Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018 | 12:25

Μετάφραση Κατερίνα Νίκου  | Trans News | Άρθρο  | T-zine.gr
 

Texte Zur Kunst / Debates / Ιανουάριος 2018

Επιστολή από έναν τρανς άντρα στο παλαιό σεξουαλικό καθεστώς από τον Paul B. Preciado*

Matthias Hamann, “Kleid”, 2008

Εν μέσω των διασταυρούμενων πυρών της πολιτικής των σεξουαλικών παρενοχλήσεων, θα πρέπει να πω κάποιες σκέψεις ως «λαθρέμπορος» μεταξύ δύο κόσμων, τον κόσμο των αντρών και τον κόσμο των γυναικών – αυτοί οι δύο κόσμοι ίσως θα μπορούσαν κάλλιστα να μην υπάρχουν, αν και κάποιοι δεν καταβάλλουν τη μέγιστη προσπάθεια να τους κρατήσουν ξεχωριστά υπό την έννοια ενός είδους Τείχους του Βερολίνου σχετικά με το φύλο. Θα ήθελα να σας ενημερώσω από τη θέση του found object ( του αντικειμένου που βρέθηκε) ή μάλλον από τη θέση του lost object (του αντικειμένου που χάθηκε) κατά τη διάρκεια του crossing (περάσματος).

Στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλώ ως άνδρας που ανήκει στην κυρίαρχη τάξη, στην τάξη εκείνων που έχουν προσδιοριστεί με το ανδρικό φύλλο- (assigned gender) μόλις γεννήθηκαν (assigned gender: προσδιορισμός φύλου των βρεφών ανάλογα με τα γεννητικά τους όργανα) και που ανατράφηκαν ως μέλη αυτής της τάξης, εκείνων στους οποίους δόθηκε το δικαίωμα ή μάλλον που τους απαιτήθηκε (και αυτό είναι ένα ενδιαφέρον κλειδί για ανάλυση) να εξασκήσουν την ανδρική κυριαρχία. Ούτε μιλώ ως γυναίκα, δεδομένου ότι έχω εθελοντικά και σκόπιμα εγκαταλείψει αυτή τη μορφή πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης. Μιλώ ως τρανς άντρας. Και σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι εκπροσωπώ κάτι συλλογικό απόλυτα. Δεν μιλώ, και δεν μπορώ να μιλήσω, ως ετεροφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος, αν και είμαι εξοικειωμένος και καταλαμβάνω και τις δύο θέσεις, γιατί όταν κάποιος είναι τρανς, αυτές οι κατηγορίες είναι ξεπερασμένες. Μιλώ ως ένας αποστάτης του φύλου, ως ένας μετανάστης του φύλου, ως ένας δραπέτης από τη σεξουαλικότητα, και ως κάποιος που διαφωνεί (μερικές φορές λίγο αδέξια, αφού δεν υπάρχει οδηγός χρήσης για τρανς) με το καθεστώς της σεξουαλικής διαφορετικότητας. Όπως έχω αυτοδιοριστεί ως guinea-pig της σεξουαλικής πολιτικής (guinea-pig: το άτομο που συμμετέχει σε επιστημονικά τεστ, με σκοπό να εντοπισθεί η επίδραση ενός φαρμάκου στους ανθρώπους) υφίσταμαι την μέχρι τώρα απροσδιόριστη εμπειρία του να ζει κανείς και στις δύο πλευρές του Τείχους, όντας κάποιος που διασχίζει αυτό το σημάδι κάθε ημέρα, και έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορο, με την επιμονή των κωδικών και των επιθυμιών που επιβάλλουν τα έτερο-πατριαρχικά καθεστώτα. Επιτρέψτε μου να σας πω, από την άλλη πλευρά του Τείχους, ότι τα πράγματα είναι μακράν χειρότερα από την εμπειρία μου ως γυναίκα λεσβία όπως φαντάζομαι. Από τότε που ζώ σαν-να-ήμουν-άντρας σε έναν κόσμο για άντρες (αντιλαμβανόμενος ότι ενσωματώνω ένα πολιτικό μυθιστόρημα), είχα την ευκαιρία να επαληθεύσω ότι η κυρίαρχη τάξη (αρσενική και ετεροφυλόφιλη) δεν θα παραιτηθεί των προνομίων της επειδή εμείς στέλνουμε πολλά tweets ή επειδή εκφράζουμε την περίεργη κραυγή μας. Από τότε που η σεξουαλική και η αντί αποικιοκρατική επανάσταση του περασμένου αιώνα διατάραξε τον κόσμο τους, οι ετεροφυλόφιλοι-λευκοί-πατριάρχες έχουν κυριεύσει ένα πρότζεκτ αναρρύθμισης– στο οποίο έχουν ενωθεί και θηλυκές φωνές που επιθυμούν να ζητούν επίμονα και να ενοχλούνται. Αυτό θα είναι ένας πόλεμος 1.000 ετών – ο μεγαλύτερος σε διάρκεια από όλους τους πολέμους, δεδομένου ότι θα επηρεάσει την πολιτική της αναπαραγωγής και τις διαδικασίες μέσω των οποίων ένα ανθρώπινο σώμα συνίσταται κοινωνικά ως ένα κυρίαρχο σώμα. Θα είναι πραγματικά ο χειρότερος από όλους τους πολέμους γιατί αυτό που διακυβεύεται δεν είναι ούτε η περιοχή, ούτε η πόλη, αλλά το σώμα, η ευτυχία και η ζωή.

