Δικαστήριο στον Λίβανο αποφάσισε ότι η ομοφυλοφιλία και η τρανς κατάσταση δεν αποτελούν έγκλημα, αλλά παρ’ όλα αυτά οι διώξεις συνεχίζονται.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017 | 09:35

Δικαστήριο στον Λίβανο αποφάσισε ότι η ομοφυλοφιλία και η τρανς κατάσταση δεν αποτελούν έγκλημα, αλλά παρ’ όλα αυτά οι διώξεις συνεχίζονται.

 

Δεμένη με χειροπέδες για 3 μέρες από το Συριακό καθεστώς, η Ράνια προσπαθούσε να θυμίζει στον εαυτό της ότι έτσι γεννήθηκε.

Το βαν την μετέφερε στην πόλη της Συρίας Αλ-Θώρα τον Νοέμβριο του 2010. Απελάθηκε από τον Λίβανο αφού πέρασε περισσότερες από 50 ημέρες σε δύο φυλακές επειδή προχώρησε τη φυλομετάβασή της ως τρανς γυναίκα, ένα τιμωρητέο έγκλημα σύμφωνα με τον αόριστο Λιβανέζικο ποινικό κώδικα.

Όταν ο ξεσηκωμός στην Συρία ξέσπασε το 2011, η Ράνια για άλλη μια φορά απέδρασε μεταξύ των συνόρων στον Λίβανο. Όμως τον Αύγουστο του 2015, στη διαδρομή της προς το σπίτι ενός φίλου της στη Βηρυτό, αφού πρώτα παρενοχλήθηκε σεξουαλικά, την στρίμωξαν σε ένα αστυνομικό βαν μαζί με άλλες 6 τρανς γυναίκες και έναν άνδρα, μετά από σχετική καταγγελία εναντίον της την οποία έκαναν οι γείτονές της σχετικά με την εμφάνισή της. Ήταν η μία από τις δύο τρανς γυναίκες που συνελήφθησαν.

 

«Εύχομαι να μπορούσα να ανέβαινα σε ένα πλοίο στη θάλασσα της Μεσογείου όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία και είτε να πέθαινα είτε να τα κατάφερνα καθοδόν προς μία καλύτερη ζωή» είπε στο Fairfax Media τηλεφωνικά από τη Βηρυτό. «Είναι καλύτερα, παρά να ζω εδώ και να πεθαίνω 1000 φορές κάθε μέρα».

Η Ράνια 33 ετών η οποία μας έδωσε μόνο το μικρό της όνομα από φόβο μήπως υπάρξουν επιπτώσεις στην οικογένειά της στη Συρία, απετέλεσε μέρος μιας υπόθεσης ορόσημο τον Ιανουάριο, στην οποία ένας Λιβανέζος δικαστής δίκασε και αποφάσισε ότι η ομοφυλοφιλία (σ.μ.: η σχετική νομοθεσία αναφέρει ότι: «απαγορεύεται κάθε σεξουαλική πράξη αντίθετη με τη φύση» και έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για την δίωξη τόσο των ομοφυλόφιλων όσο και των τρανς γυναικών) δεν αποτελεί έγκλημα αλλά προσωπική επιλογή.

Η υπόθεση έγινε γνωστή από την Χελίμ, ένα από τα πιο σημαντικά γκρουπ υπέρ των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ (LGBT) ομάδων στον Λίβανο, για λογαριασμό των τρανς γυναικών και ανδρών, όταν αμφισβήτσε τη νομιμότητα των συλλήψεών τους από τις Δυνάμεις Εσωτερικής Ασφαλείας, στην πόλη Ντόρα, ένα προάστιο στη Βορειο-Ανατολική Βηρυτό.

Στην απόφασή του, ο δικαστής Rabih Maalouf ερμήνευσε τον νόμο διακρίνοντας το άρθρο 534 του ποινικού κώδικα της χώρας ο οποίος «απαγορεύει την σεξουαλική πράξη σε αντίθεση με τη φύση» σε αντιπαράθεση με το άρθρο 183 το οποίο χαρακτηρίζει τις προσωπικές ελευθερίες ως δικαίωμα.

 

«Είναι η τέταρτη σχετική απόφαση τα τελευταία χρόνια, αλλά η μοναδικότητά της έγκειται στο ότι είναι η μόνη η οποία στηρίχθηκε σε μία στέρεη νομική προσέγγιση που αποτελεί βάση για μελλοντικές υποθέσεις» μας είπε η διευθύντρια της Χελίμ Genwa Samhat.

Ο Samar Habib, ένας Αυστραλός ακαδημαϊκός ο οποίος διαμένει στις ΗΠΑ και ο οποίος έχει αρθρογραφήσει εκτενώς για τα LGBT δικαιώματα στον Αραβικό κόσμο, χαρακτηρίζει την απόφαση της 26ης Ιανουαρίου του δικαστή Maalouf ως «κρίσιμη στις συνεχιζόμενες προσπάθειες των ακτιβιστών στο Λίβανο να αποποινικοποιηθεί η ομοφυλοφιλία».

