Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Γράφει η Jessi Hempel | Time.

Ο αδερφός μου, ο Έβαν, γεννήθηκε κορίτσι. Απεκάλυψε ότι είναι τρανς στα 19 του χρόνια, ποτέ όμως δεν σταμάτησε να θέλει να κάνει ένα μωρό. Την περασμένη άνοιξη γέννησε το πρώτο του παιδί.

Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Ο αδερφός μου είναι ένας ελαφρώς ογκώδης τύπος, μετρίου αναστήματος, 35 ετών, με κοντά, σγουρά και ξανθά γένια, και δυο σκουλαρίκια σε κάθε αυτί. Συνήθως φοράει ένα κόκκινο καπέλο του μπέιζμπολ των Red Sox, και όταν είναι αγχωμένος, το βγάζει και τσαλακώνει επίμονα την άκρη του. Ο Έβαν ήθελε να γίνει γονιός από πολύ μικρή ηλικία, όταν έπαιζε με κούκλες-μωρά για λίγο περισσότερο καιρό από τα υπόλοιπα παιδιά. Εξάλλου για να συνεισφέρει στα χρήματα που προορίζονταν για τις σπουδές του, εργαζόταν προσέχοντας τρίδυμα. Και όταν απεκάλυψε ότι είναι τρανς, στα 19 του, αλλάζοντας το όνομά του και ξεκινώντας την μακρά διαδικασία του σωματικού του επαναπροσδιορισμού, δεν σταμάτησε να προσθέτει ιδέες για ονόματα μωρών σε μια λίστα στο πίσω μέρος του ημερολογίου του: Kaya, Eleanor, Huxley.

Το ειδοποιητήριο τηλεφώνημα βρήκε τον αδερφό μου στη δουλειά, στα ανοιχτά γραφεία που μοιράζεται με επτά συναδέλφους, οι οποίοι, όπως κι εκείνος, οργανώνουν τις κλινικές δοκιμές μιας φαρμακευτικής εταιρίας. Η κλήση ήταν με απόκρυψη, οπότε κατάλαβε ότι θα ήταν η γιατρός. Σηκώθηκε, τα πόδια του έτρεμαν. Να ήταν ναυτία; Ή απλώς η αδρεναλίνη του; Έσπευσε προς τον διάδρομο προς αναζήτηση ενός ήσυχου μέρους. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η γιατρός του, όπως σωστά είχε υποθέσει. Η Ania Kowalik είναι αναπαρωγική ενδοκρινολόγος σε μια κλινική στο Dedham της Μασαχουσέτης. Μιλούσαν συστηματικά τους τελευταίους έξι μήνες. Ο αδερφός μου ένιωθε άγχος και προσμονή. Ήθελε για πολύ καιρό να μείνει έγκυος και είχε ήδη μια αποβολή στο ιστορικό του. Η γιατρός ήταν σύντομη. Ο Έβαν ήταν έγκυος. Του είπε ότι είχε χαμηλά επίπεδα προγεστερόνης, μιας ορμόνης που είναι απαραίτητη για μια υγιή εγκυμοσύνη και του έγραψε χάπια που έπρεπε να τα αρχίσει αμέσως.

«Συγχαρητήρια», είπε μετά από μια μικρή παύση. «Είναι μια καλή αρχή.» Δεν είναι σίγουρος πόση ώρα στεκόταν στο διάδρομο μετά το τηλεφώνημα. Όταν συνήλθε κάλεσε τη σύντροφό του, η οποία τσίριξε από τη χαρά της και μετά υπολόγισαν τη μέρα που αναμενόταν να γεννηθεί το μωρό τους.

Δεν θα είχα κανένα λόγο να σας μιλήσω για αυτή τη στιγμή της ζωής του αδερφού μου, αν δεν συνέτρεχε το γεγονός του φύλου του. Τώρα που ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου (ανατομικού) φύλου είναι νόμιμος, το πεδίο του κοινωνικού αγώνα έχει μετατοπιστεί σε νέα μέτωπα που περιλαμβάνουν τις πιο ιδιωτικές πλευρές της ζωής των ανθρώπων. Οι τρανς Αμερικανοί και Αμερικανές έχουν κερδίσει ευρύτερη ορατότητα και αποδοχή, καθώς τα φώτα της δημοσιότητας έχουν στραφεί πάνω σε αστέρες, όπως η Caitlyn Jenner και η Laverne Cox, και ως εκ τούτου πάνω στα τρανς θέματα. Και τον Μάιο, η διακυβέρνηση Ομπάμα διακήρυξε ότι όλα τα δημόσια σχολεία οφείλουν να αντιμετωπίζουν ισότιμα τους μαθητές ανεξάρτητα από την ταυτότητα φύλου τους, καθιστώντας τα εσωτερικά αισθήματα ως προς τον προσδιορισμό του φύλου προστατευόμενα από την κυβέρνηση. Έχουμε φτάσει στο σημείο που ο Πρόεδρος της Αμερικής είναι σε θέση να συζητήσει ανοιχτά και άνετα την ρευστότητα του φύλου. Έχουμε φτάσει επίσης στο σημείο που η αντίδραση σε αυτές τις ταχύτατες αλλαγές έχει εκδηλωθεί και μάλιστα ορισμένες φορές με σουρεαλιστικό τρόπο, όπως έγινε νωρίτερα φέτος, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «μάχης για την τουαλέτα», όταν περίπου οι μισές από τις πολιτείες της Αμερικής κατέθεσαν μηνύσεις στη διακυβέρνηση Ομπάμα. Υπήρξαν επίσης αναφορές για αύξηση των κρουσμάτων βίας εναντίον τρανς ανθρώπων. Τουλάχιστον 21 τρανς Αμερικανοί δολοφονήθηκαν το 2015, 62% υψηλότερο ποσοστό από αυτό του προηγούμενου έτους. Και αυτό ήταν πριν την μαζική δολοφονία του Ιουνίου στο Ορλάντο, η οποία αποτελεί το πλέον θανατηφόρο συμβάν ακραίας βίας εναντίον των ΛΟΑΤ ανθρώπων στην ιστορία της Αμερικής.

