Now Reading
Μαρίνα Γαλανού: Ακόμη και εν έτει 2021, τα τρανς πρόσωπα εξακολουθούν να βρίσκονται στη ζώνη του λυκόφωτος

Μαρίνα Γαλανού: Ακόμη και εν έτει 2021, τα τρανς πρόσωπα εξακολουθούν να βρίσκονται στη ζώνη του λυκόφωτος

Η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας Αμίφοβίας και Ιντερφοβίας, έχει ένα πολύ βαρύ φορτίο, μιας και ταυτίζεται με τον αγώνα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας για ίση μεταχείριση σε όλα τα πεδία της ιδιωτικής και κοινωνικής ζωής, καθώς και την απαλλαγή από τα αρνητικά στερεότυπα, την άνιση μεταχείριση και την μισαλλοδοξία, τις διακρίσεις, αλλά και την δομική και θεσμική βία που αντιμετωπίζουν τα ΛΟΑΤΚΙ πρόσωπα.

 

Μαρίνα Γαλανού: Ακόμη και εν έτει 2021, τα τρανς πρόσωπα εξακολουθούν να βρίσκονται στη ζώνη του λυκόφωτος

Η πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) Μαρίνα Γαλανού, συμμετείχε με εισήγηση πριν από λίγο σε διαδικτυακή εκδήλωση που διοργάνωσαν οι Τομείς Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ισότητας Φύλου και ΛΟΑΤΚΙ+, σε συνεργασία με την Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου, ΜΕΡΑ 25, με θέμα συζήτησης τα ανθρώπινα δικαιώματα και δομική βία, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας Αμίφοβίας και Ιντερφοβίας.

Η Μαρίνα Γαλανού ξεκινώντας την εισήγηση της ανέφερε ότι σίγουρα σε ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν βρισκόμαστε στο σημείο που είμασταν πριν δέκα χρόνια. Η διεκδίκηση και η κατάκτηση των δικαιωμάτων ήρθε μετά από πολύ αγώνα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Πριν από το 2013 όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν υπήρχε απολύτως καμία νομοθεσία προστασίας για λόγους ταυτότητας φύλου.

Τα τρανς πρόσωπα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σε έντονο βαθμό διακρίσεις, αποκλεισμούς και βία.

Ας σκεφτούμε είπε η κα. Γαλανού, πόσα τρανς πρόσωπα έχουμε δει όταν πάμε να εξυπηρετηθούμε σε κάποια δημόσια υπηρεσία ή και στον ιδιωτικό τομέα. 

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε ανάμεσα σε εργοδότες με το ερώτημα, από ποια υπο-ομάδα πληθυσμού (πρόσφυγες, μετανάστες, ρομά, ΛΟΑΤΚΙ, τρανς κλπ), δεν θα προσλάμβαναν κάποιο πρόσωπο, οι περισσότερες απαντήσεις ήταν τα τρανς άτομα.

Η εισήγηση της Μαρίνας Γαλανού:

“Η ημέρα αυτή έχει ένα βαρύ συμβολικό φορτίο, καθώς ταυτίζεται με τον αγώνα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, για ίση μεταχείριση σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής, και την απαλλαγή από τα αρνητικά στερεότυπα, την άνιση μεταχείριση, τη μισαλλοδοξία, τις έντονες διακρίσεις, αλλά και την δομική και σε πολλές περιπτώσεις θεσμοποιημένη βία που αντιμετωπίζουν τα ΛΟΑΤΚΙ πρόσωπα.

Έχοντας τη χαρά και τη τιμή να εκπροσωπώ σε αυτή τη διαδικτυακή ημερίδα την κοινότητα των τρανς προσώπων, μέσω της αναγνωρισμένης συλλογικότητας του ΣΥΔ, θα πρέπει κατ’ αρχήν να πω ότι ανάμεσα σε όλη τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, δεν είναι υπερβολή, αντίθετα είναι θλιβερή διαπίστωση και πραγματικότητα, ότι τα τρανς πρόσωπα είναι αυτά που αντιμετωπίζουν στον μεγαλύτερο βαθμό τη μισαλλοδοξία, παγιωμένες αρνητικές αντιλήψεις, διακρίσεις, και έντονη βία σε όλα τα πεδία της καθημερινότητας.

Παρ’ ότι η πραγματικότητα αυτή έχει βελτιωθεί μέσα στον χρόνο –σίγουρα δεν είμαστε εκεί που ήμασταν πριν από 10 ή 20 χρόνια, και αυτό έγινε μετά από πολύ κόπο, αγώνες και διεκδίκηση της κοινότητας μέσα στα χρόνια (υπενθυμίζω ότι προ του 2013 δεν υπήρχε απολύτως καμία νομοθεσία προστασίας για λόγους ταυτότητας φύλου), τα τρανς πρόσωπα, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σε έντονο βαθμό διακρίσεις, αποκλεισμούς, βία.

