φυλακισμένος για 40 παράξενα χρόνια, ήταν επιτέλους ελεύθερος –και ήταν άγρια. Όχι δημοσίως, αλλά στο σπίτι. Ξεκίνησα να αγοράζω πολλά γυναικεία ρούχα, και τα αισθήματά μου για τα φύλα ήταν το μόνο για το οποία ήθελα να μιλήσω. Ήταν τελικά περισσότερο από όσο μπορούσαμε να αντέξουμε, η Lee και εγώ, και έτσι ξεκίνησε η κρίση.

Η Lee ανησυχούσε ότι ετοιμαζόμουν να της αποκαλύψω ότι είμαι τρανς, και πως θα ξεκινούσα μία ιατρική μετάβαση για την οποία δεν ήταν έτοιμη. Θύμωνα που δεν άκουγε τις διαβεβαιώσεις μου. Έτσι ένα πρωινό, μετά από έναν άσχημο καβγά, μάζεψα κάθε ένα από τα γυναικεία μου ρούχα σε μια βαλίτσα και την έβαλα στο υπόγειο.

Αν δε μπορούσα να το αντέξω, θα γινόμουν άντρας.

Αυτού του είδους το «ξεκαθάρισμα» είναι κοινό ανάμεσα στους crossdressers. Αλλά στην περίπτωσή μου δεν ήταν λόγω ντροπής, αλλά σύγχυσης. Διάβαζα αρκετά στο ίντερνετ. blogs, φόρουμ υποστήριξης, ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις, ο,τιδήποτε μπορούσα να βρω. Αλλά τίποτα από όσα διάβαζα δεν ταίριαζε με τις εμπειρίες μου.

Δεν ήμουν τρανς: δεν θεωρούσα τον εαυτό μου αποκλειστικά γυναίκα περισσότερο από όσο τον θεωρούσα αποκλειστικά άντρα. Δεν ήμουν bigender: δεν είχα ξεχωριστή ανδρική και γυναικεία πλευρά, αλλά μόνο μία –τη δική μου. Δεν ήμουν androgynous: δεν ένιωθα σαν να μην είμαι ούτε άνδρας ούτε γυναίκα.

Κατά κάποιο τρόπο, ένιωθα και άνδρας και γυναίκα, ή, καλύτερα, με τοποθετούσα μεταξύ της ανδρικής και της γυναικείας μου ιδιότητας. Το πρόβλημα ήταν να μάθω τι σήμαινε αυτό για εμένα και πως θα επηρέαζε τη ζωή μου.

Οι αξίες μου, τα ενδιαφέροντά μου, η προσωπικότητά μου –όλα αυτά ήταν ήδη ένας συνδυασμός από ό,τι παραδοσιακά θεωρούνταν «ανδρικό» και «γυναικείο». Αλλά ένιωθα ότι χρειαζόμουν να θρέψω τη γυναικεία μου πλευρά, να την τιμήσω, να την εκφράσω, και ένιωθα σωστό να τα κάνω αυτά αλλάζοντας τον τρόπο που ντύνομαι.

Αλλά γιατί; Αυτό δεν είναι απλώς μια προσπάθεια να αποδεχτείς την άποψη της κοινωνίας για το πώς θα έπρεπε να μοιάζει το «θηλυκό»; Και τι είναι το «αρσενικό» και το «θηλυκό», τέλος πάντων;

Οι περισσότεροι θεωρητικοί του φύλου θα σου πουν ότι τα φύλα είναι κοινωνικές κατηγορίες, ότι καθορίζονται από το τι περιμένει η κοινωνία από τα άτομα στα οποία τους αναθέτονται, συνήθως στη βάση του φύλου με το οποίο γεννιέσαι: τα άτομα με κόλπους υποτίθεται ότι πρέπει να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, τα άτομα με πέη, με τον άλλο τρόπο.

Αλλά η πραγματική φύση του φύλου είναι κρυμμένη από μια μυθολογία που της δίνει μια ψευδή αντικειμενικότητα: το φύλο δεν είναι απλά κοινωνικό, αλλά έχει ρίζες στη βιολογία. Ξέρεις, οι γυναίκες είναι προγραμματισμένες να είναι φροντιστές, οι άνδρες να σπείρουν τους καρπούς. Οπότε οι κοινωνικές νόρμες που κυβερνούν το φύλο παρουσιάζονται όχι απλώς σαν κατάλληλες, αλλά ως αναπόφευκτες.

