Ελλάδα: Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2020 | 19:04


Γράφει ο Βασίλης Σωτηρόπουλος T-zine.gr

Ο Αύγουστος Κορτώ είναι (και) ακτιβιστής της ψυχικής υγείας. Κι αυτό είναι το μανιφέστο του!

Η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου

Μπορεί να μην έγινε τελικά γιατρός, αλλά είναι αναρίθμητα τα άτομα που κινητοποιήθηκαν από τα γραπτά του για να διεκδικήσουν την θεραπεία τους και να τερματίσουν τις αναβολές και την απραξία. Πολύς κόσμος μου έχει πει πόσο βοηθήθηκε από το παράδειγμα του Πέτρου και αναζήτησε, για τον εαυτό ή τον σύντροφό του, την ιατρική συνδρομή σε ένα πρόβλημα που νόμισαν ότι δεν είχε καμία λύση. Κι αυτό από μόνο του είναι μια τεράστια συμβολή του συγγραφέα, ανεξάρτητη από όλες τις άλλες αρετές και προσφορές του.

Και στο “Βιβλίο της Κατερίνας”, αλλά και στο “Μικρό χρονικό τρέλας” (το λατρεύω) και σε άλλα έργα του, ο Κορτώ έχει αφιερωθεί στο θέμα του υποτιθέμενου αδιεξόδου της ψυχικής νόσου και διαρκώς δείχνει το δρόμο: ξεκουνηθείτε και διεκδικείστε την ζωή σας. Μην αφήσετε το “τέρας” να σας φάει. Ο ίδιος τα κατάφερε, παρόλο που βρέθηκε τόσο κοντά στην αποτυχία και παρόλο που λοιδορήθηκε εγκληματικά από χαμερπή υποκείμενα για το σθένος, την γενναιότητα και την παρρησία του να μιλήσει δημόσια και με σκληρές εικόνες.

Εδώ όμως, έχουμε το πιο ώριμο έργο του για το θέμα αυτό. Το βιβλίο “Η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου” (Πατάκης 2020) είναι το απόσταγμα όλων όσα έχει σκεφτεί, γράψει και συμπεράνει για την καρδιά του θέματος. Δεν είναι βέβαια ένα μυθιστόρημα, αλλά ό λ ο ι οι ήρωές του σχεδόν είναι εκεί. Οργανώνει όλα όσα έχει να πει για την κατάθλιψη, χωρίς όμως να “κωδικοποιεί” ψυχρά.

Μας χαρίζει ένα κείμενο γεμάτο χυμούς, παραθέτοντας τις πιο κρίσιμες λογοτεχνικές αναφορές που αποκαλύπτουν και την θητεία ενός εργατικού και πολυμαθούς αναγνώστη, αλλά με όλη την χαρά ενός ανθρώπου που έχει καταλήξει σε σοφά συμπεράσματα και θέλει απλόχερα να τα μοιραστεί.

Η προσφορά, η συνενοχή, το μοίρασμα με τους άλλους, η κοινοποίηση είναι στον πυρήνα αυτού του έργου. Το χιούμορ είναι πάντα εκεί, σε χαραμάδες που οδηγούν σε αυθόρμητο γέλιο, σαν να τον ακούς να σου τα λέει ο ίδιος.

Ο κίνδυνος ενός τέτοιου έργου είναι η κοινοτοπία, η επανάληψη και η βιωματική αυτοαναφορικότητα. Δεν ξέρω αν είμαι αντικειμενικός, αλλά ήθελα να δω πώς θα το ξεπερνούσε αυτό. Δηλαδή πώς διαχωρίζεις το κεφάλαιο βιβλίου από την εκτενή ανάρτηση; Ε, λοιπόν, σε αυτό το βιβλίο έχει γράψει μοναδικά πράγματα, με διατύπωση που δεν έχω δει πουθενά αλλού, ούτε στον ίδιο:

“Ο καταθλιπτικός, αν και δεν το κάνει βούκινο, είναι ξεφτέρι στην αιωνιότητα. (…) Μία ώρα στο κρεβάτι, με τα μάτια ορθάνοιχτα, περιέχει τη γέννηση και τον θάνατο γαλαξιών. Ανάμεσα στους στεναγμούς του, παγετώνες σχηματίζονται και λιώνουν, ήπειροι διασπώνται, μεγαλοφυίες αναγνωρίζονται, υμνούνται και λησμονούνται”.

Ο συγγραφέας βρίσκεται σε πρωτοφανές κέφι και γράφει πράγματα που θα μείνουν και θα τα χρησιμοποιούμε, νιώθω, για πάντα.

“Η σωματοποίηση μοιάζει με την απεικόνιση: είναι μια διαδικασία με σκοπό την κατανόηση μέσω της απλούστευσης.”

Δεν θέλω να κάνω spoilers (όσο κι αν δεν νοείται σε μη fiction έργο) παραθέτοντας κι άλλα.

Το βιβλίο είναι ένας μικρός θησαυρός από τέτοιες διατυπώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ την κατηγορία ενός συνηθισμένου βιβλίου αυτοβελτίωσης και πλησιάζουν πολύ το έργο αναφοράς.

Ένα μικρό ευαγγέλιο ελπίδας, γραμμένο από κάποιον που επέστρεψε πολλές φορές από το “κρύο”.

Δείτε επίσης

Διαβάστε: Τα κίτρινα αποσιωπητικά – Δεσμοί που διαρκούν πολύ ή λίγο, ανάλογα με το πόσο σχετικός πλανάται ο χρόνος στην αλήθεια ή τη φαντασία.

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

© T-zine.gr