«Το κρίσιμο σημείο, παρ’ όλα αυτά, θα είναι η επιθυμία του νομικού συστήματος να νομοθετήσει συγκεκριμένα αντι-ρατσιστικούς νόμους κατά των διακρίσεων. Υπάρχει τρομακτική αντίσταση εναντίον μίας τέτοιας προοπτικής, η οποία αντιμετωπίζεται ως απειλή» δήλωσε στο Fairfax Media.

Η απόφαση προκάλεσε με την ανακοίνωσή της ξεσηκωμό στον Λίβανο, αλλά κέρδισε την υποστήριξη διάσημων δημοφιλών ειδώλων του Αραβικού κόσμο, όπως η τραγουδίστρια Carole Samaha.

Αν και η ομοφυλοφιλία και η τρανς κατάσταση τιμωρούνται με θάνατο στις Αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στον Λίβανο δεν είναι τυπικά παράνομη. Παρ’ όλα αυτά θεωρείται ποινικό αδίκημα. Ο αμφιλεγόμενος τρόπος με τον οποίο έχει γραφτεί ο νόμος ο οποίος χρησιμοποιείται στη δίωξη όσων είναι ύποπτοι για ομοφυλοφιλία, όπως η Ράνια, αφήνει περιθώρια για την ερμηνία του νόμου από τους δικαστές. Αν και οι τρανς γυναίκες δεν χαρακτηρίζονται ως ομοφυλόφιλοι, ο νόμος χρησιμοποιήθηκε για να παγιδεύσει μέλη της τρανς κοινότητας ακριβώς όπως τα ομοφυλόφιλα άτομα.

Παρ’ όλα αυτά, το 2009, ο δικαστής Mounir Soliman του δικαστηρίου της πόλης Batroun αποφάσισε ότι συναινετικές σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου (ανατομικού) φύλου δεν είναι «αφύσικες». Το 2014 ο δικαστής Naji El Dahdah του δικαστηρίου της πόλης Jdeideh αθώωσε μία τρανς γυναίκα από την κατηγορία ότι είχε σχέσεις με έναν άνδρα.

Τον περασμένο χρόνο, η Human Rights Watch τεκμηρίωσε τον τρόπο με τον οποίον ένας Σύρος πρόσφυγας βασανίστηκε στα χέρια της Λιβανέζικης αστυνομίας η οποία τον υπέβαλε σε πρωκτικές εξετάσεις. Τέτοιες περιπτώσεις – και η «ασυλία» των αστυνομικών που εμπλέκονται σε αυτές- αποτελούν τα συμπτώματα μίας γενικότερης έξαρσης βίας στον Αραβικό κόσμο εναντίον των LGBT ατόμων κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων.

 

Οι Αιγυπτιακές αρχές συνέλαβαν 26 άνδρες σε ένα χαμάμ με την κατηγορία της «ακολασίας» το 2014, όταν οι αστυνομία έλαβε την πληροφορία ότι επιδίδονταν σε ομοφυλόφιλα σεξουαλικά όργια. Στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι.

Τον επόμενο χρόνο στο Μαρόκο συνελήφθησαν δύο γκέι άνδρες και καταδικάστηκαν σε τέσσερις μήνες φυλάκιση με την κατηγορία ότι «στέκονταν πολύ κοντά ό ένας στον άλλο» κατά τη διάρκεια μίας φωτογράφισης.

Η Τυνισία η οποία θεωρείται η πλέον δημοκρατική από τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης, εκδίκασε με την κατηγορία του σοδομισμού που θεωρείται ποινικό αδίκημα, επτά άνδρες κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.

Το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) σκότωσε 36 άνδρες πετόντας τους από την κορυφή κτηρίων, με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας, στο Ιράν και τη Συρία.

Για την Ράνια, η κοινωνική κατακραυγή εναντίον της, είναι η καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει σε σχετικά ανεκτικές περιοχές της Βυρητού.

Ανέφερε στο Fairfax Media αρκετές περιπτώσεις όπου παρενοχλήθηκε σεξουαλικά και βιάστηκε λόγω της εμφάνισής της. «Κάθε βήμα που κάνω είναι γεμάτο από φόβο» προσθέτει.

Θυμάται τον τρόπο με τον οποίο ο πατέρας της την κρέμασε ανάποδα από ένα δέντρο στην πόλη Αλέππο όπου ζούσε, ενώ παράλληλα ο αδελφός της της έδινε να καπνίζει τσιγάρα ώστε να βαρύνει η φωνή της.

Όμως η πλέον τραυματική εμπειρία της ήταν όταν την έκλεισαν για 45 ημέρες στην απομόνωση της φυλακής στη Δαμασκό τον Νοέμβριο του 2010. «Ήταν μια απίστευτη τραυματική εμπειρία για μένα, σαν να ήμουν εγκληματίας στο Γκουαντάναμο».

Ακόμα και ως πρόσφυγας καταχωρημένη στον ΟΗΕ, η Ράνια ένοιωθε ανασφάλεια για τη ζωή της στον Λίβανο από τον Απρίλιο του 2011, όπου απέδρασε από τη Συρία όταν ξέσπασε ο πόλεμος.