Ωστόσο, οι κοινωνικές νόρμες ποικίλλουν τρομερά, ανά κοινωνία και σε βάθος χρόνου. Το φύλο έχει να κάνει με τη βιολογία, αλλά οι συγκεκριμένες νόρμες και προσδοκίες που απαρτίζουν τα δύο φύλα που αναγνωρίζονται από την αμερικανική κοινωνία είναι αποτέλεσμα της ιστορίας και των πολιτικών μας.

Από τη στιγμή που κάποιος κατανοεί την ακραία τυχαιότητα με την οποία οι κανόνες και οι προσδοκίες έχουν ανατεθεί στα φύλα, φτάνει στο συμπέρασμα ότι δύσκολα μπορεί κάποιος να νιώθει άνετα με αυτές.

Αλλά δεν ανατίθεται απλώς σε κάποιον ένα φύλο. Το άτομο κοινωνικοποιείται μέσα σε αυτό, και οι περισσότεροι άνθρωποι εύκολα εσωτερικεύουν το ρόλο τον οποίο αναμένεται ότι θα συνεχίζουν να παίζουν. Αυτοί που δεν το κάνουν, υπόκεινται σε κοινωνικές ποινές, και οι περισσότεροι από τους αντιφρονούντες συμμορφώνονται στο τέλος.

Αλλά αντιφρονούντες συνεχίζουν να υπάρχουν. Οι νόρμες και οι προσδοκίες που προκύπτουν από την κατηγοριοποίηση κάποιου ως «άνδρα» ή «γυναίκα» αγγίζουν τόσες πολλές πτυχές της προσωπικότητάς και ατομικότητάς κάποιου, ώστε να μη μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Όταν λέω, λοιπόν, ότι δεν αυτοπροσδιορίζομαι ως άνδρας, αυτό που εννοώ είναι: με τις προσδοκίες που έχουν οι άνθρωποι από εμένα, επειδή με αναγνωρίζουν σαν άνδρα, νιώθω παράξενα. Υπάρχει κάτι που λέγεται «το να αντιμετωπίζεσαι σαν άνδρας», και εγώ δεν θέλω να εμπίπτω σε αυτή την κατηγορία.

Όλοι το καταλαβαίνουμε αυτό. Εάν η Lee παραγγείλει ουίσκι με κόκα κόλα, συχνά πρέπει να επαναλάβει: κανονική, όχι διαίτης. Αλλά στην περίπτωσή μου, η αποσύνδεση είναι πιο συχνή, και φτάνει πιο βαθιά.

Πολύς χρόνος από τη ζωή μου έχει περάσει με εμένα να είμαι αποκλεισμένος, να με κριτικάρουν, τιμωρούν, και στηλιτεύουν επειδή φερόμουν θηλυκά. Γιατί ήταν αυτό τόσο λάθος; Με είχαν ήδη κατηγοριοποιήσει ως άνδρα, άρα αναμενόταν από εμένα να συμπεριφέρομαι ανάλογα, κάτι που δεν έκανα.

Αλλά υπάρχει και συνέχεια, και είναι χειρότερη. Οι γυναίκες σήμερα μπορούν να συμπεριφέρονται με κάθε λογής «ανδρική» συμπεριφορά (συμπεριλαμβανομένου του να φοράνε ρούχα που παραδοσιακά θεωρούνται ανδρικά), με μακράν λιγότερες συνέπειες από όσες θα αντιμετώπιζε ένας άνδρας που κλίνει προς το να φέρεται θηλυκά.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Πολύ απλά, η κοινωνία μας θεωρεί πως ό,τι είναι θηλυκό είναι κατώτερο. Μια γυναίκα που συμπεριφέρεται με ό,τι παραδοσιακά θεωρείται ανδρική συμπεριφορά προσπαθεί για το καλύτερο (ακόμα κι αν θεωρείται ότι δεν της αξίζει). Ένας άνδρας που συμπεριφέρεται με ό,τι παραδοσιακά θεωρείται ως θηλυκοί τρόποι ταπεινώνει τον εαυτό του.

Λοιπόν: σηκώνω το μεσαίο μου δάχτυλο σε όλες αυτές τις βλακείες με το να συμπεριφέρομαι με ό,τι η κοινωνία θεωρεί ως «θηλυπρέπεια». Απορρίπτω την προσδοκία ότι οι άνθρωποι με κόλπους πρέπει να συμπεριφέρονται «θηλυκά». Ανυπομονώ για την ημέρα που όλοι μας θα έχουμε την ελευθερία να είμαστε αυτοί που θέλουμε να είμαστε. Αν μια γυναίκα θέλει να είναι «θηλυκή», για μια μέρα ή για κάθε μέρα, τότε δικαίωμά της, και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτό.

