Μια γνωριμία με την Όπρα της Κίνας, που τυχαίνει να είναι τρανς.

Μια γνωριμία με την Όπρα της Κίνας, που τυχαίνει να είναι τρανς.

H Jin Xing, πρώην χορευτής του μπαλέτου και συνταγματάρχης του στρατού, έχει 100 εκατομμύρια θεατές την εβδομάδα και ήταν η πρώτη για την οποία έγινε γνωστό ότι προχώρησε σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου στην πατρίδα της την Κίνα. Τώρα μας εξιστορεί την παράξενη ιστορία της επιτυχίας που γνώρισε μετά την επέμβασή της.

Μια γνωριμία με την Όπρα της Κίνας, που τυχαίνει να είναι τρανς.

Η Jin Xing είναι η πλέον επιτυχημένη τηλεοπτική παρουσιάστρια της Κίνας και έκανε διάφορα πράγματα στη ζωή της: χορευτής, πρίμα μπαλαρίνα, παρασημοφορημένος συνταγματάρχης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, χορογράφος, ηθοποιός, σύζυγος και μητέρα τριών παιδιών.

Είχε Κορεάτες γονείς – ο πατέρας της ήταν γραφειοκράτης του στρατού και η μητέρα της μεταφράστρια – η Jin γεννήθηκε το 1967 στη Shenyang, μία επαρχεία της βορειοανατολικής Κίνας. Από την ηλικία των 4 ετών ένοιωθε ότι ήταν διαφορετική όχι μόνο όσον αφορά στη σεξουαλική της ταυτότητα, αλλά και λόγω ενός προφανούς ταλέντου στο χορό το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα στην ηλικία των 9 ετών, να γίνει δεκτή σε μία αξιοσέβαστη ομάδα χορού του Λαϊκού Στρατού (οι παραδοσιακοί χοροί και τα ακροβατικά αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα όπλα προπαγάνδας του στρατού στην Κίνα). Για τα επόμενα 10 χρόνια η αναρρίχηση της Jin στους βαθμούς ιεραρχίας του στρατού ακολούθησε δύο διαφορετικά μονοπάτια: Ως πολλά υποσχόμενο μέλος της στρατιωτικής ομάδας χορού μελέτησε τη Ρώσικη τεχνική στο μπαλέτο, την Κινέζικη Όπερα, το χορό και τα ακροβατικά. Ως στρατιώτης έγινε εξπέρ και ειδικεύτηκε στα πολυβόλα όπλα και εκπαιδεύτηκε στην τοποθέτηση εκρηκτικών βομβών κάτω από γέφυρες.

Η ζωή της μετά το στρατό δεν ήταν καθόλου λιγότερο φιλόδοξη. Έγινε μια πετυχημένη και αναγνωρίσιμη χορεύτρια κατά τη διάρκεια παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, ίδρυσε τη δική της ομάδα χορού στη Shanghai και υιοθέτησε 3 παιδιά τα οποία και μεγάλωσε μόνη της μέχρι το γάμο της το 2005. Η καριέρα της ως τηλεοπτική περσόνα, εκτινάχθηκε χάρη στις συχνές συμμετοχές της ως κριτή στο τηλεοπτικό show “So You Think You Can Dance” στο οποίο ήταν η αγαπημένη του κοινού λόγω των αυστηρών κριτικών της (συχνά έφερνε τους νέους διαγωνιζόμενους χορευτές σε κατάσταση να κλαίνε, κερδίζοντας έτσι το παρατσούκλι της “φαρμακόγλωσσας” στα social media). Η δημοτικότητά της τελικά είχε σαν αποτέλεσμα να αποκτήσει το δικό της show το The Jin Xing Show, ένα ευρέως γνωστό και επιτυχημένο πρόγραμμα talk show, το οποίο παρακολουθούν περίπου 100 εκατομμύρια θεατές κάθε εβδομάδα και το οποίο περιλαμβάνει και διαγωνισμό χορού με την ίδια ως την μοναδική κριτή. Από το 1995, ζει ως γυναίκα μετά τη σχετική επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου της.

Σήμερα, μια αναγνωρισμένη superstar, η Jin στα 49 της χρόνια, αποτελεί μία βιομηχανία μόνη της. Κάτι σαν μία Κινεζική εκδοχή της Oprah, της Simon Cowell και της Caitlyn Jenner. Παρ΄ όλα αυτά, έξω από την Κίνα παραμένει εντελώς άγνωστη.