Εγκυμοσύνες σαν του Έβαν, οι οποίες μάλλον θα πληθαίνουν από δω και στο εξής, θα διευρύνουν τις πολιτισμικές μας αντιλήψεις για τις νόρμες του φύλου. Οι Αμερικανοί αρχίζουν σιγά-σιγά να ανοίγονται στην ιδέα ότι μπορεί να γεννηθεί κανείς σ’ ένα γυναικείο σώμα αλλά να πιστεύει ότι στην πραγματικότητα είναι άντρας. Αλλά τί συμβαίνει αν γεννήθηκες σ’ ένα γυναικείο σώμα, γνωρίζεις ότι είσαι άντρας και ωστόσο θέλεις να συμμετέχεις στην παραδοσιακά αποκλειστική ιεροτελεστία της γυναικείας φύσης; Τι είδος άντρα είσαι τότε; Αυτό το ερώτημα μπορεί να είναι ενοχλητικό για πολλούς ανθρώπους. Μπορεί να τους κάνει να νιώθουν άβολα, παράξενα. Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που όταν ο Έβαν μου έστειλε για να μου πει «είμαι έγκυος», χάρηκα πολύ για αυτόν, αλλά ταυτόχρονα φοβήθηκα. Άρχισα να σκέφτομαι τι είναι πιθανόν να λέει ο κάθε άγνωστος στον μουσάτο, με την μεγάλη κοιλιά, μικρό αδερφό μου όταν θα διανύει τον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης. Και αναρωτιόμουν: Θα είναι ασφαλής;

Είμαι έξι χρόνια μεγαλύτερη του. Ενδιαμέσως έχουμε μια αδερφή. Και οι τρεις έχουμε εμφανή ομοιότητα, αλλά εγώ και ο Έβαν μοιάζουμε περισσότερο. Μιλάμε με παρόμοιο τρόπο και έχουμε το ίδιο ελαφρύ γύρισμα των ώμων που κληρονομήσαμε από τη γιαγιά μας. Κάποια στιγμή, κατά τα φοιτητικά μας χρόνια, αυτός στο Όμπερλιν, εγώ στην Καλιφόρνια, πέταξε από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη για να με επισκεφτεί και όταν συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο φορούσαμε τα ίδια: φουσκωτό γιλέκο, το ίδιο τίσερτ και τα καπέλα του μπέιζμπολ φορεμένα ανάποδα! Τότε είχε ήδη ανακοινώσει σε φίλους του ότι είναι τρανς, αλλά σε μένα το είπε πολύ αργότερα, όταν άρχισε να παίρνει ορμόνες. Μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι όταν θα έρθει για την αποφοίτησή μου θα πρέπει να τον φωνάζω Έβαν.

Τους επόμενους μήνες παρακολούθησα το σώμα του να αλλάζει. Άρχισε να δένει το στήθος του με έναν χοντρό επίδεσμο, τα μαλλιά του αραίωσαν, οι γοφοί του εξαφανίστηκαν και γεροί μύες εμφανίστηκαν στο σώμα του. Κυρίως όμως θυμάμαι τα χέρια του. Έχουμε τα ίδια μικρά χέρια, τα ίδια κοντόχοντρα δάχτυλα. Παρακολούθησα λοιπόν αυτά τα χέρια, που ήταν τα χέρια μου, να αποκτούν τρίχωμα. Ένιωθα λυπημένη που, μέρα με τη μέρα, έχανα την σωσία μου.

Η μετάβαση ήταν ακατάστατη. Οι γονείς μας ήταν υποστηρικτικοί, αλλά και αφηρημένοι. Βρίσκονταν στην πορεία ενός παρατεταμένου διαζυγίου μετά την ανακοίνωση του πατέρα μας, στα 50 του πια, ότι είναι γκέι. Η αδελφή μου κι εγώ βγαίναμε με γυναίκες, και πείραζα τον Έβαν ότι το να είναι κανείς γκέι δεν ήταν αρκετά επαναστατικό για την οικογένεια μας, οπότε έπρεπε να κάνει κάτι ακόμα πιο ρηξικέλευθο, ν’ αλλάξει φύλο. Κοιτώντας πίσω μετανιώνω γι’ αυτά τ’ αστεία. Ήταν ένας αναίσθητος τρόπος να καλύψω τον πόνο που μου προκαλούσε η σκέψη ότι η παιδική ηλικία που μοιραστήκαμε, αυτή στην οποία ήμασταν τρία στρογγυλοπρόσωπα κορίτσια με πλεξούδες και αντίστοιχα φορέματα, υπήρξε για τον αδερφό μου μια παρωδία.