«Οι ζωές μας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από των υπόλοιπων πολιτών λόγω της εμφάνισής μας και επειδή είμαστε πρόσφυγες. Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας δεν μας καταλαβαίνουν».

Σύμφωνα με μία διεθνή έρευνα του Ερευνητικού Κέντρου Pew, περισσότερο από το 80% των Λιβανέζων, βλέπουν την ομοφυλοφιλία εχθρικά, και με προκατάληψη που αντλεί τις ρίζες της στον συντηρητισμό των θρησκειών τους είτε είναι Χριστιανοί είτε Μουσουλμάνοι.

Η δικαστική απόφαση του Ιανουαρίου, καταδικάστηκε από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις όπως η «Ένωση των Μουσουλμάνων Λόγιων του Λιβάνου, η οποία την περιέγραψε ως ένα «σοκ για την Λιβανέζικη κοινωνία».

«Στον Αραβικό κόσμο, ακόμα και όταν η νομοθεσία είναι κοσμική, εξακολουθεί να αντικατοπτρίζει της θρησκευτικές πεποιθήσεις του κόσμου. Γι’ αυτό τον λόγο, ειλικρινά πιστεύω ότι η αμφισβήτηση του θρησκευτικού κατεστημένου συνολικά σε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο είναι κρίσιμης σημασίας για μία ουσιαστική και διαρκή κοινωνική αλλαγή», υποστήριξε ο Habib.

Ο Youmna Makhlouf, είναι ο δικηγόρος της οργάνωσης δικαιωμάτων Legal Agenda που εκπροσώπησε δύο από τους κατηγορούμενους στην δίκη του Ιανουαρίου, και υποστηρίζει ότι ο δημόσιος διάλογος είναι ουσιαστικός για την κατάδειξη των LGBTδικαιωμάτων.

Λέει ότι :«Πιστεύω ότι θα αλλάξει την νοοτροπία της Λιβανέζικης κοινωνίας η οποία σιγά σιγά γίνεται πιο δεκτική. Δεν έχουν πια το δικαίωμα να ποινικοποιούν διότι το επιχείρημα αυτό είναι πια παράνομο και επιστημονικά και κοινωνικά».

«Το ακούς πια παντού» λέει η Samhat. «Υπάρχει πια ένα πεδίο συζητήσεων σχετικά με τα σεξουαλικά δικαιώματα, είτε είναι αντι-gay είτε υπέρ, αλλά τουλάχιστον υπάρχει τώρα πια ο χώρος να εκφραστούν οι διαφορετικές απόψεις».

Επιβεβαιώνει ότι η οργάνωσή της θα συνεχίσει τις προσπάθειες για την επέκταση του άρθρου 534 έτσι ώστε όλες οι σεξουαλικές μειονότητες να προστατεύονται νομικά.

Η Makhlouf εξήρε τον δικαστή για τον σεβασμό του στα δικαιώματα των κατηγορουμένων, και για το ότι δεν δημοσίευσε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα με λεπτομέρειες για τη σεξουαλικότητά τους οι οποίες καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης. Υποστήριξε επίσης ότι δεν έπρεπε να έχουν συλληφθεί εξαρχής.

«Το φαινόμενο παρατηρείται σε πολλές υποθέσεις όπου άνθρωποι κατηγορούνται χωρίς αποδείξεις και στην πραγματικότητα εξαναγκάζονται να δώσουν καταθέσεις χωρίς την παρουσία δικηγόρου. Όσοι, δε, είναι τρανς άτομα στοχοποιούνται ιδιαιτέρως».

Αλλά ακόμα και αν οι ακτιβιστές γιορτάζουν τη συγκεκριμένη δικαστική απόφαση, η Ράνια γνωρίζει τις πρακτικές παρενόχλησης των Λιβανέζικων υπηρεσιών ασφαλείας.

«Αυτή τη στιγμή είναι απλά μελάνι στο χαρτί. Κανείς δεν επιβάλει την τήρηση των νόμων», λέει.

Η Ράνια είναι βέβαιη ότι πρέπει να αναζητήσει άσυλο εκτός Λιβάνου, καθώς η κατάσταση στη Συρία συνεχώς χειροτερεύει, και οι παρενοχλήσεις στον Λίβανο συνεχίζουν απτόητες.

«Δραπετέυσαμε από τον πόλεμο, το θάνατο και την τρομοκρατία, αλλά τελικά ίσως θα έπρεπε να μέναμε εκεί διότι κανείς δεν μας δέχεται εδώ έτσι κι αλλιώς. Μας συμπεριφέρονται χειρότερα κι από τα ζώα. Πού πρέπει να πάμε για να ζήσουμε; Στην έρημο ή να πέσουμε στη μέση της θάλασσας;»

Μετάφραση για το T-zine.gr
Tzina Starlite (fb: Mandie Nova).

© T-zine.gr με πληροφορίες από canberratimes.com.au