Το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Η θηλυκότητα δεν είναι κατώτερη, και δεν είναι «απαξιωτικό» για έναν άνδρα να θέλει να φοράει ωραία πουκάμισα ή δαντελωτά εσώρουχα, ή να του αρέσει να φοράει μέικ απ ή βερνίκι νυχιών.

Οπότε κάνω αλλαγές τώρα, με αργό ρυθμό και περισσότερη περίσκεψη. Η Lee υπήρξε εκπληκτικά υποστηρικτική, αλλά κανείς από τους δύο μας δεν πεθαίνει να μάθει τι θα γινόταν εάν φόραγα ένα ροζ λουλουδάτο πουλόβερ στο εμπορικό κέντρο. Ακόμα και οι κοντινότεροι φίλοι μας δεν ξέρουν ποιος πραγματικά είμαι, όχι ακόμα τουλάχιστον, αλλά με την κόρη μας έχουμε υπάρξει ανοιχτοί σε αυτό το θέμα.

Για τώρα, είμαι «μυστικός πράκτορας». Δημοσίως, παρουσιάζομαι σαν άνδρας, αλλά ακόμα φοράω πολλά γυναικεία ρούχα. Δεν θα το καταλάβαινες με μια απλή ματιά. Πάντα φοράω γυναικεία εσώρουχα τώρα, σε χρωματικό συνδυασμό με τα ρούχα μου, εκτός από όταν πετάω ή πηγαίνω στο γιατρό. Όταν έχει κρύο, για εσωτερική μπλούζα διαλέγω να φορέσω ένα γυναικείο μπλουζάκι. Σχεδόν όλα μου τα τζιν είναι γυναικεία, όπως και τα περισσότερα μπλουζάκια μου, παρόλο που συχνά είναι δύσκολο να βρω μπλούζες που είναι αρκετά μακριές (είμαι από τους ψηλούς). Μου αρέσουν τα μαλακά υφάσματα και τα όμορφα σχέδια των γυναικείων καλτσών, και συχνά φοράω κάλτσες μέχρι το γόνατο ή καλσόν. Έχω ακόμα κι ένα ζευγάρι γυναικεία μοκασίνια που μοιάζουν αρκετά με ευρωπαϊκά ανδρικά παπούτσια ώστε να τα φοράω στη δουλειά. Η Lee μού βρήκε μία διαφανή μάσκαρα που μου αρέσει, και έχω αρκετά κραγιόν κοντινά στο φυσικό χρώμα των χειλιών μου ώστε να μην είναι πολύ προφανές ότι φοράω. Για βερνίκι νυχιών, φοράω διαφανές ή με ένα πολύ ελαφρύ χρώμα στα χέρια μου, και το καλοκαίρι και στα πόδια μου. Έτσι, συνολικά, μοιάζω πολύ πιο θηλυκός από όσο έμοιαζα κάποτε.

Στο σπίτι, φοράω ό,τι θέλω: μπλούζες και πουλόβερ με σχέδια, κοντά παντελόνια ή σορτσάκια, πιο θηλυκά τζιν, περιστασιακά μια φούστα ή ένα φόρεμα. Όμορφα ρούχα για μέσα στο σπίτι και ροζ νυχτικά. Κλασσικές γόβες, σανδάλια με λουράκια, χαριτωμένες μπαλαρίνες. Μακριά σκουλαρίκια. Μέικ απ.

Δεν είναι τόσο το ότι έχω αλλάξει εσωτερικά, αλλά το ότι μπορώ να εκφράζω ό,τι νιώθω μέσα μου υπήρξε ιδιαίτερα λυτρωτικό.

Το να μπορώ τώρα, μετά από όλα αυτά τα χρόνια, να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να μπορώ πραγματικά να βλέπω τη γυναίκα μέσα μου, και να μην ντρέπομαι αλλά να την αποδέχομαι και να την αγαπώ, είναι τόσο σημαντικό. Και τόσο υπέροχο.

Μετάφραση για το T-zine.gr
Σοφία Γκαβαρδίνα.

© T-zine.gr με πληροφορίες από Everyday Feminism