Αυτό που σηματοδοτεί τη θέση των αντρών στις τέχνο-πατριαρχικές και ετεροκεντρικές κοινωνίες μας είναι το γεγονός ότι η αρσενική κυριαρχία προσδιορίζεται από τη νόμιμη χρήση τεχνικών βίας (ενάντια σε γυναίκες, παιδιά, μη-λευκούς ανθρώπους, σε ζώα και στον πλανήτη συνολικά). Διαβάζοντας τον Max Weber και τη Judith Butler, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αρρενωπότητα είναι για την κοινωνία ότι είναι το Κράτος για το έθνος: ο κάτοχος και ο νόμιμος χρήστης αυτής της βίας. Αυτή η βία εκφράζεται σε κοινωνικό επίπεδο με τη μορφή της κυριαρχίας, σε οικονομικό επίπεδο με τη μορφή προνομίων και σεξουαλικά με τη μορφή επίθεσης και βιασμού. Αντιθέτως, η κυριαρχία της θηλυκότητας σε αυτό το καθεστώς συνδέεται με την δυνατότητα της γυναίκας να φέρει στη ζωή ένα παιδί. Οι γυναίκες είναι υποδεέστερες σεξουαλικά και κοινωνικά. Οι μητέρες μόνες τους είναι κυρίαρχες. Μέσα σε αυτό το σύστημα, η αρρενωπότητα ορίζεται με την έννοια της νεκροπολιτικής (δηλαδή από το δικαίωμα του άνδρα να προκαλέσει το θάνατο), ενώ η θηλυκότητα ορίζεται βιοπολιτικά (από την υποχρέωση της γυναίκας να έχει παιδιά). Θα μπορούσε να ειπωθεί σε σχέση με τη νεκροπολιτική ετεροσεξουαλικότητα ότι είναι κάτι παρόμοιο με την ουτοπία της συνουσιακής ερωτικοποίησης μεταξύ του Ρόμποκοπ και του Άλιεν, αν πούμε στους εαυτούς μας ότι, με λίγη τύχη, ο ένας από τους δύο θα περάσει καλά…

@The Parliament of Bodies, documenta 14, Parko Eleftherias (installation by Andreas Angelidakis)

