Ελλάδα: Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017 | 09:50

 

 

Θέατρο 

Το Κάλεσμα της Λορίν

Χτες βράδυ πήγα κι εγώ στο Θέατρο Αργώ και είδα το έργο της Παλόμα Πεδρέρο Το Κάλεσμα της Λορίν. Η Πεδρέρο (γεν. 1957) ανήκει στην γενιά των ισπανίδων θεατρικών συγγραφέων που ανασυγκρότησαν και ανανέωσαν το ισπανικό θέατρο μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο. Το «Κάλεσμα της Λορίν» είναι το πρώτο της θεατρικό έργο, το οποίο ανέβηκε το 1985 στην σκηνή και στο οποίο η ίδια η συγγραφέας έπαιξε τον συμπρωταγωνιστικό ρόλο της Ρόζας. Το έργο αφορά έντονα το ζήτημα της ταυτότητας φύλου και της εναλλαγής των ρόλων του αρσενικού – θηλυκού σε ένα έγγαμο ετερόφυλο ζευγάρι. Μια θεματική εξαιρετικά δημοφιλής στην δεκαετία του 1980, ιδίως στην Ισπανία, όχι μόνο στο θέατρο βέβαια, αλλά και στο σινεμά (βλ. το κίνημα της Movida στο οποίο πρωτοστάτησε ο Πέδρο Αλμοδοβάρ).

Στην παράσταση που είδα χτες, εντόπισα όμως και άλλα στοιχεία, όπως την έντονη πίεση του Πέδρο προς την Ρόζα να αποδεχτεί μια σύμβαση, αυτή της αντιστροφής των φύλων, σχεδόν σαν μέρος μιας φαουστικής συμφωνίας που θα τους επιτρέψει την ανανέωση της σχέσης και την ανανέωση της ταυτότητας. Η Ρόζα επιχειρεί να πειραματιστεί με την αντιστροφή, αντιδρά όμως έντονα όταν στην σύμβαση υπεισέρχεται και η αντιστροφή του σεξουαλικού σταδίου της διείσδυσης. Εκεί έρχεται η οριστική απάντησή της που καταλύει πλήρως την παιγνιώδη διάθεση και αρχίζει ένα στάδιο διαπραγμάτευσης και καταβύθισης στην παιδική ηλικία και στα περιστατικά που καθορίζουν τραυματικά την ταυτότητα και την έκφραση του φύλου, όχι μόνο του συζύγου της, αλλά και της ίδιας.

Στην σκηνοθεσία που υπογράφει η Φένια Αποστόλου το στοιχείο της ταυτότητας είναι το κεντρικό, τόσο με την χρήση των στερεοτύπων (και την αποθέωσή τους), όσο και με την διάθεση για την ανατροπή τους. Τα γυμνά σώματα υπογραμμίζουν την δέσμευση της βιολογίας σε αντίθεση με τα αιθέρια κοστούμια, εξαιρετικά καλοφτιαγμένα και άκρως λειτουργικά στην σκηνική χρήση τους, όπως και οι ορισμοί του σκηνικού τοπίου (της Άσης Δημητρολοπούλου).

Η κεντρική σκηνή του έργου, τόσο δραματουργικά όσο και σκηνοθετικά είναι η «αποκαθήλωση» των γυναικείων χαρακτηριστικών από τον πρωταγωνιστή, η αφαίρεση των ρούχων, της περούκας, του μακιγιάζ, κάθε συμβόλου αναζήτησης μιας άλλης ταυτότητας φύλου. Σε αυτό το σημείο ο πρωταγωνιστής Ιωάννης Αθανασόπουλος είναι που κορυφώνει την θεατρική ενέργεια που εκλύεται από το έργο, παράλληλα με την κατάδυση στα τρίσβαθα της ύπαρξης. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η τεράστια ευαισθησία και η άνεση με την οποία ο ηθοποιός πέρασε από την αλέγκρα διάθεση του crossdresser, με όλη την επιμονή του για αποδοχή από την Ρόζα, στην άφατη μελαγχολία του συζύγου με τα έντονα απωθημένα ταυτότητας. Η εξαιρετικά επιμελημένη φιγούρα του ως Λορίν δεν είναι απλά μια ωραία ντραγκ βιτρίνα, αλλά ένας δουλεμένος ρόλος κι αυτό φαίνεται όταν αποθέτει την σκευή, μετά από την ιδιότυπη «παράβαση» στο μέσο περίπου του έργου. Ύστερα από την αποτυχία της διαπραγμάτευσης, μισός ντυμένος και μισός non drug αναγκάζεται να αναζητήσει την ταυτότητα στο πρόσχημα του καρναβαλιού.

Ωστόσο, ο κομβικός ρόλος του έργου είναι η Ρόζα. Ένας ιδιότυπος «Μεφιστοφελής» που καλείται έντονα από τον διεμφυλικό «Φάουστ» να συνάψει το συμβόλαιο της νεότητας της σχέσης με την αλλαγή των στοιχείων. Η Βιργινία Ταμπαροπούλου αρχικά δέχεται να πάρει μέρος σε αυτή την διαπραγμάτευση, μπαίνοντας δειλά στο ρόλο του Χάμφρει Μπόγκαρτ, θαυμάζοντας στην αρχή τον σύζυγό της για την τόλμη και την εμφάνισή του. Ξέρει από την αρχή ότι δεν είναι ένα αποκριάτικο παιχνίδι και φροντίζει να δείχνει από την αρχή ότι όλο το εγχείρημα εξαρτάται από την δική της συναίνεση. Δεν είναι καθόλου αθώα. Δεν είναι το θύμα, αλλά δεν θέλει να γίνει και θύτης. Ο ρόλος της Ρόζας είναι σαφέστατα πιο σύνθετος από αυτόν του Πέδρο, ίσως γιατί και η ίδια η συγγραφέας τον είχε στο μυαλό της ως τον ρόλο που θα έπαιζε η ίδια.

Η παράσταση αν εξαιρέσεις μερικές δραματικές εξάρσεις φωτισμού και ήχου είναι ρέουσα, με ευχάριστο ρυθμό και σωστή διάρκεια, χωρίς να σε αφήνει με ερωτηματικά. Δεν ξέρω αν είμαι ένα ειδικό κοινό που μπορώ να αποκωδικοποιώ πιο εύκολα πιθανώς αυτές τις μεταλλάξεις των ταυτοτήτων, αλλά θεωρώ ότι το έργο είναι σαφές, όσο κι αν φέρει ένα χιλιοειπωμένο μοτίβο, πολύ έντονα εντοπισμένο στην δεκαετία του 1980, αλλά και στην δεκαετία του 1940 που ανατρέχει με τις αναφορές του στην Μπακόλ και στον Μπόγκαρτ.

Με την παράσταση επανέρχεται το θέμα της ταυτότητας φύλου, υπενθυμίζοντας την διαχρονικότητά του, σε μια εποχή που πλέον η νομοθεσία αποπεριθωριοποιεί τα σχετικά αιτήματα και η δημόσια συζήτηση τα επαναφέρει στο επίκεντρο. Από αυτή την άποψη, το έργο αυτό είναι πλήρως ενταγμένο στις σύγχρονες αναζητήσεις μας ως κοινωνία και προσφέρει την αισθητική απάντηση σε αντίστοιχες αναζητήσεις μέσα από τις αναφορές δύο εμβληματικών δεκαετιών.

Δείτε πόσο καλοφτιαγμένο είναι και αυτό το τρέιλερ του έργου:

© T-zine.gr

Το t-zine.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