Έλεγα τα λάθος πράγματα όλη την ώρα. Τον πρώτο χρόνο ο Έβαν μου φαινόταν περίεργος, σαν βαρβάτη κυρία ή σαν εκθηλυμένος άντρας. Πέρασε μια επιταχυμένη εκδοχή εφηβείας που επέφερε αλλαγές στη φωνή του και του δημιούργησε ορμές τις οποίες δεν καταλάβαινε. Συχνά τον αποκαλούσα άθελα μου με τη λάθος αντωνυμία ή με το θηλυκό του όνομα. Και σε μια προσπάθεια να φανεί ότι ενδιαφέρομαι και ότι τον υποστηρίζω, τον ρωτούσα αγενείς και προσωπικές ερωτήσεις παρουσία άλλων ανθρώπων. Μια φορά, κατά τη διάρκεια ενός γεύματος με πολλούς από τους συγγενείς μας, τον ρώτησα αν σκόπευε να διαφοροποιήσει τα γεννητικά του όργανα. «Τζέσι», μου είπε σηκώνοντας το δεξί του φρύδι με τον ίδιο τρόπο που κάνω κι εγώ, «εγώ δεν μιλάω για το αιδοίο σου μπροστά στη θεία Ρόζι».

Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Έχουμε όμως φτάσει στο σημείο που ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μιλάει ανοιχτά και άνετα για τη ρευστότητα των φύλων. 13 χρόνια αργότερα λοιπόν, κανένας δεν λέει από λάθος τον αδερφό μου «αυτή». Σωματικά έχει μεταμορφωθεί. Είναι όσο ψηλός χρειάζεται για να αποτελεί έναν αξιοπρεπώς κοντό τύπο. Πριν την εγκυμοσύνη έκανε ενέσεις ορμονών μια φορά την εβδομάδα για να μειώσει τα οιστρογόνα και να ανεβάσει την τεστοστερόνη του. Αποφάσισε να μην κάνει τη διπλή μαστεκτομή που επιλέγουν αρκετοί τρανς άντρες, αφενός γιατί είναι αλλεργικός στα περισσότερα αντιβιοτικά και αφετέρου γιατί ήξερε ότι μια μέρα μπορεί να θελήσει να θηλάσει ένα μωρό. Οπότε φοράει ειδικά εσώρουχα που ασκούν πίεση στο στήθος. «Πονάει, αλλά το έχω συνηθίσει», μου είπε, «Υποθέτω ότι είναι όπως μερικές γυναίκες συνηθίζουν τα ψηλά τακούνια.»

Η μεταμόρφωσή του είναι κοινωνική όσο και σωματική. Δεν είναι απλώς ότι ο Έβαν μοιάζει με άντρα. Για 12 σχεδόν χρόνια όλος ο κόσμος του απευθύνεται ως άντρα. Στην αρχή, ειδικά όταν ήταν στην παρέα αντρών που δεν ήξεραν ότι είναι τρανς, είχε άγχος -ότι θα έλεγε με κάποιο τρόπο κάτι λάθος και θα εξέθετε τον εαυτό του. Όμως τώρα είναι άνετος. Για τους επαγγελματίες υγείας είναι ένας τρανς άντρας, αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο και για τον εαυτό του είναι απλώς ένας άντρας.

Όταν το 2013 ο Έβαν έκλεισε ένα ραντεβού στο ΛΟΑΤ κέντρο υγείας της περιοχής του, ο γιατρός του δεν είχε δει άλλον υποψήφιο πατέρα που ενδεχομένως θα γεννούσε ο ίδιος το παιδί του. Μόλις μερικά χρόνια νωρίτερα, ελάχιστοι τρανς άντρες που, όπως ο αδερφός μου, είχαν μπει στη διαδικασία ορμονικής αγωγής, αλλά κράτησαν τα αναπαραγωγικά τους όργανα, είχαν αρχίσει να συμβουλεύονται γιατρούς σχετικά με την εγκυμοσύνη και εξέφραζαν ανοιχτά την επιθυμία τους να γεννήσουν. Το 2008 ο Thomas Beatie πόζαρε για το περιοδικό People γυμνόστηθος και με μια στρογγυλή κοιλιά και μετά πήγε στην Όπρα να μιλήσει για την εγκυμοσύνη του. Τρανς άντρες άρχισαν να εμφανίζονται αργά αλλά σταθερά σε κλινικές γονιμότητας. Όταν ο Andy Inkster απορρίφθηκε από μια κλινική της Μασαχουσέτης το 2010 με την αιτιολογία ότι ήταν «πολύ αρρενωπός» για να κάνει μωρό, έκανε μήνυση για διάκριση εις βάρος του με βάση το φύλο. Η υπόθεση διευθετήθηκε μερικά χρόνια αργότερα. O Ίνκστερ έψαξε για άλλη κλινική και αργότερα γέννησε μια κόρη.

Αυτό που συνέβη στον Ίνκστερ δεν είναι ασυνήθιστο. Η ιατρική φροντίδα κάθε είδους είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα για τους τρανς ανθρώπους της Αμερικής. Ένας στους πέντε έχει απορριφθεί από κάποιον ιατρικό επαγγελματία κάποια στιγμή της ζωής του, σύμφωνα με την Εθνική Έρευνα για τις Διακρίσεις εις βάρος των Διεμφυλικών, που εκδόθηκε το 2011 από το National Center for Transgender Equality και National LGBTQ Task Force. Και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες έρευνες σχετικά με τους τρανς ανθρώπους, με 6.456 συμμετέχοντες. Οι μισοί από αυτούς αναφέρουν ότι χρειάστηκε να εκπαιδεύσουν οι ίδιοι το ιατρικό προσωπικό που επισκέπτονταν σχετικά με τη μεταχείριση που χρειάζονταν. Αυτός είναι και ο λόγος που ο αδερφός μου απέφευγε τους γιατρούς μέχρι να προσπαθήσει να μείνει έγκυος.