Τούτο, αποδεικνύεται και προκύπτει ευθέως από τα ακόλουθα:

1. Ας σκεφτούμε πόσα τρανς πρόσωπα συναντούμε όταν πάμε να εξυπηρετηθούμε σε κάποια υπηρεσία, στις καθημερινές μας συναλλαγές, γενικά σε κάποιο εργασιακό πόστο στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα. Δεν χρειάζεται να σας απαντήσω. Γνωρίζουμε την απάντηση. Σχεδόν κανένα. Σύμφωνα, μάλιστα, με έρευνα που έγινε ανάμεσα σε εργοδότες, με το ερώτημα από ποια υποομάδα πληθυσμού (λχ μετανάστες, πρόσφυγες, ρομά, αμεα, λοατ, κλπ) δεν θα προσλάμβαναν, οι πιο πολλές απαντήσεις ήταν τα τρανς άτομα. Πρώτο συμπέρασμα: αποκλεισμοί. Δεύτερο συνεπαγόμενο συμπέρασμα: ο αποκλεισμός από τον εργασιακό χώρο, συνεπακόλουθα σημαίνει αποκλεισμό από μία σειρά πεδίων όπως η κοινωνική μέριμνα και ασφάλιση και πολλά ακόμη.

2. Θεσμικοί αποκλεισμοί: Επειδή η χώρα μας δεν έχει συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που από το 2018, έχουν αφαιρέσει από τους καταλόγους τους την έως τότε ονομαζόμενη «διαταραχή ταυτότητας φύλου» από το κεφάλαιο των ψυχικών διαταραχών, στα επαγγέλματα που χρειάζονται ιατρικές πιστοποιήσεις, τα τρανς πρόσωπα εξαιρούνται. Τρίτο συμπέρασμα: η άνιση μεταχείριση και οι διακρίσεις που υφίστανται τα τρανς πρόσωπα έχει θεσμοποιημένο χαρακτήρα από το ίδιο το ελληνικό κράτος.

3. Στις λίγες περιπτώσεις που τρανς πρόσωπα εργάζονται στο φως της ημέρας, όπως έχει καταγραφεί και διαπιστωθεί, η εργοδοσία (εντός παρενθέσεως) «τα κρύβει», θα εργάζονται ώστε να μην έχουν επαφή με το κοινό, και τούτο σημαίνει συνεπαγόμενα σε πολλές περιπτώσεις μεγαλύτερη επισφάλεια, χαμηλότερες αμοιβές, και, βεβαίως προσβολή στις ταυτότητές τους, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και παρενοχλήσεις στον εργασιακό χώρο, ενώ σε άλλες καταγεγραμμένες περιπτώσεις εάν προσληφθούν προ φυλομετάβασης και θελήσουν να προχωρήσουν σε φυλομετάβαση όσο εργάζονται, στις περισσότερες χάνουν την εργασία τους. Τέταρτο συμπέρασμα: Ακόμη και στις ελάχιστες περιπτώσεις που τα τρανς πρόσωπα απορροφώνται στον εργασιακό χώρο, και εκεί έχουν υψηλές επισφάλειες.

4. Στον χώρο της υγείας, πέραν του προβλήματος που ήδη ανέφερα -μη συμμόρφωση της ελλάδας με τις αποφάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας-, έχουν καταγραφεί τα πιο έντονα φαινόμενα των αρνητικών αντιλήψεων. Τούτο διαπιστώνεται από λ.χ. περιστατικά που τρανς πρόσωπο ενώ υπήρχαν άδεια κρεβάτια, εξακολουθούσαν να βρίσκονται στον διάδρομο, διότι όπως τους αναφέρθη δεν ήξεραν εάν θα έπρεπε να τα βάλουν σε θάλαμο αντρών ή γυναικών, από λ.χ. άγνοια γιατρών εν γένει για το τί σημαίνει τρανς άτομο, από λ.χ. προσβλητικές συμπεριφορές ή και παραβιάσεις της ιδιωτικότητας (προσφώνηση σε λάθος φύλο και όνομα) και πολλά ακόμη. Όπως καταγράφεται πχ σε διεθνείς έρευνες, τα περισσότερα τρανς άτομα, αποφεύγουν να απευθύνονται σε λειτουργούς υγείας, καθώς έχουν έντονο φόβο ότι θα παραβιαστεί η ιδιωτική τους ζωή ή θα έχουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

Το τοπίο δεν αλλάζει τον χώρο της Παιδείας, όπου εκεί τα περιστατικά έντονου μπούλινγκ, φοβικών συμπεριφορών, ακόμη και βίας, είναι κυρίαρχα. Συμπέρασμα πέμπτο: περιορισμένη πρόσβαση ακόμη και στον ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα της υγείας αλλά και της Παιδείας.

