Now Reading
Μαρίνα Γαλανού Μια γυναίκα που ερχόταν

Μαρίνα Γαλανού Μια γυναίκα που ερχόταν

Όταν μου τηλεφώνησαν να με καλέσουν, δεν ήξερα καν ποια ήταν η οδός Αντωνιάδου και τι ακριβώς ήταν ο εκδοτικός οίκος Πολύχρωμος Πλανήτης.

Γράφει η Ρούλα Γεωργακοπούλου | Απόψεις  |T-zine.gr | 15.10.2021

Μαρίνα Γαλανού Μια γυναίκα που ερχόταν

Ακολούθησα ωστόσο το δεξί πλευρό της ΑΣΟΕΕ και χτύπησα το κουδούνι του πρώτου ορόφου, αποφασισμένη να τιμήσω τους ανθρώπους που με είχαν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους, με μια σχετική συστολή από μέρους μου είναι αλήθεια, γιατί οι χώροι των γκέι και των τρανς ανθρώπων δεν είναι για να μπαίνεις μέσα σα σίφουνας.

Βρισκόμασταν άλλωστε στο ανυποψίαστο έτος 2005 και ο «αλληλέγγυος τουρισμός» δεν είχε αρχίσει ακόμη να διαβρώνει τον σεβασμό που οφείλουμε στο διαφορετικό στερώντας του έτσι το δικαίωμα να έχει αυτό τον πρώτο λόγο για τα δικά του.

Εκ πρώτης όψεως δεν είδα τίποτα το διαφορετικό, ούτε άλλωστε το αναζήτησα και συνεχίζω μέχρι σήμερα να μην το αναζητώ μέχρι να μου ανοίξει μόνο του την πόρτα.

Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την εκδότρια Μαρίνα Γαλανού, αλλά όχι αμέσως.

Είχαμε ήδη αρχίσει να συζητάμε τη διαδικασία που θα ακολουθούσαμε για τον πρώτο διαγωνισμό γκέι και τρανς πεζογραφίας, με στόχο να τον ολοκληρώσουμε με μια πανηγυρική έκδοση.

Στην επιτροπή ήταν θυμάμαι ο συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης, ο λόγιος Τάκης Σπετσιώτης και ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, ιστορικός εκδότης του περιοδικού ΑΜΦΙ, παλιός Επονίτης, μεταφραστής, συγγραφέας του «Καιάδα» και εισηγητής του Ζενέ στην Ελλάδα.

Απορροφημένη καθώς ήμουν από τη μυθική αυτή μορφή των γραμμάτων και της μεταπολιτευτικής ανοιχτομυαλιάς που είχε σημαδέψει με το πέρασμά του τα φεστιβάλ της «Αυγής» και του Ρήγα Φεραίου, δεν πρόσεξα ότι μεταθέταμε την όποια απόφαση για «όταν θα ‘ρθει και η Μαρίνα».

Κατάλαβα ωστόσο ότι ένας σεβασμός πλανιόταν μέσα στο αντικαπνιστικό γραφειάκι. Ένα δέος για κάποια που θα ερχόταν να ξεμπλοκάρει τις αμφιθυμίες μας.

Δεν άργησε. Ψηλή, ναι. Λεπτή, ναι. Ξανθιά, ναι. Αμακιγιάριστη, οπωσδήποτε.

Στάθηκε όρθια σε μια άκρη, με το τζινάκι της, προτού προλάβω να συγκρατήσω την πρώτη μου εντύπωση: «Τι τυχερή αυτή η γυναίκα! Έχει τον τέλειο σωματότυπο! Δεν θα γίνει ποτέ οπισθόβαρη όπως οι περισσότερες Ελληνίδες».

Όταν μετά από καιρό της εξομολογήθηκα αυτή τη μικρή μου αφέλεια, ξέσπασε σε γέλια. Δεν στάθηκε όμως μπόσικη στην πλάνη μου. «Είμαι τρανς γυναίκα», έτσι θα με αναφέρεις μου είπε, αφήνοντάς με να καταλάβω ότι η ταυτότητα φύλου, για μερικούς ανθρώπους, είναι μια διαρκής μετάβαση. Κάναμε και μια μεγάλη συνέντευξη, την πρώτη νομίζω που έδινε η πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών σε μεγάλο μέσον, και ήταν στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» που κυκλοφορούσε τότε με την εφημερίδα που κρατάτε αυτή τη στιγμή στα χέρια σας. Αργότερα πήγαμε μαζί θέατρο, συναντηθήκαμε στο βιβλιοπωλείο της αλλά δεν τα καταφέραμε να βγούμε για εκείνο το φαΐ που λέγαμε.

Με τη Μαρίνα ωστόσο δεν πάψαμε όλα αυτά τα χρόνια να μιλάμε γιατί δεν έγινε ποτέ «πηγή μου», «κονέ», ή «πλασάρισμα» στο θεσμικό πρόσωπο που εμέλλετο να γίνει.

Δείτε Επίσης

Σαν τέτοιο τη χαιρετίζω σήμερα και σκύβω ταπεινά το κεφάλι. Τη βαθιά μου λύπη στον σύντροφό της Θάνο, τους συγγενείς, τους φίλους, τα ζωάκια της, τα φυτά της, τα βιβλία της και τα βράχια της Πειραϊκής που τόσο αγαπούσε.

*Το άρθρο της Ρούλας Γεωργακοπούλου, δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας Τα Νέα, στις 13 Οκτωβρίου 2021

 

 

© T-zine.gr με πληροφορίες από tanea.gr

 

Ποια είναι η αντίδρασή σας;
Μου αρέσει
2
Ουάου
0
Τέλειο
0
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε Ένα Σχόλιο

Η email διεύθυνση σας δεν θα δημοσιευθεί