Η ετεροσεξουαλικότητα δεν είναι μόνο ένα πολιτικό καθεστώς, όπως έχει δείξει η Γαλλίδα συγγραφέας Monique Wittig . Είναι επίσης και η πολιτική της επιθυμίας. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτού του συστήματος είναι ότι έχει ενσαρκωθεί ως μια διαδικασία αποπλάνησης και ρομαντικής εξάρτησης μεταξύ των ελεύθερων σεξουαλικά παραγόντων. Οι θέσεις του Ρόμποκοπ και του Άλιεν δεν έχουν επιλεχθεί ατομικά και δεν είναι συνειδητές. Η Νέκρο-πολιτική σεξουαλικότητα είναι μια πρακτική διακυβέρνησης, που δεν έχει επιβληθεί από αυτούς που κυβερνούν (άντρες) σε αυτούς που κυβερνώνται (γυναίκες), αλλά μάλλον πρόκειται για μια επιστημολογία η οποία βασίζεται στους επαναλαμβανόμενους σχετικούς προσδιορισμούς και στις θέσεις των ανδρών και των γυναικών με έναν τρόπο εσωτερικού κανονισμού. Αυτή η πρακτική διακυβέρνησης δεν παίρνει τη μορφή νόμου, αλλά μιας άγραφης κανονικότητας, μιας μετάφρασης χειρονομιών και κωδικών των οποίων το αποτέλεσμα είναι να εγκαθιδρύσουν εντός της πρακτικής της σεξουαλικότητας ένα διαχωρισμό μεταξύ αυτού που μπορεί να γίνει και αυτού που δεν μπορεί να γίνει. Αυτός ο σεξουαλικός διαχωρισμός βασίζεται στην αισθητική της αποπλάνησης, της στυλιζαρισμένης επιθυμίας, και σε μια ιστορικά κατασκευασμένη- κωδικοποιημένη κυριαρχία που ερωτικοποιεί τη διαφορετικότητα και την διαιωνίζει. Αυτή η πολιτική της επιθυμίας διατηρεί ζωντανό το παλαιό καθεστώς φύλου/ταυτότητας, παρά την όλη νομική διαδικασία εκ-δημοκρατικοποίησης και της ενδυνάμωσης των γυναικών. Αυτό το νέκρο-πολιτικό ετερόφυλο είναι ταπεινωτικό και καταστροφικό όπως η υποτέλεια και η σκλαβιά κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού. Η διαδικασία της καταδίκης της βίας κάνοντας την ενδεχόμενη, αυτό που βιώνουμε τώρα, είναι κομμάτι και μέρος μιας σεξουαλικής επανάστασης η οποία είναι το ίδιο ασταμάτητη και το ίδιο αργή και ελικώδης. Ο Queer φεμινισμός όρισε την επιστημολογική μεταμόρφωση ως μια συνθήκη που θα κάνει την κοινωνική αλλαγή πιθανή. Κάλεσε τη binary (δυαδική) επιστημολογία και τη γενίκευση του φύλου να τεθεί υπό αμφισβήτηση με το να διεκδικήσει ότι υπάρχει μια απεριόριστη πολλαπλότητα φύλων, ταυτοτήτων και σεξουαλικότητας. Συνειδητοποιούμε αυτές τις ημέρες όμως ότι η μεταμόρφωση της λίμπιντο είναι πολύ σημαντική όσο η επιστημολογική : η επιθυμία πρέπει να μεταμορφωθεί. Πρέπει να μάθουμε πώς να επιθυμούμε τη σεξουαλική ελευθερία.

Catherine Deneuve and Marcello Mastroianni in: L’événement le plus important depuis que l’homme a marché sur la lune, Dir. Jacques Demy, 1973

Η queer κουλτούρα για πολλά χρόνια ήταν ένα εργαστήριο για την εφεύρεση νέων αισθητικών των διισταμένων σεξουαλικοτήτων, μπροστά σε τεχνικές υποκειμενικοποίησης και επιθυμιών που περιλάμβαναν την ηγεμονική νέκρο-πολιτική σεξουαλικότητα. Πολλοί από εμάς έχουμε εδώ και καιρό εγκαταλείψει την αισθητική των Ρόμποκοπ και Άλιεν. Έχουμε μάθει από τις κουλτούρες των butch-fem (αρρενωπό και θηλυκό στοιχείο) και των BDSM (Bondage, Discipline, Dominance, Submission, Sadism, and Masochism: Δεσμά & Πειθαρχία, Κυριαρχία & Υποταγή, Σαδισμός & Μαζοχισμός), με τους Joan Nestle,
Pat Califia, Gayle Rubin, Annie Sprinkle και Beth Stephens, Guillaume Dustan και Virginie Despentes, ότι η σεξουαλικότητα είναι ένα πολιτικό θέατρο στο οποίο η επιθυμία, και όχι η ανατομία, γράφει το σενάριο. Σε αυτό το θεατρικό μυθιστόρημα της σεξουαλικότητας είναι πιθανό να θέλεις να γλείψεις τις σόλες των παπουτσιών, να θέλεις να δοκιμάσεις κάθε είδος διείσδυσης και να κυνηγήσεις έναν εραστή με ένα κομμάτι ξύλο, σαν αυτός να είναι ένα σεξουαλικό θήραμα. Παρ’όλα αυτά δύο διαφοροποιημένοι παράγοντες χωρίζουν την queer αισθητική από αυτή της straight κανονικότητας του παλαιού καθεστώτος-το αρχαίο καθεστώς (ancient régime): η συναίνεση και η μη γενίκευση των σεξουαλικών θέσεων. Η ισότητα των σωμάτων και η αναδιανομή της εξουσίας.