Jin on the set of her weekly variety program, The Jin Xing Show, which garners an estimated 100 million viewers per week.
Jin on the set of her weekly variety program, The Jin Xing Show, which garners an estimated 100 million viewers per week.

Η Jin δεν θέλει να συζητήσει τις συνθήκες σχετικά με το πως της επετράπη να προχωρήσει στην επέμβαση επαναπροσδιορισμού της. Δεν ήταν η πρώτη η οποία υποβλήθηκε στη σχετική επέμβαση στην Κίνα. Όμως είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θεωρείται ευρέως ως ταμπού.

Οι πρώτες αναφορές σχετικά με τις επεμβάσεις επαναπροσδιορισμού φύλου ξεκίνησαν δειλά δειλά στις αρχές της δεκαετίας του 90 μέσω του επίσημου Κινεζικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Xinhua, αλλά συνήθως παρουσιάζονταν σε ένα αρνητικό πλαίσιο (η επέμβαση συνήθως αναφέρονταν ως μια επέμβαση σωτηρίας της ζωής σε άτομα που “αυτοκαταστρέφονταν”). Η Jin ήταν το πρώτο δημόσιο πρόσωπο που προχώρησε στη μετάβαση του φύλου. Και λόγω του ότι η μετάβαση αυτή ήταν τόσο υψηλού προφίλ – ήταν ήδη διάσημη ως άντρας χορευτής -, το γεγονός ότι η Κινεζική κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να τη σταματήσει εκλήφθηκε ως σιωπηλή άδεια. Σήμερα οι επεμβάσεις επαναπροσδιορισμού φύλου παραμένουν σπάνιες στην Κίνα αλλά όπως και με την ομοφυλοφιλία η στάση των Κινεζικών αρχών είναι αδιαφανής. Αν και δεν θεωρείται απαραίτητα παράνομη, το να είσαι ανοιχτά gay εξακολουθεί να είναι επικίνδυνο.

Όμως το να ρισκάρει είναι ξεκάθαρα κάτι με το οποίο η Jin νοιώθει πολύ άνετη. Όταν της ζητήσαμε να αξιολογήσει το τόξο της ζωής της ξεκίνησε από την αρχή. “Δεν ήθελα ποτέ να γίνω χορεύτρια. Ήθελα μόνο να είμαι στη σκηνή.” ομολογεί σε άπταιστα Αγγλικά, την τέταρτη γλώσσα που μιλάει. “Η σκηνή με γοήτευε από τεσσάρων ετών”.

Αναφέρεται στη ζωή της στο στρατό λέγοντας ότι τη βοήθησε στο να ξεπερνάει τα εμπόδια και να ωριμάσει γρήγορα. “Το να χορεύεις για το στρατό σημαίνει ότι παράλληλα ανήκεις στο στράτευμα. Φοράς στολή, αποκτάς στρατιωτική εκπαίδευση και μισθό”, λέει, προσθέτοντας ότι ο μισθός της ήταν 1.50 δολάριο το μήνα. Έζησε σε στρατιωτικούς κοιτώνες στην ίδια πόλη με τους γονείς της αλλά τους έβλεπε σπάνια. “Οι κανόνες είναι κανόνες” λέει. “Δεν σε αντιμετώπιζαν ως παιδί πια. Ήσουν στο στρατό”.

Jin (right) training to be a soldier in the People’s Army at age 9.
Jin (right) training to be a soldier in the People’s Army at age 9.

Ανακαλεί μνήμες συνεχούς φυσικής και πνευματικής βίας την οποία υπέστη, και παραδέχεται ότι η εκπαίδευσή της ήταν στα όρια της κακοποίησης, αλλά παράλληλα συμπληρώνει ότι σήμερα τα πράγματα βελτιώνονται. Ομολογεί ότι “Κάθε μέρα έτρωγα ξύλο κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης αλλά αυτό οφείλεται στο ότι το ξύλο αποτελεί μέρος της Κινεζικής νοοτροπίας. Αν θέλεις ένα παιδί να μάθει κάτι, τότε πρέπει να το χτυπήσεις. Αν έχετε δει την υπέροχη ταινία Farewell My Concubine, θα δείτε ότι και τα παιδιά που εκπαιδεύονται στην όπερα, τρώνε ξύλο. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.”