Περιορισμένη, ακόμη, είναι και η έρευνα που κυκλοφορεί σχετικά με τις τρανς εγκυμοσύνες. Μια από τις ελάχιστες ιατρικές εργασίες πάνω στο θέμα γράφτηκε το 2015 από την Dr. Juno Obedin-Maliver του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια και τον Dr. Harvey Makadon της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ. Σημειώνουν ότι σε μορφή και λειτουργία, το να μένει έγκυος ένας τρανς άντρας δεν είναι τόσο διαφορετικό από το να μένει έγκυος μια γυναίκα. Τις περισσότερες φορές οι τρανς άντρες σταματούν την τεστοστερόνη και τα σώματά τους αρχίζουν να έχουν ξανά ωορρηξία (η τεστοστερόνη δεν αποτρέπει απαραίτητα μια εγκυμοσύνη. Ορισμένοι τρανς άντρες μπορεί να έχουν κάποια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ενώ την παίρνουν). Αν οι σύντροφοί τους είναι άνδρες από πλευράς βιολογίας, οι τρανς άντρες μπορούν να συλλάβουν χωρίς ιατρική παρέμβαση.

Η σύντροφος του αδερφού μου είναι γυναίκα, οπότε κατέφυγαν στην σπερματέγχυση χρησιμοποιώντας δωρεά σπέρματος. Χρειάστηκε κάποιος καιρός. Την πρώτη φορά, πριν πέντε χρόνια, η προσπάθεια στάθηκε ανεπιτυχής. Έτσι ο Έβαν έκανε ένα διάλειμμα και ξεκίνησε ξανά πριν από τρία χρόνια. Σταμάτησε τις ενέσεις τεστοστερόνης, η γιατρός του έγραψε δυο φάρμακα για να εκκινήσει την ωορρηξία και παρακολουθούσε το σώμα του για να προσδιορίσει τη σωστή στιγμή.

Ο Έβαν υπολογίζει ότι η όλη διαδικασία, από την αρχή της προσπάθειας μέχρι τη γέννηση, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων, των ιατρικών επισκέψεων, των υπερήχων κλπ, του στοίχισαν γύρω στις 12.000 δολάρια. Κάθε άλλο παρά λίγα, αλλά θα μπορούσαν να είναι και πολύ περισσότερα. Αν η σπερματέγχυση στο σπίτι δεν λειτουργήσει, οι τρανς άντρες μπορεί να στραφούν σε άλλες μεθόδους, όπως η εξωσωματική γονιμοποίηση. Η κάθε προσπάθεια κοστίζει περίπου 12.400 δολάρια και συχνά, μέχρι να καταλήξουν σ’ αυτή τη διαδικασία, οι επίδοξοι γονείς έχουν επενδύσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό σε άλλες μεθόδους που στάθηκαν ανεπιτυχείς.

Αν η σωματική διαδικασία της εγκυμοσύνης των τρανς είναι αρκετά σαφής, δεν ισχύει το ίδιο για τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν οι τρανς γονείς όσο αφορά στην πνευματική τους υγεία. Οι Obelin-Maliver και Makadon παραπέμπουν σε δυο πρόσφατες μελέτες, στις οποίες υπογραμμίστηκαν τα ψυχολογικά ζητήματα που εμπλέκονται στις εγκυμοσύνες των τρανς. Και στις δυο μελέτες, ο αριθμός των περιπτώσεων που εξετάστηκαν ήταν πολύ μικρός για να μπορούν τα συμπεράσματα να γενικευτούν στατιστικά, ωστόσο αναδείχτηκαν σημαντικά θέματα. Κατά πρώτον, πολύ συχνά οι κυοφορούντες αισθάνονται μοναξιά και βιώνουν σύνθετα αισθήματα για την ταυτότητα φύλου τους. «Ενώ το να κάνουν οικογένεια είναι κάτι που πολλά τρανς άτομα επιθυμούν, η εγκυμοσύνη μπορεί να οδηγήσει τους άντρες να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι έχουν γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα, το οποίο για αρκετούς μπορεί να είναι δύσκολο, όσο ικανοποιητική κι αν είναι τελικά η εγκυμοσύνη τους», γράφει μια από τις μελέτες.

Ο αδερφός μου έχει έναν καλό φίλο, επίσης τρανς, που έμεινε έγκυος ένα χρόνο νωρίτερα. Είχε δύσκολη εγκυμοσύνη γιατί ένιωθε ένα τραυματικό χάσμα ανάμεσα στην αρρενωπότητά του και στα γυναικεία χαρακτηριστικά του σώματός του. Πήρε άδεια από τη δουλειά για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της εγκυμοσύνης του και ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν ξεκίνησε ξανά την τεστοστερόνη, αμέσως μετά τη γέννηση του υγιέστατου παιδιού του. Μίλησα με έναν ακόμα τρανς μπαμπά που γέννησε τον γιό του όταν ήταν 20 ετών. Είπε ότι η εγκυμοσύνη του έφερε τεράστια κατάθλιψη. «Ήταν σαν όλα αυτά που μισούσα στο σώμα μου να έρχονταν ξανά στην επιφάνεια και ένιωθα απαίσια». Ο Έβαν δεν είχε ανάλογη εμπειρία. «Πήρα ένα ρίσκο», μου είπε, «δεν ήξερα πως θα νιώθω, αλλά τελικά αισθάνομαι ότι είναι τέλειο που το σώμα μου μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο».

