Ελλάδα: Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019 | 10:27

Γράφει η Πάρβη Πάλμου | Άρθρο | T-zine.gr

Identifying with the abuser ή αλλιώς η «θυτολαγνεία» της Ελληνικής κοινωνίας.

Identifying with the abuser ή αλλιώς η «θυτολαγνεία» της Ελληνικής κοινωνίας.

Πρώτος ο Σαντορ Φερένζι εισήγαγε τον ορό της ταύτισης με τον κακοποιητή, το 1933, που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την τάση μέρους του κοινωνικού συνόλου, να κρατήσει την στάση του «καλά της έκανε» ή «τι δουλειά είχε εκεί τέτοια ώρα», στηρίζοντας και εκλογικεύοντας την παραβίαση.

Όταν κάποιος βρίσκεται στο έλεος ενός επιτιθέμενου, αισθάνεται τρόμο και άγχος, που οδηγεί σε παιδική παλινδρόμηση. Αυτή η υποχώρηση αντιμετωπίζεται ως είδος ευγνωμοσύνης προς τον επιτιθέμενο, τον οποίο αρχίζουν να βλέπουν ως κάποιον που ανταποκρίνεται στις βασικές ανάγκες τους. Με αυτό τον τρόπο, το θύμα επιστρέφει-παλινδρομεί στο να είναι σαν παιδί.

Μια κοινωνία που θυματοποιείται καθημερινά βομβαρδιζόμενη με εικόνες βιασμών και κακοποιήσεων -συχνά από ανθρώπους σε θέσεις ισχύος που ουσιαστικά καλούνται να προστατέψουν την κοινωνία- μπαίνει αρχικά σε μια θέση τραύματος και ακολούθως επιστρατεύει όλους τους μηχανισμούς άμυνάς της, ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί σε αυτό το τραύμα. Το αποτέλεσμα της υπερ-λειτουργίας των μηχανισμών αυτών είναι η λεγόμενη απευαισθητοποίηση απέναντι στο θύμα και η εκλογίκευση των πράξεων του θύτη διότι για τον άνθρωπο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο να αντιληφθεί ότι αυτοί που τον προστατεύουν μπορούν να τον κακοποιήσουν.

Τα παραπάνω αποτελούν εξήγηση και σε καμία περίπτωση δικαιολογία των πράξεων και θέσεων όσων ταυτίζονται με τους κακοποιητές. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που ταυτίζονται με το θύτη διότι είναι και οι ίδιοι θύτες ή θέλουν να γίνουν και καταπιέζουν την παρόρμησή τους που σύντομα όμως θα βγει («Σου βαλε χεράκι ο ματατζής;. Κρίμα διότι θα σου άρεσε»).

Η κουλτούρα του βιασμού είναι ευρέως διαδομένη στις κοινωνίες μας. Βέβαια, βλέπουμε ότι σε κάποια επαγγέλματα η διάδοση είναι πιο ευρεία από ότι σε άλλα, δεν θα επεκταθώ όμως σε αυτό διότι δεν είναι αυτό το θέμα που πραγματεύομαι σήμερα. Ισχυρή θέση, θεωρώ, παίζει ο μηχανισμός της μετατόπισης∙ πολύ συχνά βλέπουμε ότι η αντίδραση δεν στρέφεται προς αυτόν που πραγματοποίησε την παραβίαση, αλλά προς το πρόσωπο που την κατήγγειλε ή την δημοσιοποίησε. Είδαμε το πώς διαχωρίστηκε η κοινωνία στην περίπτωση του Ζακ και τι λεκτικές κακοποιήσεις δέχονται online οι άνθρωποι που στηρίζουν τα θύματα, είτε λεκτικά, είτε και πρακτικά. Όταν φωνάζουμε ότι το «ταδε» επάγγελμα έχει υψηλά ποσοστά σε κάποιο είδος κακοποίησης, η κοινωνία προσπερνά τα θύματα τα οποία δεν την αφορούν και φροντίζει να μην στιγματιστεί το επάγγελμα. Εγώ προσωπικά το βίωσα για 17 χρόνια δουλεύοντας για την αποψυχιατρικοποιήση τις τρανς ταυτότητας οπού κατήγγειλα ότι τα τρανς άτομα κακοποιούνται από ψυχίατρους και ψυχολόγους και η αντίδραση της κοινωνίας και των συναδέλφων ήταν να διασφαλίσουν να μην στιγματιστεί το επάγγελμα αδιαφορώντας για το τι βιώνουν τα θύματα. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα σε άλλα επίπεδα. Δεν μας αφορά το «δεν είναι όλοι έτσι», μας αφορά το ότι είναι και είναι πολλοί αυτοί που κακοποιούν και μας αφορούν τα θύματα που καλούμαστε να στηρίξουμε. Ο αδύναμος ταυτίζεται με τον θύτη, το πρόσωπο που θέλει να προσφέρει προστατεύει το θύμα.