Η Jin ανέβηκε στους βαθμούς της στρατιωτικής ιεραρχίας όταν κέρδισε την πρώτη θέση στο εθνικό πρωτάθλημα χορού στην ηλικία των 17 ετών και ανακηρύχθηκε όπως λέει η ίδια στον “Νο1 άνδρα χορευτή της χώρας”. Μειδιά καθώς ανακαλεί τη μνήμη αυτής της πρώτης νίκης της όταν έπρεπε να χορέψει στο στυλ της προπαγάνδας “ακριβώς όπως γίνεται στη Βόρεια Κορέα σήμερα.”

Καθώς το εθνικό της προφίλ ανέβαινε και έφτασε το βαθμό του λοχαγού, η Jin είδε τη ζωή της να παίρνει μια νέα πορεία όταν έμαθε για μια υποτροφία χορού στην Αμερική χρηματοδοτούμενη από ένα πρόγραμμα ανταλλαγής κουλτούρας. Ήταν αποφασισμένη να κερδίσει την υποτροφία και να γνωρίσει τη ζωή εκτός Κίνας – και έκανε ακριβώς αυτό. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: Ήταν ακόμα στον στρατό και μάλιστα τώρα πια ένα σημαντικό όργανο προπαγάνδας. Ακόμα χειρότερα, είχε προξενήσει την προσοχή ενός ανωτέρου αξιωματικού. “Ένας από τους αξιωματικούς ήταν ομοφυλόφιλος και προσπάθησε να με παρενοχλήσει. Του είπα: “Σε παρακαλώ όχι, Είσαι ομοφυλόφιλος. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Δεν έχω τίποτα εναντίον των ομοφυλόφιλων, αλλά εγώ δεν είμαι. Διάλεξε κάποιον άλλον”. Ο ανώτερος αξιωματικός επέμενε, αλλά όπως πάντα η Jin βρήκε τρόπο να χρησιμοποιήσει την κατάσταση υπέρ της. Όταν τον απείλησε ότι θα τον αποκαλύψει και θα τον μηνύσει για σεξουαλική παρενόχληση εκτός και αν την άφηνε να φύγει, αυτός υπέκυψε και η Jin μετακόμισε στη Νέα Υόρκη.

Pre-transition Jin was a professional dancer in New York in the early ’90s.
Pre-transition Jin was a professional dancer in New York in the early ’90s.

Ανακάλυψε ότι της ήταν δύσκολο να προσαρμοστεί στη ζωή της Αμερικής. “Στην Κίνα ήμουν σταρ και ήρθα στη Νέα Υόρκη γεμάτη περηφάνια και μετά από 10 λεπτά είπα “Σκατά, εδώ δεν είσαι τίποτα”. Στη Νέα Υόρκη ξεκινάς από το μηδέν ξανά. “Σπούδαζε χορό κατά τη διάρκεια της ημέρας ενώ παράλληλα εργαζόταν σε ασήμαντες δουλειές τη νύχτα προκειμένου να βγάλει τα έξοδά της. Ήταν τότε ακριβώς που άρχισε να ανακαλύπτει άλλες διαφορετικές πλευρές του εαυτού της: τη σεξουαλικότητά της και την ταυτότητά της. “Ήμουν 19 ετών, έξω από την Κίνα και σκέφτηκα, ότι τώρα μπορώ να αναρωτηθώ: Ποιά είμαι;” λέει, προσθέτοντας ότι γνώριζε ήδη από την ηλικία των 6 ετών ότι θα έπρεπε να είναι κορίτσι αλλά γεννήθηκε αγόρι. “Τώρα ήμουν ελεύθερη να ανακαλύψω τον εαυτό μου. Μήπως είμαι ομοφυλόφιλος; Αλλά όχι δεν το νομίζω.” Μετά άρχισε να πηγαίνει σε gay bars και γνώρισε έναν gay φίλο, αλλά είπε : “Όχι , όχι δεν είμαι gay”. Η ταυτότητά μου είναι θηλυκή. Τότε ακριβώς ανακάλυψα νέες λέξεις όπως transsexual, transgender. Είπα, “ΟΚ ανήκω σε αυτό το μικρό νησί.” Και άρχισα να ερευνώ σχετικά.

Στο μεταξύ η χορευτική καριέρα της Jin άρχισε να απογειώνεται. Κέρδισε βραβεία στα πιο σημαντικά χορευτικά φεστιβάλ της Αμερικής και οι New York Times και άλλα ΜΜΕ εξυμνούσαν τον νέο χορευτή από την Κίνα ως βιρτουόζο. (Οι Times περιέγραψαν το χορό της με τον τίτλο “Μισό όνειρο” ως “εκθαμβωτικά βέβαιο” προσθέτοντας ότι το θέμα “ήταν ανοιχτό σε ερμηνεία αλλά ξεκάθαρα εξέφραζε το άτομο έναντι της ομάδας”).

