Σαν Σήμερα 19 Σεπτεμβρίου – LGBTQI People in History


 

Update: 19 Σεπτεμβρίου 2020
 

Μπράιαν Επστάιν (1933-1967)

 

Ο ποπ θρύλος είναι λίγο-πολύ γνωστός. Στις 28 Οκτωβρίου του 1961 ένας τρελιάρης νεαρός ονόματι Ρέιμοντ Τζόουνς μπήκε στο υπόγειο δισκάδικο NEMS του Λίβερπουλ και ζήτησε το σινγκλάκι «My Bonnie» από κάποιους Beatles. Το αφεντικό του μαγαζιού, ο 27χρονος Μπράιαν Επστάιν, δεν είχε ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Σημείωσε όμως στο μπλοκάκι του να ελέγξει «από Δευτέρα» την επιθυμία του πελάτη του.

Τις επόμενες ημέρες υπήρξαν και άλλες παραγγελίες αυτού του εντελώς άγνωστου άσματος. Ο Μπράιαν αποφάσισε να ερευνήσει το ζήτημα. Κάποιος τού σφύριξε ότι ήταν γερμανικός δίσκος και πήρε τηλέφωνο την Deutsche Grammophon στο Αμβούργο. Όχι, δεν υπήρχε κανένας δίσκος των Beatles αλλά, ναι, είχαν αναλάβει τη διανομή ενός γκρουπ από το Λίβερπουλ. Λέγονταν Tom Sheridan and the Beat Brothers και όντως τραγουδούσαν το «My Bonnie». Ο Επστάιν ήταν πεπεισμένος ότι είχε απλώς μπερδέψει το όνομα του γκρουπ. Παράγγειλε ένα «κουτί», ήτοι 25 αντίτυπα. «Έφυγαν» από το μαγαζί την ίδια κιόλας ημέρα.

brian_epstein_1965

Τελικά έμαθε ότι η μπάντα λεγόταν επισήμως Beatles απλώς οι Γερμανοί έχουν κάνει αυτή τη μικρή προσαρμογή για λόγους… αιδούς. Παρ’ ότι εύηχο στην αγγλική γλώσσα, στη γερμανική σλανγκ το όνομα παρέπεμπε στη λέξη «peedles» (= πέος). Εμαθε όμως και κάτι άλλο. Οτι αυτοί οι Beatles έπαιζαν στο Cavern, ένα υγρό υπόγειο κλαμπ στην οδό Μάθιου, μόλις τρία λεπτά από το μαγαζί του (για να είμαστε ακριβείς, του πατρός του). Είχε μπει ο βορβορώδης Νοέμβριος του Λίβερπουλ. Ο Μπράιαν κατέβηκε τα 18 σκαλιά του Cavern, μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Σε λίγα λεπτά θα αντίκριζε επί σκηνής το πιο απείθαρχο ποπ σχήμα του γαλαξία. Εντάξει, ο ήχος είχε «κάτι», ο Μπράιαν το «έπιασε» αμέσως. Η σκηνική παρουσία όμως! Τέσσερις άξεστοι νεαροί που κάπνιζαν, έπιναν Coca-Cola και αντήλλασσαν βωμολόχα αστεία την ώρα που έπαιζαν. Επρεπε να μπει μια τάξη.

Την επιβολή της ανέλαβε από εκείνο το βράδυ ο ίδιος, συμβάλλοντας… άθελά του στο μεγαλύτερο ποπ φαινόμενο που θα φιλοξενούσε ποτέ ο πολυτάραχος τούτος πλανήτης. Πήρε στα χέρια του το μάρκετινγκ των Σκαθαριών (τέρμα τα δερμάτινα τζάκετ, τα σακάκια ήταν το απαραίτητο αξεσουάρ για την επιτυχία), τα συμβόλαιά τους (το πρώτο με την ΕΜΙ, στις 4 Ιουνίου του 1962), το κουκούλωμα των αναιδών δηλώσεών τους προς τον Τύπο (όπως εκείνο το «οι Beatles είναι πιο δημοφιλείς από τον Ιησού Χριστό» του Λένον). Χωρίς καλά καλά και ο ίδιος να το πολυκαταλάβει, έγιναν τα σαφώς κακομαθημένα «παιδιά» του. Δεν ήταν απλώς ένας μάνατζερ, ήταν ένας ποπ πατέρας διατεθειμένος να προσφέρει τα πάντα. Από τη δική τους πλευρά οι Beatles τον προστάτευαν από τα δηλητηριώδη βέλη που εκσφενδονίζονταν από παντού (κυρίως επειδή ετύγχανε εβραίος και ομοφυλόφιλος). Πιο στενή ήταν η σχέση του με τον Λένον. Από αυτόν βέβαια έρχονταν και τα πιο καυστικά σχόλια, όπως εκείνο το… «Κοιτάξτε, είναι εβραίος και έχει βρετανικό διαβατήριο!».

Οσοι τον γνώρισαν μακριά από το swinging sixties περιτύλιγμα λένε ότι είχε συχνά κρίσεις κατάθλιψης. Με τα χρόνια κλεινόταν όλο και περισσότερο στο καβούκι του. Ιδιαίτερα όταν άρχισε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί ότι τα «παιδιά» μπορούσαν πλέον να αναλάβουν μόνα τους. Πέθανε στις 27 Αυγούστου του 1967, σε ηλικία 33 ετών. Από υπερβολική δόση, όπως ήταν αναπόφευκτο για τον μοναχικό μάνατζερ ίσως του μεγαλύτερου ποπ γκρουπ όλων των εποχών. Οι Beatles ήταν μοιραίο (;) να διαλυθούν. Κάποιοι είπαν ότι αυτό συνέβη γιατί έχασαν τον συνδετικό τους κρίκο. Ο Τζορτζ Χάρισον βέβαια είχε άλλη γνώμη σε μια πρώτη εκδοχή του τραγουδιού του «The Art of Dying» (1970): «Θα έρθει κάποια στιγμή που όλοι μας θα φύγουμε από εδώ και τότε τίποτε που να κάνει ο κύριος Επστάιν δεν θα μπορεί να με κρατήσει εδώ μαζί σας».

Πηγή: Το Βήμα, 19.9.08, της Λένας Παπαδημητρίου

Βιβλιογραφία:

– Brown, Peter, and Steven Gaines. The Love You Make: An Insider’s Story of the Beatles. New York: McGraw-Hill, 1983.
– Coleman, Ray. Brian Epstein: The Man Who Made the Beatles. London: Viking Penguin, 1989.
– Davies, Hunter. The Beatles. 2nd ed., revised. New York: W. W. Norton, 1996.
– Epstein, Brian. A Cellarful of Noise: The Autobiography of the Man Who Made the Beatles. New York: Pocket Books, 1998.
– Geller, Debbie. The Brian Epstein Story. London: Faber and Faber, 2000.
– Shillinglaw, Ann. “‘Give Us a Kiss’: Queer Codes, Male Partnering, and the Beatles.” The Queer Sixties. Patricia Juliana Smith, ed. New York: Routledge, 1999. 127-143.

Πηγή : ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ – COLOURFUL PLANET με πληροφορίες από Glbtq.Com

——————

* Πρώτη δημοσίευση 19 Σεπτεμβρίου 2009 στο transs.gr, αναδημοσίευση από τον Πολύχρωμο Πλανήτη.

© T-zine.gr