Οι ιστορίες των αόρατων θυμάτων – Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης

Ελλάδα: Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2020 | 17:11

Γράφει ο Κίμωνας Μελικέρτης | Άρθρο | T-zine.gr

Οι ιστορίες των αόρατων θυμάτων – Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης

 

Οι ιστορίες των αόρατων θυμάτων – Διεθνής Ημέρα Τρανς Μνήμης | Κίμωνας Μελικέρτης

 

Κάθε χρόνο ανακοινώνονται από το Παρατηρητήριο Καταγραφής Δολοφονιών Τρανς Ανθρώπων οι δολοφονίες που καταγράφηκαν για τρανς ή φυλοδιαφορετικά πρόσωπα σε ολόκληρο το πλανήτη, τα οποία παρουσιάζονται ενόψει της Διεθνούς Ημέρας Τρανς Μνήμης.

Φέτος είχαμε 350 καταγεγραμμένες δολοφονίες τρανς προσώπων στο σύνολο των 430 θυμάτων του τρανσφοβικού και ρατσιστικού μίσους παγκοσμίως.

 

Πέρα, λοιπόν, από τις 350 καταγεγραμμένες δολοφονίες μίσους, αξίζει να προσεγγίσουμε τί ακριβώς αντιπροσωπεύουν τα 80 παραπάνω καταγεγραμμένα θύματα. Και αυτό που διαπιστώνεται –όπως θα δούμε– είναι ότι σε αυτά τα θύματα αντιστοιχούν οι κατηγορίες τα πρόσωπα που αυτοκτόνησαν, αυτά τα «αόρατα» θύματα του μίσους, καθώς και θύματα που απεβίωσαν για λόγους υγείας ή άρνησης παροχής φροντίδας αλλά και των θυμάτων που δεν έχει κατηγοριοποιηθεί η αιτία θανάτου τους. Σε αυτά τα αόρατα θύματα επικεντρώνεται αυτό το άρθρο και αυτά θα διερευνήσουμε.

Τα καταγεγραμμένα περιστατικά αυτοκτονιών είναι 48, με τις ηλικίες των θυμάτων να ξεκινάνε από 15 ετών έως και 45 ετών, από τα οποία τα 5 έχουν κατηγοριοποιηθεί ως πιθανές αυτοκτονίες. Στην Βραζιλία έχουμε τις περισσότερες καταγεγραμμένες αυτοκτονίες τρανς προσώπων,19 στο σύνολό τους, με την πλειοψηφία να είναι τρανς γυναίκες εργαζόμενες στο σεξ, ενώ έχουν καταγραφεί 4 αυτοκτονίες τρανς ανδρών, μεταξύ αυτών και η αυτοκτονία ενός μαύρου τρανς άνδρα, του Demétrio Campos, ο οποίος ήταν ακτιβιστής για τα τρανς δικαιώματα και έπαιρνε μέρος σε δράσεις κατά του ρατσισμού στη Βραζιλία, όπου αυτοκτόνησε μετά από απειλές που δέχονταν λόγω του χρώματός του και της ταυτότητας φύλου του.

Επίσης αυτοκτονίες νέων τρανς προσώπων, από 15 έως 25 ετών, υπάρχουν και για λόγους είτε απόρριψης από την οικογένειά τους είτε λόγω των τρανσφοβικών και ρατσιστικών επιθέσεων που δέχονταν καθημερινά από τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Στην Αργεντινή, στην Ινδία, στην Ιταλία και στην Τουρκία έχουμε τέσσερις καταγεγραμμένες αυτοκτονίες τρανς γυναικών, οι οποίες αυτοκτόνησαν καθώς δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν λόγω των επιπτώσεων και των μέτρων προστασίας από το covid-19, αντιμετωπίζοντας δυσκολία εύρεσης εργασίας , ασιτία και έλλειψη αγωγής HIV, αδυναμία κάλυψης ενοικίου και απειλές με έξωση αλλά και τρανσφοβικές συμπεριφορές και βία από το οικογενειακό περιβάλλον.

Στην Αυστραλία και στην Ινδία έχουμε δυο καταγεγραμμένες αυτοκτονίες τρανς γυναικών που σχετίζονται με επεμβάσεις φυλομετάβασης όπου στην μία περίπτωση η τρανς γυναίκα έκανε πλαστική χειρουργική επέμβαση στο πρόσωπο, με τον γιατρό να την έχει στο χειρουργείο για 15 ώρες, αφήνοντάς την τελικά για 2 μήνες τυφλή και με επιπλοκές στο πρόσωπο, ενώ σε όσους πλαστικούς χειρούργους απευθύνθηκε αρνήθηκαν να την αναλάβουν καθώς είχε γίνει μόνιμη ζημιά στα κόκκαλα. Η τρανς γυναίκα αυτοκτόνησε ένα χρόνο μετά την επέμβαση. Η δεύτερη περίπτωση αφορά τρανς γυναίκα στην Ινδία, η οποία έκανε επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, όπου της δημιουργήθηκε κατάθλιψη λόγω των επιπλοκών στο ουροποιητικό σύστημα και μετά από μήνες αυτοκτόνησε.

Η δεύτερη κατηγορία αφορά τα θύματα που απεβίωσαν είτε από λόγους υγείας είτε δέχτηκαν άρνηση παροχής περίθαλψης από ιατρικό προσωπικό λόγω ταυτότητας φύλου.