Ήδη, τα νέα για την επιτυχία της Jin στη Νέα Υόρκη έφτασαν στην Κίνα, και ήταν τέτοια η υπερηφάνεια του Λαϊκού Στρατού που την προβίβασε σε συνταγματάρχη παρά το ότι τεχνικά δεν υπηρετούσε. Οι προτάσεις από Αμερικανικές ομάδες χορού άρχισαν να πέφτουν βροχή, αλλά η Jin ποθούσε να γνωρίσει την Ευρώπη και για το λόγο αυτό εργάστηκε για ένα διάστημα στη Ρώμη (μαθαίνοντας παράλληλα Ιταλικά και αναπτύσσοντας μια δια βίου αγάπη για την Ιταλία), και μετά στις Βρυξέλες όπου έμαθε Γαλλικά. Παράλληλα, ιδιωτικά, διερευνούσε και προετοιμάζονταν για τη φυλομετάβασή της.

Θα ήταν πολύ ευκολότερο για την Jin στα 28 της πια, να προχωρήσει στη σχετική επέμβαση και φυλομετάβαση στις ΗΠΑ ή ακόμα και στην Ευρώπη, αλλά ένιωσε την έλξη για το σπίτι της και την οικογένειά της. “Είδα τους γιατρούς στη Δύση, αλλά χρειαζόμουν να επιστρέψω στην Κίνα. Ήθελα να είμαι κοντά στη μητέρα μου διότι την πρώτη φορά που μού έδωσε τη ζωή γεννήθηκα Κινέζος. Έτσι λοιπόν τη δεύτερη φορά που θα έδινα στον εαυτό μου την ευκαιρία να ξαναγεννηθεί, ήθελα να γίνει στην Κίνα ξανά. Είμαι Κινέζα. Μπορώ να ζήσω στη Νέα Υόρκη, μπορώ να ζήσω παντού, αλλά είμαι Κινέζα. “ Το να μιλήσει στους γονείς της για την απόφασή της ήταν δύσκολο, αλλά η Jin λέει ότι λόγω του χορού, και της έλλειψης κοριτσιών στην προσωπική της ζωή, κατά κάποιο τρόπο ήδη γνώριζαν”.

Τα νέα ότι η Jin θα ήταν το πρώτο άτομο το οποίο ανοιχτά θα υποβαλλόταν σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, έγινε εθνικό θέμα στην Κίνα. Μια ήδη πολύ επικίνδυνη κατάσταση η οποία έγινε ακόμα χειρότερη όταν κατά την 16άωρη επέμβασή της, μια ξαφνική έλλειψη οξυγόνου στο πόδι της, έθεσε σε κίνδυνο ολόκληρη την καριέρα της. Οι ιατροί φοβήθηκαν ότι η Jin θα είχε δυσκολία στο να ξαναπερπατήσει πόσο μάλλον να χορέψει, και υπέγραψαν μάλιστα τα χαρτιά της για σύνταξη αναπηρίας.

Η Jin περιγράφει την περίοδο αυτή ως την πιο δύσκολη της ζωής της. “Σχεδόν αποπειράθηκα να αυτοκτονήσω. Ήθελα να γίνω γυναίκα, αλλά δεν ήθελα να γίνω ανάπηρη. Δεν ήθελα να χάσω το πόδι μου” λέει κάνοντας συνεχώς παύσεις στο λόγο της, μία ανάμνηση η οποία ξεκάθαρα παραμένει οδυνηρή. “Ίσως έπρεπε να θυσιάσω περισσότερα για να αποκτήσω αυτό που ήθελα. Δεν είναι εύκολο να αποκτάς αυτό που θέλεις. Αν ήταν τόσο εύκολο τότε όλοι θα το έκαναν.”