Ως τρανς άντρας, αποσιωπώ τον εαυτό μου από την κυρίαρχη αρρενωπότητα και τον
νέκρο-πολιτικό της ορισμό. Αυτό που είναι περισσότερο επείγον δεν είναι να υπερασπιστούμε ποιοι είμαστε (γυναίκες ή άνδρες) αλλά να το απορρίψουμε, να αποσιωπήσουμε τους εαυτούς μας από τον πολιτικό εξαναγκασμό που μας υποχρεώνει να επιθυμούμε την νόρμα του φύλου και της σεξουαλικότητας. Ήμουν λεσβία τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου, μετά τρανς τα τελευταία πέντε χρόνια. Είμαι απομακρυσμένος από τη δική σας αισθητική της ετεροσεξουαλικότητας, όπως ο Βουδιστής μοναχός που αιωρείται στη Lhassa είναι απομακρυσμένος από ένα σούπερ μάρκετ Carrefour. Η αισθητική σας, του παλαιού καθεστώτος, δεν μου δίνει κάποια ευχαρίστηση (δεν με κάνει να ολοκληρώσω). Δεν με ερεθίζει να γίνομαι φορτικός σε κανέναν. Δεν με ενδιαφέρει, για να βγω από τη σεξουαλική μου μιζέρια, να αγγίξω τον κώλο μιας γυναίκας στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δεν νιώθω κανενός είδους επιθυμία για το ερωτικό και σεξουαλικό κιτς που μας προσφέρετε: οι άντρες εκμεταλλεύονται τη θέση εξουσίας που έχουν για να έχουν οργασμό και να αγγίξουν το πίσω μέρος. Η αποκρουστική και φονική αισθητική της νέκρο-πολιτικής σεξουαλικότητας με αρρωσταίνει. Είναι μια αισθητική που αναπροσαρμόζει τις ετεροσεξουαλικές διαφορές και τοποθετεί τους άντρες στη θέση του επιτιθέμενου και τις γυναίκες στη θέση του θύματος (είτε επώδυνα με ευγνωμοσύνη είτε με χαρά ..)

Αν είναι πιθανό να πούμε ότι στην queer και trans κουλτούρα γαμάμε καλύτερα και περισσότερο, αυτό από τη μία πλευρά συμβαίνει, επειδή έχουμε απομακρύνει τη σεξουαλικότητα από την κυριαρχία της αναπαραγωγής και πάνω από όλα επειδή έχουμε απελευθερώσει τους εαυτούς μας από την κυριαρχία του φύλου. Δεν λέω ότι η queer και η trans-feminist (τρανς θηλυκή) κουλτούρα αποφεύγει όλες τις μορφές βίας. Δεν υπάρχει σεξουαλικότητα χωρίς σκοτεινή πλευρά. Αλλά αυτή η σκοτεινή πλευρά (ανισότητα και βία) δεν χρειάζεται να κυριαρχήσει και να προκαθορίσει όλη τη σεξουαλικότητα.

Εκπρόσωποι, γυναίκες και άνδρες, του παλαιού σεξουαλικού καθεστώτος, ελάτε σε επαφή με τη σκοτεινή πλευρά σας και διασκεδάστε μαζί της, επιτρέψτε μας να θάψουμε τους νεκρούς μας. Απολαύστε την αισθητική της κυριαρχίας σας, αλλά μην προσπαθήσετε να μετατρέψετε το στυλ σας σε νόμο. Και ας γαμάμε με τη δική μας πολιτική της επιθυμίας, χωρίς άνδρες και χωρίς γυναίκες, χωρίς πέη και χωρίς αιδοία, χωρίς τσεκούρια, και χωρίς όπλα.

Paul B. Preciado, φιλόσοφος

*Paul B. Preciado (φιλόσοφος, επιμελητή, συγγραφέας και transgender-διεμφυλικός ακτιβιστής)

 

Ευχαριστίες της μεταφράστριας: * ευχαριστώ πολύ τον Paul B. Preciado που με εμπιστεύτηκε να μεταφράσω το κείμενό του

 

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

 

© T-zine.gr με πληροφορίες από Texte Zur Kunst