Συγκεκριμένα σε πέντε χώρες (Αμερική, Βραζιλία, Κολομβία, Δομινικανή Δημοκρατία, Εκουαδόρ) έχουμε 10 καταγεγραμμένα περιστατικά όπου σε 8 περιπτώσεις τα θύματα απεβίωσαν μετά από επιπλοκές που αντιμετώπιζαν από επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής, τρανς γυναίκα στην Βραζιλία απεβίωσε μετά από επιπλοκές πλαστικής χειρουργικής ενώ νοσηλευόταν στη κλινική, ενώ τρανς γυναίκα στην Αμερική απεβίωσε μετά από επιπλοκές την ώρα του χειρουργείου.

Έχουν καταγραφεί δύο περιπτώσεις τρανς γυναικών, στην Αργεντινή και στην Βολιβία, όπου τις αρνήθηκαν την παροχή ιατρικής περίθαλψης λόγω ταυτότητας φύλου. Στην πρώτη περίπτωση η τρανς γυναίκα ήταν πλήρως εγκαταλελειμμένη από το ιατρικό προσωπικό και απεβίωσε από πνευμονία μετά από 9 μέρες νοσηλείας, ενώ στην δεύτερη περίπτωση η τρανς γυναίκα, άστεγη, εργαζόμενη στο σεξ και φορέας HIV απεβίωσε σε σπίτι φίλων της καθώς στο νοσοκομείο της αρνήθηκαν την παροχή φροντίδας.

Σχετικά με τα θύματα από το covid-19, έχουν καταγραφεί 11 αναφορές στην Βραζιλία, Κολομβία, Ινδία, Ρωσία και Αμερική. Στην Αμερική ανάγκασαν τρανς γυναίκα με συμπτώματα covid-19 να συνεχίσει να εργάζεται σε χώρο εστίασης όπου τελικά απεβίωσε μία εβδομάδα μετά, με την υπεύθυνη να ρίχνει το φταίξιμο του θανάτου της τρανς γυναίκας στην ορμονοληψία της.

Στην Κολομβία το πλήρωμα ασθενοφόρου αρνήθηκε να παραλάβει τρανς γυναίκαγια να την μεταφέρει σε νοσοκομείο για covid-19 καθώς πέρα της ταυτότητας φύλου της, ήταν εργαζόμενη στο σεξ και φορέας HIV. Η τρανς γυναίκα κατέληξε από ασφυξία 40 λεπτά αφότου έφυγε το ασθενοφόρο.

Στη Ρωσία είχε ταξιδέψει τρανς γυναίκα από την Κούβα με σκοπό να πουλήσει ρούχα και μαγειρικά σκεύη. Η απαγόρευση όμως της κυκλοφορίας και το κλείσιμο των συνόρων λόγω της πανδημίας covid-19, την άφησαν δίχως χρήματα, δεν μπορούσε να καλύψει βασικές ανάγκες ενώ της τελείωσε η αγωγή που έπαιρνε ως φορέας HIV. Η τρανς γυναίκα επικοινώνησε με το Προξενείο της Κούβας δίχως να λάβει απάντηση ενώ φοβόταν την αστυνομία επειδή ήταν τρανς γυναίκα, μαύρη και φορέας HIV. Περίπου ένα μήνα μετά, η η τρανς γυναίκα νοσηλεύτηκε με πνευμονία σε νοσοκομείο, επικοινωνούσε μέσω αυτόματης μετάφρασης από την google με μια εθελόντρια νοσηλεύτρια που βοηθούσε την Κουβανή κοινότητα και ήταν εκείνη που όταν κάλεσε το νοσοκομείο ενημερώθηκε για τον θάνατό της από covid-19. Η οικογένειά της δεν έχει λάβει ακόμα απαντήσεις από το Προξενείο της Κούβας για το αν μπορούν να επαναπατρίσουν το σώμα της και να λάβουν τα υπάρχοντά της.

Η τρίτη κατηγορία είναι τα θύματα που δεν έχει κατηγοριοποιηθεί η αιτία θανάτου τους από την αστυνομία. Υπάρχουν 24 υποθέσεις τρανς προσώπων, από 16 – 60 ετών, στις χώρες Βραζιλία, Ιταλία, Μεξικό, Πακιστάν, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο και Αμερική.

Οι τρεις κατηγορίες μας δείχνουν πως τα θύματα είχαν δεχτεί απόρριψη από το οικογενειακό τους περιβάλλον, δέχονταν τρανσφοβικές συμπεριφορές και ρατσισμό, άρνηση παροχής ιατρικής βοήθειας ή εγκατάλειψης φροντίδας ενώ νοσηλεύονταν, αποτυχία πλαστικών χειρουργικών επεμβάσεων από μη ειδικούς χειρούργους οι οποίοι ανέλαβαν τρανς πρόσωπα με σκοπό το κέρδος, απουσία προστασίας και ασφάλειας από τις αστυνομικές αρχές και περιθωριοποίηση από κρατικούς φορείς και την Πολιτεία, με μόνο λόγο του ότι ήταν τρανς πρόσωπα.

Από τα στοιχεία συμπεραίνουμε πως πιο ευάλωτα ήταν τα τρανς πρόσωπα που είχαν πολλαπλές στιγματισμένες ταυτότητες , ήταν δηλαδή τρανς γυναίκες, μαύρου χρώματος, εργαζόμενες στο σεξ, φορείς HIV και άστεγες.

Δείτε επίσης

Διαβάστε: 20/11 – ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΤΡΑΝΣ ΜΝΗΜΗΣ… ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ Σ.Υ.Δ. ΜΑΡΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Διαβάστε: ΕΙΡ. ΑΓΑΘΟΠΟΥΛΟΥ: Η ΑΝ. ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΡΑΝΣ ΜΝΗΜΗΣ

Διαβάστε: Ρ. ΔΟΥΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ: ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗ ΒΙΑ

 

 

 

 

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

© T-zine.gr