Βγήκε από το νοσοκομείο τον Σεπτέμβριο του 1995 και η Jin αμέσως ξεκίνησε εντατική φυσικοθεραπεία. Η ανάρρωσή της βοηθήθηκε από το γεγονός ότι επειδή ήταν γυμνασμένη χορεύτρια, η υγεία της ήταν πάντα εξαιρετική. Η αποφασιστικότητά της απέδωσε: Μέσα στον επόμενο χρόνο ανέρρωσε πλήρως και τελικά – μάλλον περισσότερο ως θαύμα- επέστρεψε στη σκηνή του Πεκίνου τώρα πια ως γυναίκα. “Ήταν τον Ιανουάριο του 1996. Δεν είχα κλάψει ποτέ επί σκηνής, αλλά εκείνη τη φορά όταν έκανα την τελική υπόκλιση σκεφτόμουν ότι “Ναι ανέκτησα τη σκηνή, και το πόδι μου.” (Ομολογεί ότι η υποδοχή δεν ήταν θριαμβευτική, και την περιγράφει ως μια μίξη “‘έκπληξης” για την ανάρρωσή της, και “παλιών προκαταλήψεων”.

Jin Xing with her husband, Heinz-Gerd Oidtmann.
Jin Xing with her husband, Heinz-Gerd Oidtmann.

Παρά την ανάρρωσή της η Jin τότε 29 ετών, ήξερε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει την κορυφή των νιάτων της ξανά, και γι’ αυτό επικέντρωσε την ενεργητικότητά της στη δημιουργία μιας ομάδας χορού, και στο να γίνει κάτι σαν σελέμπριτι στο Πεκίνο. Ήθελε επίσης μια οικογένεια και προχώρησε στην εξαιρετικά σπάνια και τολμηρή κίνηση να υιοθετήσει τρία ορφανά. Το να έχει 3 παιδιά υπό τον νόμο της Κίνας περί ενός παιδιού μόνο, κανονικά θα έπρεπε να προξενήσει και πάλι την προσοχή στην Κίνα, αλλά το υψηλό κοινωνικό της προφίλ και η απίστευτη ιστορία της τής έδωσε ένα μοναδικό -και μυστήριο- επίπεδο αυτονομίας. Όπως και με τη σιωπή της σχετικά με το πώς τα κατάφερε να προχωρήσει στη φυλομετάβασή της χωρίς κάποια κυβερνητική παρέμβαση, δεν θέλει να συζητήσει τις συνθήκες που της επέτρεψαν να έχει υιοθετήσει 3 παιδιά, τον Λέο 16 ετών, τη Βίβιαν 14 ετών και τον Τζούλιαν 13 ετών. Παρ όλα αυτά υπερασπίζεται την απόφασή της να υιοθετήσει: “Ο κόσμος το συζητούσε, και πολλοί με κριτικάρισαν. Ω! Είναι τόσο εγωίστρια. Είναι τρανς. Πως έχει το δικαίωμα να μεγαλώνει παιδιά; Μπλα, μπλα, μπλά… Εγώ είπα. “Σκάστε όλοι. Είμαι καλή μητέρα δεν είμαι; Είμαι καλή μητέρα. Όταν τα παιδιά μου μεγαλώσουν, τότε οι επικριτές μου θα δουν ότι δεν είχαν κανένα δικαίωμα να με κριτικάρουν.”

Παρ’ ότι η Jin επιλέγει να μην είναι σαφής σχετικά με το πως μπόρεσε να αποφύγει τόσες κοινωνικές “νάρκες”, αποκαλύπτει μερικές από τις πιο απίστευτες λεπτομέρειες της ζωής της. Η περιγραφή της σχετικά με το πως γνώρισε τον σύζυγό της Γερμανό επιχειρηματία Heinz-Gerd Oidtmann είναι λεπτομερής. Κάποια στιγμή το 2004, καθώς επέστρεφε από το Παρίσι στην πρώτη θέση της Air France, φορούσε τις μεταξωτές της πιζάμες και κρατούσε το Τσιουάουά της ενώ ετοιμαζόταν για τη μακρά πτήση προς Σαγκάι, και έδειχνε πολύ σικ. Τα σχέδιά της διακόπηκαν από τον Oidtmann ο οποίος καθόταν στη θέση δίπλα της. “Ήταν ένας σωστός gentleman αλλά δεν ήθελα να έχω σχέση μαζί του” θυμάται. Είπα: “Είμαι χορεύτρια και μητέρα τριών παιδιών,” Αυτός είπε: “Γιατί έχεις τρία παιδιά; Όλοι στην Κίνα έχουν μόνο ένα.” Είπα “Ναι, έχω τρία με τρεις διαφορετικούς άνδρες γι αυτό σκάσε και άσε με ήσυχη!”.

