Είναι χαρά για το t-zine.gr να δημοσιεύει και να συμβάλει με κάθε δυνατό τρόπο, να δίνεται βήμα σε τρανς ανθρώπους, είτε αυτό αφορά την αρθρογραφία, είτε την καλλιτεχνική έκφραση.

Το ποίημα αυτό μας το έστειλε η Μαρίνα Ηλιάδη Ερόεσσα, και είναι χαρά να δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα αυτή.

Το άγιο δισκοπότηρο.

Ποίηση

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΟΠΌΤΗΡΟ

Στο έλεος του καιρού και των διαστάσεων
Τυφώνας γεωμετρικός εσύ
απ’ την έβδομη πύλη της άνοιξης.
Σκισμένη συθέμελα να τρίζω και να σπάζω
σε κάθε φύσημά σου
Της πρώην μας μνήμης κοινής.

Εγχειρισμένη αποτυχία η επέμβασή σου
στη σιαμαία μας
Υπόνοια Παραδείσου
Μαστιγωμένη από πριν
με μήλα πετούμενα και βέλη.
Παιδί που πονάει, ραπίζει και ματώνει.

Με τατουάζ ανεξίτηλης αβύσσου
σε παιδική χαρά ολόφωτη
Και πολυφωνική
Ριγμένη στο κέντρο
Σε βάθρο περιστροφικό κι αμετανόητο.
Να αποχαιρετάω τα τρίτα μου μάτια
τα βασικά.
Εσέ
κι ένα φως αλλιώτικο που έσβησε
για αιώνες πόσους ακόμα
Ασυζητητί.
Αφωνία – παραφωνία.
Σκηνοθεσίες βέβηλες
της άνωθεν παντογνωσίας.

Την πετρωμένη ζάχαρη στον πάτο του ουρανού
με σφυριά χτυπάω.
Με αγωνία και τρεμούλα.
κι όταν ξεβράζομαι ανάσκελα στις όχθες του ύπνου
σείομαι κι ανοιγοκλείνω
Απ’ την φάρσα και τον σκηνοθέτη.
Κακόγουστου εραστή ανέραστη
ορφανή.

Να δω ποια μάσκα θα φοράς όταν θα σε συναντήσω.
Έτσι που λιώνει και πετρώνει
κι ασπρίζει το αίμα
στην κόλαση της αλήθειας
της πραγματικότητας.

Δεν άκουσες τίποτα και δεν ένοιωσες
μοναχά για λίγο στην άλλη όψη σου υπέκυψες.
Γρονθοκοπώντας τα σύμβολα.
Και τα εξαπτέρυγα που σε υποδεχόμουν.
Με το Άγιο Δισκοπότηρο που μου γέμιζες τις παλάμες
Την Θεια Ουσία.
Που έφευγες κι έτρεχα να βαλσαμώσω ως το σπίτι,
να γονιμοποιηθώ
γλιστρώντας μου απ’ τα χέρια.
Η.Μ Ερόεσσα
2016

Ποίηση

© T-zine.gr Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016, 22:18

 

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