Now Reading
Είναι πολύ δύσκολο για ένα τρανς άτομο να είναι ορατό, μέσα σε μία κοινωνία που το θέλει αόρατο

Είναι πολύ δύσκολο για ένα τρανς άτομο να είναι ορατό, μέσα σε μία κοινωνία που το θέλει αόρατο

Η η τρανς ακτιβίστρια Lavern Cox, είχε πει κάποτε πως “είναι επαναστατικό για κάθε τρανς άνθρωπο, η επιλογή να είναι ορατός σε έναν κόσμο που δε μας θέλει να υπάρχουμε…”.

Γράφει η Άννα Απέργη | Απόψεις |T-zine.gr | 23.03.2022

Είναι πολύ δύσκολο για ένα τρανς άτομο να είναι ορατό, μέσα σε μία κοινωνία που το θέλει αόρατο

Και ενώ σε λίγες ημέρες πλησιάζει η Ημέρα Τρανς Ορατότητας (TDoV 31 Μαρτίου), σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι ακόμη –εν έτει 2022– να είναι ένα τρανς πρόσωπο ορατό, μέσα σε μία κοινωνία που “κάποιοι” το θέλουν αόρατο.

Πριν λίγες ημέρες, όλες και όλοι ακούσαμε τον δικηγόρο Αλέξη Κούγια να μιλά περί “δικτατορία της ιδιαιτερότητας”.

Συγκεκριμένα στις δημόσιες δηλώσεις του ο κ. Κούγιας ανέφερε μέσα σε όλα:

[…]Σεβόμαστε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν μία ιδιαιτερότητα, ζούμε μαζί τους, τα παιδιά μας πλέον ζουν μαζί τους. Εμένα στο κοινωνικό μου περιβάλλον υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με ιδιαιτερότητες. Ο Μ Ω Σ προς Θεού, μη φτάσουμε σε μία δικτατορία των ιδιαιτεροτήτων[…].

Η αντίληψη αυτή του κ. Κούγια δεν είναι στερεοτυπική αλλά καθαρά τρανσφοβική. Σε απλά ελληνικά δεν τον ενοχλεί τόσο το γεγονός το ότι υπάρχουμε, αλλά όχι και να έχουμε και δικαιώματα.

Η παράλογη “λογική” του Κούγια, μας λέει ότι, οκ, αφού οι τρανς άνθρωποι θα πρέπει να υπάρχουν κάπως, τουλάχιστον να μην φαίνονται τόσο πολύ, κάπως βρε παιδί μου να τους κρύβουμε, δεν είπαμε να μην υπάρχουν αλλά όχι και να τους έχουμε και μέσα στα πόδια μας εμείς οι “κανονικοί” άνθρωποι. Ποιος τους εμποδίζει, ας κάνουν ότι θέλουν, αλλά όχι και να ζητάν ίσα δικαιώματα με εμάς.

Αυτό κρύβει η φράση “δικτατορία των ιδιαιτεροτήτων”.

Να υπάρχουμε μεν (αφού δεν μπορεί να γίνει αλλιώς), να μην φαινόμαστε δε. Γιατί;

Γιατί απλά χαλάμε την “αισθητική” των διαφόρων Κούγιων αυτής της κοινωνίας.

Γιατί την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας την εκλαμβάνουν ως επίθεση και απειλή.

Γιατί όταν διαμαρτυρόμαστε ενάντια στη ρητορική μίσους, ενάντια σε προσβολές και σε λεκτικές επιθέσεις που δεχόμαστε, οι διάφοροι Κούγιες θεωρούν ότι φιμώνουμε την “ελευθερία της εκφράσης” τους, μιας και τη ρητορική μίσους και τον τρανσφοβικό μισαλλόδοξο λόγο τους, τα έχουν “βαφτίσει” ως “ελευθερία της έκφρασης”.

Η η τρανς ακτιβίστρια Lavern Cox, είχε πει κάποτε πως “είναι επαναστατικό για κάθε τρανς άνθρωπο, η επιλογή να είναι ορατός σε έναν κόσμο που δε μας θέλει να υπάρχουμε…”.

Πράγματι, η φράση αυτή της Lavern Cox συμπυκνώνει θα μπορούσαμε να πούμε την απάντηση στο ερώτημα που ακούμε πολλές φορές “γιατί να υπάρχει ημέρα που να είναι αφιερωμένη στην τρανς ορατότητα;”

Γιατί, στην Ελλάδα του 2022, βρισκόμαστε μακράν από την πλήρη απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των τρανς ανθρώπων.

Δείτε Επίσης

Γιατί στην Ελλάδα του 2022, ακόμη υπάρχουν φωνές που αφ’ υψηλού και από θέσεις ισχύος “κουνάν το δάχτυλο” σε μία ομάδα ανθρώπων που βάλλεται από αποκλεισμούς, διακρίσεις, περιθωριοποίηση και βία, όπως είναι οι τρανς άνθρωποι.

 

 

 

 

 

© T-zine.gr

 

Ποια είναι η αντίδρασή σας;
Μου αρέσει
0
Ουάου
0
Τέλειο
0
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε Ένα Σχόλιο

Η email διεύθυνση σας δεν θα δημοσιευθεί