Όμως ο Oidtmann δεν αποθαρρύνθηκε. Έψαξε και βρήκε την Jin στη Σαγκάι και της ζήτησε να συναντηθούν ξανά. Ως ξένος, δεν ήξερε τίποτα για το παρελθόν της, και γι’ αυτό το λόγο η Jin του είπε τα πάντα όταν της τηλεφώνησε. Τη σκηνή αυτής της συνάντησης την περιγράφει σαν μια κινηματογραφική σκηνή ταινίας του Wong Kar: Μία βροχερή νύχτα στη Γαλλική συνοικία της Σαγκάι όπου η Jin και τα τρία παιδία της κάθονται στην πόρτα του σπιτιού τους φωτιζόμενοι από πίσω. “Αυτή είναι η ζωή μου.” του είπα. “Δεν ξέρεις ποια είμαι. Και έχω πολύ μεγαλύτερη ιστορία”. Του είπε τα πάντα παρά το σοκ του. Του είπα ότι είμαι “ένα τεράστιο πακέτο για οποιοδήποτε άνδρα στον πλανήτη. Δεν ψάχνω για σύζυγο. Δεν ψάχνω για ψυχολογική υποστήριξη. Είμαι μια χαρά. Πρέπει να με ξέρεις από την αρχή ποια είμαι”. Και μετά τον πέταξε έξω στη βροχή. Μερικές μέρες αργότερα ο Oidtmann επέστρεψε και της είπε ότι εξακολουθούσε να θέλει να βρεθούν. Μέσα στον ίδιο χρόνο, παντρεύτηκαν.

Ο Oidtmann αυτή τη στιγμή διοικεί την εταιρεία Purple Star and Communication, μια εταιρεία την οποία μοιράζεται με την Jin, και έχει ως δραστηριότητα τη διοργάνωση χορευτικών περιοδειών στην Κίνα και το εξωτερικό. Η σχέση τους είναι ισορροπημένη, με την εξωστρεφή Jin ως αντίβαρο στον ήσυχο και μετριοπαθή χαρακτήρα του Oidtmann. Σε προσωπική επαφή, είναι μια ευχάριστη παρέα: η Jin συχνά τον πειράζει αλλά ο Oidtmann είναι δεκτικός και δεν απαντά. Η ενδιαφέρουσα ιστορία τους προβλήθηκε από την Κινεζική τηλεόραση το 2015 καθώς το ζευγάρι πήρε μέρος στην τοπική εκδοχή της σειράς Amazing Race. Βίντεο-αποσπάσματα με την Jin να πειράζει τον Oidtmann για την μη δυνατότητά του να ολοκληρώσει συγκεκριμένες δοκιμασίες έγιναν viral εκατομμύρια φορές, προάγοντάς τον σε σελέμπριτι και τον ίδιο.

Όταν τη ρωτήσαμε τι φέρνει το μέλλον, η Jin λέει ότι δεν έχει κάποια ιδιαίτερη έλξη για το Hollywood, παρ’ ότι οι προτάσεις της να παίξει εκεί αυξάνονται συνεχώς (πρόσφατα έπαιξε σε ένα μικρό ρόλο κάνοντας την κακιά στην βιογραφική ταινία για τη ζωή του Bruce Lee, Birth of a Dragon). Παρ’ όλα αυτά, λέει ότι θα ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική αν μη τι άλλο για να συναντήσει ένα άτομο: “Το ξέρω ότι μια μέρα θα επιστρέψω στην Αμερική” λέει εμφατικά. “Θέλω να καθίσω με την Oprah και να μιλήσουμε”.

Προς το παρόν η Jin είναι ικανοποιημένη με την ιδιότητά της ως είδωλο -και εικονοκλάστης- στο αναπτυσσόμενο πολιτιστικό πεδίο της Κίνας. Η Jin, ατρόμητα ανεξάρτητη, μια ποιότητα σχετικά σε αντίθεση με την κολλεκτιβίστικη νοοτροπία της Κίνας (σταματάει κάθε συζήτηση σχετικά με την Caitlyn Jenner ή την τρανς κοινότητα της Δύσης). “Είμαι εξαιρετικά μοναχική και ανεξάρτητη” λέει. “Οι νέοι άνθρωποι με κοιτάνε και με αποκαλούν το Άγαλμα της Ελευθερίας της Κίνας. Μπορεί να είμαι το πρόσωπο που έσπρωξε τα όρια, αλλά μην προσπαθήσεις να σταθείς εμπόδιο στο δρόμο μου! Αυτό είναι όλο.”

Μετάφραση για το T-zine.gr
Tzina Starlite.

© T-zine.gr με πληροφορίες από The Hollywood Reporter