Όταν τηλεφώνησα στην Obedin-Maliver να μιλήσουμε για την έρευνα της, επέστησε την προσοχή μου στο ότι δεν μπορούμε να βγάλουμε κάποιο γενικό συμπέρασμα για τις τρανς εγκυμοσύνες βασιζόμενοι σε μερικές συνομιλίες: «Αν συγκρίνεις την εγκυμοσύνη δυο γυναικών, οι εμπειρίες τους θα είναι εντελώς διαφορετικές και αυτό δεν το αποδίδουμε στη γυναικεία τους υπόσταση. Με τον ίδιο τρόπο χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί και να μην λέμε ότι υπάρχει ένας τρόπος που οι τρανς άντρες βιώνουν την εγκυμοσύνη.»

Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Οι τρανς άντρες συγκρίνουν τις περιπτώσεις τους μεταξύ τους και αναζητούν υποστήριξη και συμβουλές στο Ίντερνετ. Ο αδερφός μου κι εγώ συμμετέχουμε σε μια κλειστή ομάδα στο facebook που ονομάζεται Birthing and Breast or Chestfeeding Trans People and Alies (Τρανς άνθρωποι που γεννούν και θηλάζουν και οι σύμμαχοί τους). Έχει περίπου 1.780 μέλη. Ο αδερφός μου στρέφεται σ’ αυτή την ομάδα όταν έχει ερωτήσεις για τον θηλασμό ή όταν χρειάζεται να διαλέξει έναν παιδίατρο φιλικό προς τους τρανς (Σ.τ.Μ: Οι τρανς άντρες έχουν υιοθετήσει τον όρο chestfeeding αντί του breastfeeding για τον θηλασμό, αλλά χρησιμοποιούν επίσης τον όρο nursing).

Για πολλά από τα μέλη της, η ομάδα αυτή αποτελεί τη βασικότερη πηγή πρόσβασής τους σε μια κοινότητα. Ένας τρανς μπαμπάς μου είπε ότι πιστεύει πως θα αυτοκτονούσε τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης του αν δεν είχε βρει φίλους μέσω της ομάδας. «Όταν διέκοψα τις ορμόνες για να μείνω έγκυος, όλα τα ψυχολογικά θέματα που είχα ως έφηβος επέστρεψαν», μου είπε. «Οι φίλοι μου από την ομάδα ήταν οι μόνοι άνθρωποι που με καταλάβαιναν.»

«Πόσοι τρανς άνθρωποι έχουν γεννήσει;» ρώτησα τον Makadon. Δεν μπορούσε ούτε να μαντέψει, είπε όμως ότι περίμενε να δει τους αριθμούς να αυξάνονται, βάσει του αυξανόμενου αριθμού των τρανς ανθρώπων που επισκέπτονται για λόγους αναπαραγωγής την κλινική όπου εργάζεται. Εκεί είναι καταγεγραμμένοι περισσότεροι από 2.000 τρανς. Μου είπε ότι στις επισκέψεις του σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας, ακούει πολλές ιστορίες για πάροχους υγείας που φροντίζουν τρανς άνδρες στις εγκυμοσύνες τους. «Και φυσικά υπάρχουν πολλοί περισσότεροι από αυτούς που παρακολουθούμε στο σύστημα υγείας. Υπάρχουν πολλοί που απλώς το κάνουν.»

Για τους γιατρούς που γράφουν ορμόνες στους ασθενείς τους, αποτελεί πλέον πάγια τακτική το να συζητούν για θέματα αναπαραγωγής. «Δεχόμαστε ερωτήσεις σχετικά με την κρυοσυντήρηση» λέει η Obedin-Maliver, αναφερόμενη στην διαδικασία κατάψυξης υγιών ωαρίων. Αν και δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν ότι η συστηματική αγωγή τεστοστερόνης αποτρέπει τον οργανισμό των τρανς αντρών από το να παράγουν υγιή ωάρια αργότερα, ορισμένοι προτιμούν να μπουν σ’ αυτή τη διαδικασία πριν αρχίσουν την ορμονική αγωγή. Η Obedin-Maliver σημειώνει: «Οι τρανς άντρες θέλουν να γνωρίζουν τα ενδεχόμενα από τα οποία μπορούν να επιλέξουν.»

Κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης του, ο αδερφός μου ήθελε να τρώει μόνο γρανίτες, ξινά ζελεδάκια και σφιχτά βραστά αυγά. Έκανε συνεχώς εμετούς. Κανονικά, ο Έβαν δούλευε μέχρι τις 7 κάθε μέρα, επέστρεφε σπίτι για βραδινό και έπειτα απαντούσε στα email του πριν κοιμηθεί. Μα μόλις έμεινε έγκυος το σώμα του σταμάτησε να συνεργάζεται. Στις 8.30μ.μ, όπου κι αν βρισκόταν, τον έπαιρνε ο ύπνος. Κατά τον Νοέμβριο η προϊσταμένη του άρχισε να αναρωτιέται γιατί “τεμπελιάζει”. Είχε έρθει η ώρα να μιλήσει με τον εργοδότη του. Στο επόμενο ταξίδι του στα κεντρικά της εταιρείας που δούλευε, ο Έβαν κανόνισε μια συνάντηση με την γυναίκα που ήταν υπεύθυνη για το ανθρώπινο δυναμικό. Εκείνο το πρωί, βρέθηκε σε μια αίθουσα γραφείων χωρίς ενδιάμεσους τοίχους, όπου ακόμα και ο χώρος των διασκέψεων ήταν διαμπερής. Είχε μόλις κάνει εμετό στην τουαλέτα και προσπαθούσε να πολεμήσει τη ναυτία του, όσο έβλεπε την υπεύθυνη να πλησιάζει. Ήταν μια κοντή γυναίκα, με δυνατή φωνή και ζεστή φυσιογνωμία, περίπου στην ηλικία του Έβαν. Ίσιωσε τη γραβάτα του και την ακολούθησε σε μια ανοιχτή αίθουσα διασκέψεων.