5. Εάν ανατρέξουμε στις καταγραφές του Δικτύου κατά της Ρατσιστικής Βίας, θα διαπιστώσουμε ότι τα περιστατικά βίας κατά τρανς προσώπων αντιπροσωπεύουν το 20% των συνολικών. Συμπέρασμα έκτο: η ρατσιστική βία που αντιμετωπίζουν τα τρανς πρόσωπα, είναι τρομακτικά δυσανάλογη του μικρού πληθυσμού της υποομάδας αυτής.

6. Εάν ανατρέξουμε, ακόμη, στις καταγραφές περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά τρανς προσώπων τα τελευταία 5 χρόνια (αν πάμε και πιο πίσω οι διαπιστώσεις θα είναι πολύ πιο έντονες), θα διαπιστώσουμε ότι ο αριθμός τους είναι επίσης δυσανάλογος του μικρού πληθυσμού της υποομάδας και μάλιστα ποτέ μα ποτέ δεν τιμωρούνται οι αστυνομικοί θύτες. Δεν έχουμε ούτε μία περίπτωση πειθαρχικής ή άλλης τιμωρίας, παρ’ ότι έχουμε πολλές προσφύγει, είτε στον Συνήγορο που έχει αναλάβει αυτές τις υποθέσεις, ούτε σε αυτές τις ΕΔΕ που είναι ο ορισμός της ατιμωρησίας. Συμπέρασμα έβδομο: αν και το φαινόμενο της αστυνομικής αυθαιρεσίας συναντάται γενικώς και το πρόβλημα είναι μεγάλο, τα τρανς άτομα τον υφίστανται στο πετσί τους.

Δείτε Επίσης

7. Εάν πάμε στην επικαιρότητα του COVID, παρ’ ότι η διαδικασία νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου, γίνεται σε ιδιαίτερο γραφείο και όχι σε ακροατήριο, η κυβέρνηση αποφάσισε αναίτια να αναστείλει αυτές τις διαδικασίες και μάλιστα για όλο το μακρύ χρονικό διάστημα των περιοριστικών μέτρων, χωρίς να υπάρχει διακινδύνευση υγείας, ενώ επειδή οι τρανς γυναίκες ούσες αποκλεισμένες από τον χώρο εργασία η μόνη τους καταφυγή για τη διαβίωση είναι η σεξεργασία, δεν μπορούσαν να έχουν ούτε αυτό το μεροκάματο του τρόμου. Όταν όμως προσφύγαμε και ζητήσαμε την αρωγή του κράτους όχι μόνο για τις τρανς σεξεργάτριες, αλλά γενικά για τα πρόσωπα που εργάζονται στο σεξ, όλοι ποιούσαν την νήσσαν. Αναγνώριζαν το πρόβλημα, αλλά στην πράξη ποτέ δεν έκαναν τίποτα.

Το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε τραγικές καταστάσεις στη κοινότητά μας: πολλά τρανς άτομα με κομμένο ρεύμα, χωρίς να μπορούν να διαβιώσουν, κυριολεκτικά στον αέρα.

Συμπέρασμα όγδοο: Στις έκτακτες συνθήκες της πανδημίας, οι ευάλωτοι και εν προκειμένω η ιδιαίτερα ευάλωτη υποομάδα των τρανς ατομων, υπέστησαν περιστολή ατομικού δικαιώματος – στην αναγνώριση του φύλου τους για μεγάλο χρονικό διάστημα-, ενώ βρέθηκαν ακόμη και στο στάδιο εξαθλίωσης.

Θα μπορούσα να προσθέσω πολλά ακόμη, και να κάνουμε έναν πολύ μακρύ κατάλογο που θα έπαιρνε ίσως ώρες να καταγράφουμε παραβιάσεις δικαιωμάτων (όπως λχ στους τρανς πρόσφυγες, τρανς πρόσωπα σε κράτηση ή φυλακισμένα και πολλά ακόμη), σταματώ όμως εδώ και οδηγούμαι αβίαστα στο τελικό συμπέρασμα: ακόμη και εν έτει 2021, τα τρανς πρόσωπα εξακολουθούν να βρίσκονται στη ζώνη του λυκόφωτος, ενώ οι διακρίσεις και η έμφυλη βία που υφίστανται παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, και σε μεγάλο βαθμό έχουν θεσμοποιημένο χαρακτήρα.”

 

Trans News | T-zine.gr | 17.05.2021

 

© T-zine.gr 

 

Ποια είναι η αντίδρασή σας;
Μου αρέσει
0
Ουάου
0
Τέλειο
1
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε Ένα Σχόλιο

Η email διεύθυνση σας δεν θα δημοσιευθεί