1 Οκτωβρίου: Bussotti Sylvano


Σαν Σήμερα 1 Οκτωβρίου – LGBTQI People in History


Update: 1 Οκτωβρίου 2020

Bussotti Sylvano

1 Οκτωβρίου: Bussotti Sylvano

Ιταλός συνθέτης και καλλιτέχνης ο οποίος έφερε σε μεγάλο βαθμό ανανέωση στην όπερα και στην παρουσίαση συμφωνικών έργων με εισαγωγή στοιχείων αβάν-γκαρντ, ενώ χαρακτηρίζεται για την πολυμορφικότητα στους σεξουαλικούς χαρακτήρες που εισήγαγε.

Γεννήθηκε σε μια κοσμοπολίτικη και καλλιτεχνική οικογένεια την 1η Οκτωβρίου του 1931 στην Φλωρεντία. Ενθαρρύνθηκε από πολύ μικρός απ’ την οικογένειά του να εκφράσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες.

Μαθαίνει βιολί από την ηλικία των πέντε ετών και γράφεται στην ορχήστρα Cherubini στα εννιά του την οποία εγκατέλειψε στα δεκατρία του για να σπουδάσει σύνθεση.

Το 1956 ταξιδεύει στο Παρίσι και γίνεται μαθητής του Max Deutsch, μαθητή του Schoenberg. Γνωρίζεται εκεί με τον Pierre Boulez, γνωστό ήδη από τις πρώτες συνθέσεις του αλλά και με άλλους γνωστούς συνθέτες. Το 1957 γνωρίζει τον Heinz-Klaus Metzger, φιλόσοφο, μαθητή του μουσικού Theodor Adorno με τον οποίο γίνονται εραστές. Ο Metzger τον φέρνει στους κύκλους των διάσημων θερινών σπουδών της Darmstadt, όπου εκεί γνωρίζει ανάμεσα σε άλλους τον John Cage. Εκεί γράφει το πρώτο του έργο, το due voci (1958), στο οποίο κάνει διορθώσεις ο Boulez. Διαπρέπει στο σεμινάριο Karlheinz Stockhausen το 1959 παρουσιάζοντας το five piano pieces for david tudor, το οποίο περιλαμβάνει το ομο-ερωτικό τραγούδι cycle pièces de chair II.

Έργα αυτής της περιόδου συμπεριλαμβανομένων των sette fogli (1959) και siciliano (1962) είναι γραμμένα για δώδεκα αντρικές φωνές, αναπαριστούν κατά κάποιο τρόπο μία «επίθεση» στον φορμαλισμό μέσα από υπέροχα σχεδιασμένες χορογραφίες. Ωστόσο η «ελευθεριότητα» στην συμπεριφορά του Bussotti, δημιούργησε αντίδραση στους κύκλους των κρυφών ομοφυλόφιλων του Darmstadt, όπως ο Boulez και άλλων, αλλά και στους ετεροφυλόφιλους όπως οι Stockhausen και Luigi Nono. Αφήνει το Darmstadt το 1961 και δεν γυρνά ξανά.

Επόμενα έργα του είναι τα la passion selon Sade (1964), rara requiem (1969-1970), Lorenzaccio (1972), Le Racine (1980), και L’Ispirazione (1988). Ενδιάμεσα γράφει το Bergkristall (1974) ειδικά για τον σύντροφό του και χορευτή Romeo Amidei. Εκτός από τα δικά του έργα γίνεται γνωστός και για τις παραγωγές του σε άλλα έργα. Γϊνεται καλλιτεχνικός διευθυνστής στο La Fenice από το 1975 έως το 1983, ενώ προς τα τέλη του 80 διευθυντής της Venice Biennale.

 

 

 

 

 

Πηγή : ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ – COLOURFUL PLANET

——————

* Πρώτη δημοσίευση 1 Οκτωβρίου 2006 στο transs.gr, αναδημοσίευση από τον Πολύχρωμο Πλανήτη.

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

 

 

© T-zine.gr