Ο Έβαν χρειάστηκε ένα λεπτό για να κατευνάσει το άγχος του. Ποτέ δεν θα ερχόταν η κατάλληλη στιγμή για να πει κάτι τέτοιο, οπότε έπρεπε απλώς να το ξεφουρνίσει. «Δεν είναι ότι περίμενα να έχει αρνητική αντίδραση», μου λέει, «απλώς δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το πως θ’ αντιδράσει». Είπε στη γυναίκα ότι ήθελε να μοιραστεί ορισμένες προσωπικές πληροφορίες. «Είμαι τρανς, όπως ίσως γνωρίζετε ήδη από τα έγγραφα της ασφάλισής μου». Αυτά τα έγγραφα, σύμφωνα με τον αδερφό μου, είναι ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτεται συνήθως το αποδοθέν κατά τη γέννηση φύλο των τρανς ανθρώπων στο χώρο εργασίας τους, συχνά χωρίς την πρόθεσή τους. Ένας εργοδότης στέλνει ένα γράμμα στον φορέα κοινωνικής ασφάλισης για να επιβεβαιώσει τα στοιχεία μιας νέας πρόσληψης και ο φορέας απαντά ότι έχει καταχωρηθεί το λάθος φύλο. Ο Έβαν ζούσε με την πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού είχε προσληφθεί πριν από 6 μήνες. Ίσως αυτή η γυναίκα να γνώριζε ότι είναι τρανς από την αρχή, σκέφτηκε.

Αποδείχτηκε ότι δεν το γνώριζε. Έγνεφε με το κεφάλι της όσο εκείνος μιλούσε και δεν φάνηκε να αναστατώνεται. Τον ρώτησε για ποιο λόγο αναφέρεται σ’ αυτό. «Λοιπόν, είμαι έγκυος», της είπε. Πέρασε μια στιγμή. Και τότε στο πρόσωπό της σχηματίστηκε ένα χαμόγελο. «Λοιπόν, αυτό είναι αναπάντεχο, μα είναι και θαυμάσιο!», του αποκρίθηκε και ο αδερφός μου ένιωσε να του φεύγει ένα τεράστιο βάρος. Στη συνέχεια του είπε για τα δυο της κοριτσάκια και πόσο υπέροχο είναι να γίνεται κανείς γονιός. Ο αδερφός μου έκατσε εκεί μαζί της, μιλώντας για γουλίτσες και παραστάσεις χορού, και θυμάται ότι ένιωσε πως ανήκει πλέον σε μια ομάδα που την κοιτούσε πάντα απ΄ έξω. Αυτά τα κανονικά πράγματα που συμβαίνουν στους κανονικούς γονείς θα γίνονταν και δικά του, σκέφτηκε.

Έτσι εξελίσσονταν τα πράγματα, ως επί το πλείστων, όταν ο αδερφός μου ανακοίνωνε στους άλλους ότι περιμένει μωρό. «Με τους περισσότερους ανθρώπους το έθετα ως εξής: Λοιπόν, η σύντροφός μου κι εγώ θα κάνουμε μωρό και είναι καλύτερα για μας να κυοφορήσω εγώ», μου είπε. Συνήθως χρειάζονταν λίγο χρόνο για να το συνειδητοποιήσουν, μα μετά, όπως μπορούσε ο καθένας, έκαναν υποστηρικτικά και καλοσυνάτα σχόλια. Η μητέρα μας άρχισε να πλέκει ένα πουλόβερ για το μωρό. Ο δερματολόγος του, τού είπε: «αυτό είναι το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο!». Και όταν τελικά βρήκε το κουράγιο να το πει στην προϊσταμένη του, εκείνη ρώτησε με ποιον τρόπο θα μπορούσε να τον στηρίξει.

Αυτή η θετική συμπεριφορά είναι λιγότερο απροσδόκητη, αν λάβουμε υπόψη ότι ο αδερφός μου δεν το είπε σε ανθρώπους που δεν τους ήξερε αρκετά καλά. Κι αυτό γιατί δεν χρειάστηκε. Ακόμα και προς το τέλος της εγκυμοσύνης του, ποτέ δεν φάνηκε ότι είναι έγκυος. Έμοιαζε απλώς σαν ένας τύπος με μπυροκοιλιά! Όταν πλέον δεν του κούμπωναν τα παντελόνια του, τα φορούσε χαμηλότερα με τιράντες και απλώς αγόρασε μερικά αρκετά μεγαλύτερα πουκάμισα. «Οι άνθρωποι συνήθως μιλάνε για την προσοχή που δέχεσαι όταν είσαι έγκυος. Αυτό βασικά απουσίασε από τη δική μου περίπτωση», λέει. Κανείς δεν του χάιδεψε την κοιλιά, κανείς δεν ρώτησε πότε γεννάει και κανείς δεν σχολίασε ότι η κοιλιά του είναι χαμηλά οπότε μάλλον θα είναι αγόρι. «Το προτιμώ αυτό, γιατί γενικά δεν μ’ αρέσει να εστιάζεται η προσοχή στο σώμα μου, αλλά είναι και μια απώλεια».

Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Ένα απόγευμα του Απριλίου, όταν ο Έβαν ήταν στον όγδοο μήνα, σταμάτησε σ’ ένα μαγαζί για να διαλέξει μερικά ρούχα για το μωρό. Όταν πήγε στο ταμείο και άνοιξε το πορτοφόλι του, η γυναίκα πίσω από την ταμιακή πρόσεξε τη φωτογραφία από τον υπέρηχο που κρατούσε εκεί ο Έβαν. Κοίταξε την κοιλιά του και του χαμογέλασε. Ο αδερφός μου κοκκίνισε. «Αυτό ήταν καταπληκτικό!» μου είπε. «Το πως με διάβασε, με κατάλαβε!»

Όταν ο Έβαν έφτασε στo μαιευτικό κέντρο για το πρώτο του ραντεβού, συμπλήρωσε ένα έντυπο εισαγωγής, όμως η κοπέλα στην υποδοχή αντιμετώπισε τεχνικές δυσκολίες για να περάσει τα στοιχεία του. Αν τσέκαρε το κουτάκι με την ένδειξη “άντρας”, δεν ήταν δυνατό να του ανοίξει φάκελο στο αρχείο. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης – τα ιατρικά έντυπα, όσο και αυτά των φορέων ασφάλισης, δεν είναι φτιαγμένα ώστε να επιτρέπουν σε ανθρώπους σαν τον Έβαν να είναι ειλικρινείς, όσο αφορά στις ιατρικές τους ανάγκες. Στην αρχή το πολεμούσε με κάθε ευκαιρία. Όταν η ασφαλιστική τού αρνήθηκε να καλύψει το τεστ εγκυμοσύνης γιατί ήταν άντρας πέρασε ώρες εξηγώντας σ’ έναν εκπρόσωπο, περιμένοντας στην αναμονή και εξηγώντας ξανά. «Το βιολογικό μου φύλο είναι γυναικείο και το κοινωνικό μου φύλο είναι αντρικό». Τελικά κατάφερε να αποζημιωθεί για το κόστος της εξέτασης, ωστόσο χρειαζόταν να καλεί και να εξηγεί ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα κάθε φορά που έκλεινε ένα ραντεβού ή χρειαζόταν μια εξέταση. Εν τέλει αποφάσισε ότι δεν άξιζε τον κόπο να παλεύει εβδομαδιαία με τα τηλέφωνα και τις αναμονές για να καλυφθούν βασικές ανάγκες της εγκυμοσύνης του. Κάλεσε τον ασφαλιστή του και τού ζήτησε να αλλάξει την καταχώριση του φύλο του στο μητρώο της ασφαλιστικής από άρρεν σε θήλυ. «Όταν λαμβάνω μηνύματα από την ασφαλιστική δεν γράφουν “κύριε ή κυρία”. Ξεκινάνε με “Dear Evan Hempel” και αυτό είναι μια χαρά. Στο τέλος τέλος ήταν πολύ απογοητευτικό να μου αρνούνται συνεχώς την βασική εξυπηρέτηση».

Παρά τα αρχικά προβλήματα με τη γραφειοκρατία, η φροντίδα που έλαβε ο αδερφός μου στο μαιευτικό κέντρο ήταν εξαιρετική. Ο Makadon έχει δώσει εκεί μια διάλεξη ανοιχτή σε κάθε ενδιαφερόμενο από το χώρο της υγείας για τις εγκυμοσύνες των τρανς. Έτσι αναφέρονται στον Έβαν με τις σωστές αντωνυμίες και χρησιμοποιούν τις κατάλληλες λέξεις για τα μέρη του σώματός του. Η μαία του Έβαν ονομάζεται Clare Storck. Ο αδερφός μου ήταν ο πρώτος έγκυος άντρας που παρακολούθησε στην καριέρα της. Τον παρακολουθούσε αρκετά τακτικά, άκουγαν την καρδιά του μωρού, τσέκαρε πώς αισθάνεται σωματικά και ψυχολογικά και τον συνέστησε σ’ έναν καλό βελονιστή όταν άρχισε να τον πονάει η μέση του.

Αρκετές βδομάδες πριν τη γέννα, πήρα μια συνέντευξη από την Storck, η οποία είναι ένας ενθουσιώδης άνθρωπος, για την εμπειρία της με τον Έβαν. Στήριζε απολύτως την επιλογή του Έβαν να μείνει έγκυος. Ήμασταν αμφότερες έκπληκτες με τις τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις μέσω των οποίων οι προσπάθειες του αδερφού μου να κάνει οικογένεια στέφθηκαν με επιτυχία. «Αν η φυσιολογία του σώματός σου το επιτρέπει και νιώθεις άνετα με τη διαδικασία και εντούτοις θέλεις να παρουσιάζεσαι ως άντρας, μπορείς. Και αυτό είναι θαυμάσιο!», μου είπε.

Η εγκυμοσύνη του αδερφού μου και η δημιουργία μιας καινούριας αμερικανικής οικογένειας.