“Αυτό που βλέπουμε τώρα ως σχέση μεταξύ κακοποιημένων και παραβιαστών ήταν απλά στο παρελθόν η σχέση μεταξύ ενηλίκων και παιδιών” (DeMause, 1998).

“Οι δράστες, τα θύματά τους και οι απρόθυμοι μάρτυρες συνθέτουν μια πολύπλοκη και εξαιρετικά συναισθηματική σχέση, δεσμευμένη σε μυστικά και σιωπή. Αυτοί δεν είναι ξένοι, αλλά οι άνθρωποι που συχνά γνωρίζουν ο ένας τον άλλον καλά και παίζουν κεντρικούς ρόλους ο ένας στην ζωή του άλλου. Η απομάκρυνση της σχέσης τους από τη βλάβη που γίνεται μέσω της σχέσης είναι τόσο οδυνηρή όσο η ίδια η βλάβη και είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί”(Middleton , 2017).

Αυτή η σχέση καθιστά πολύ δύσκολο το να επιτρέψει στα γεγονότα να έρθουν στο φώς.

“Many abusers live among us hiding in plain sight, never publicly identified, despite abusing multiple victims over decades” (Middleton , 2017).

Η κοινωνία, λοιπόν, τους στηρίζει με τη σιωπή της, και τους αφήνει να κρύβονται όπως είδαμε και πρόσφατα στις δηλώσεις κατοίκων ενός χωριού για τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό της κοπέλας από τον ιερωμένο: «το γνωρίζαμε και κρατούσαμε τα παιδιά μας μακριά του». Η κακοποίηση είναι αποδεκτή όταν χτυπάει την πόρτα του διπλανού με την κοινωνία συνένοχη.

Όταν μια μπότα πατάει κάτω το κεφάλι ενός ανθρώπου υποχρεούμαστε να είμαστε με το μέρος αυτού που είναι κάτω από την μπότα.

Πηγές:

• American Psychiatric Association. (1968). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (2nd ed.). Washington, DC: American Psychiatric Association.
• Berry, J. (1992). Lead us not into temptation. New York, NY: Doubleday.
• Bleuler, E. (1911/1950). Dementia Praecox or the group of Schizophrenias. New York, NY: International Universities Press.
• Breger, L. (2000). Freud, darkness in the midst of vision. New York, NY: John Wiley.
• Brewin, C. R., & Andrews, B. (2016). Creating memories for false autobiographical events in childhood: A systematic review. Applied Cognitive Psychology. doi:10.1002/acp.3220
• Casciani, D. (2011, March 16). ‘World’s largest paedophile ring’ uncovered. BBC News UK. Retrieved from http://www.bbc.co.uk/news/uk-12762333
• DeMause, L. (1998). The history of child abuse. The Journal of Psychohistory, 25(3), 216–236.
• Dutton, D. G., & Painter, S. L. (1981). Traumatic bonding: The development of emotional attachments in battered women and other relationships of intermittent abuse. Victimology: An International Journal, 7 (4), 139–155.
• Elliott, D. M., & Briere, J. (1995). Posttraumatic stress associated with delayed recall of sexual abuse: A general population study. Journal of Traumatic Stress, 8, 629–647. doi:10.1002/(ISSN)1573-6598
• Ferenczi, S. (1984). Confusion of tongues between adults and the child (J. M. Masson & M. Coring, Trans.). In J. M. Masson (Ed.), The assault on truth: Freud’s suppression of the seduction theory (pp. 283–295). London, England: Faber and Faber. (Original work published 1932).
• Fliess, R. (1956). Erogeneity and libido: Addenda to the theory of the psychosexual development of the human. Psychoanalytic series Vol 1. New York, NY: International Universities Press.
• Freud, S. (1920/1961). Beyond the Pleasure Principle (The Standard Edition). Trans. James Strachey. New York, NY: Liveright Publishing Corporation.
• Freyd, J. J. (1996). Betrayal trauma: The logic of forgetting childhood abuse. Cambridge, MA: Harvard University Press.
• Freyd, J. J., & Birrell, P. J. (2013). Blind to betrayal. New York, NY: Wiley.
• Herman, J. L. (1992a). Trauma and recovery. New York, NY: Basic Books.

Δείτε επίσης

Διαβάστε: Δυσφορία φύλου ή μήπως δυσφορία έναντι της κυρίαρχης κουλτούρας;

Διαβάστε: Δέκα χώρες του κόσμου που αναγνωρίζουν πάνω από δύο φύλα, ταυτότητες και εκφράσεις φύλου.

Διαβάστε: «Η Παραδοσιακή (τοξική) αρρενωπότητα» θεωρείται επισήμως «επιβλαβής» από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία.

 

 

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

 

 

 
© T-zine.gr