Ο ανιψιός μου έφτασε την μέρα που τον περιμέναμε. «Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι δικός μου», μου έστειλε με μήνυμα ο αδερφός μου από το νοσοκομείο, «Ποτέ δεν ήμουν στην ώρα μου για τίποτα σε ολόκληρη τη ζωή μου». Μια βδομάδα αργότερα η σύντροφός μου κι εγώ οδηγήσαμε μέχρι τη Βοστώνη για να γνωρίσουμε το μωρό. Όταν φτάσαμε ο Έβαν είχε μόλις θηλάσει. Μας υποδέχτηκε φορώντας μια φόρμα κι ένα μπλουζάκι θηλασμού, με το μωρό κουλουριασμένο στον πήχη του δεξιού του χεριού. Ο Έβαν μου τον έδωσε και αμέσως το μωρό έβγαλε μια κραυγή και προσπάθησε να μασουλήσει το χέρι μου. Τον έδωσα πίσω στον αδερφό μου κι εκείνος έγνεψε να καθίσουμε στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας και άρχισε να τον θηλάζει.

Κάτσαμε εκεί, μασουλώντας ταρτάκια λεμονιού που είχε φτιάξει η μαμά μας, καθώς το καλοκαιρινό φως της μέρας αποσυρόταν στον ορίζοντα. Το μωρό έτρωγε και κοιμόταν και έτρωγε λίγο ακόμα, με το χέρι κουλουριασμένο κάτω από το σαγόνι του. O Έβαν μας αφηγήθηκε τη γέννα, βήμα προς βήμα. Έφτασε στο νοσοκομείο με τη σύντροφό του λίγο μετά τα μεσάνυχτα και καθώς προχωρούσαν αργά προς το χώρο της υποδοχής, τους προσπέρασε μια νοσοκόμα. “Τι να σκέφτηκε άραγε; Μπορείς να φανταστείς;” ρώτησε ο αδερφός μου. Να λοιπόν, ένας άντρας και μια γυναίκα που οδεύουν προς την πτέρυγα των επίτοκων. Η γυναίκα φορτωμένη με βαλίτσες, ένα σακίδιο πλάτης και έναν φάκελο με τα απαραίτητα έγγραφα. Ο άντρας, κρατώντας μόνο μια μωβ μπάλα για πιλάτες, σταματά κάθε λίγα βήματα, πιέζει την μπάλα στον τοίχο, γέρνει πάνω της και βογκάει. O Έβαν έσκασε ένα ειρωνικό γελάκι και μετά βάλαμε όλοι τα γέλια με αυτή την εικόνα.

Ρώτησα τον Έβαν αν η γέννα είχε αλλάξει το πως σκεφτόταν το φύλο του. Υπήρχε κάποιο κομμάτι του που αμφισβήτησε την αρσενικότητά του; Απ’ όταν μας πρωτοφανέρωθηκε ως άνδρας, μας έκανε να αμφισβητήσουμε τις δυαδικές μας ιδέες για το φύλο -αρσενικό-θηλυκό, αγόρι-κορίτσι, άντρας- γυναίκα. Και ωστόσο είχα ακόμα ερωτήσεις. Ήσουν πάντα ένα “αγόρι παγιδευμένο στο σώμα ενός κοριτσιού”; Ή είσαι στ’ αλήθεια ένα κορίτσι που χάθηκε για μια δεκαετία; «Ξέρεις, οι άνθρωποι που δεν είναι τρανς μιλούν για το “να είσαι παγιδευμένος σ’ενά σώμα”. Αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο το βλέπουμε εγώ και οι φίλοι μου. Ήμουν πάντα ο Έβαν. Είχα πάντα αυτά τα σωματικά μέλη. Πάντα ένιωθα ότι είμαι εγώ και ότι είμαι άντρας.»

Όσο εγώ σκεφτόμουν αυτό που μου είπε, ο αδερφός μου ήπιε γάλα από ένα ποτήρι μ΄ έναν μπλε ιππόκαμπο. Το σπίτι τους είναι γεμάτο ιππόκαμπους -σε φορμάκια και σαλιάρες, σε ζωγραφιές και σε κουβερτούλες. Ο ιππόκαμπος έχει γίνει το έμβλημα του Έβαν, γιατί, όπως και ο αδερφός μου, ο αρσενικός ιππόκαμπος γεννάει τα μικρά του, αφού τα κυοφορήσει σ΄ έναν ασκό μέσα στην κοιλιά του. H αρσενική φύση του ιππόκαμπου δεν απειλείται από την κυοφορία, αντιθέτως, ενισχύεται από αυτήν.

Ο Έβαν θα συνεχίσει να θηλάζει για ένα χρονικό διάστημα. Κάποια στιγμή θα αρχίσει ξανά την τεστοστερόνη. Τα γένια του θα πυκνώσουν ξανά και το στήθος του θα συρρικνωθεί. Για τους άγνωστους, οι οικογένεια του θα μοιάζει με κάθε άλλη – ένα σύνολο από παιδιά και ενηλίκους που μεγαλώνουν ο ένας τον άλλον. Τις νύχτες, ο αδερφός μου θα παρατηρεί τον γιό του να σηκώνει μια μικρή γροθιά πάνω από το κεφάλι του καθώς κοιμάται και θα ξέρει, όπως κάθε γονιός: αυτό το μωρό είναι ένα θαύμα.

Μετάφραση για το T-zine.gr
Ειρήνη Συνοδινού.

© T-zine.gr με πληροφορίες από Τime.com