Photograph: Sophia Spring

Όπως γεννήθηκαν: για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των ίντερσεξ

Όπως γεννήθηκαν: για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των ίντερσεξ

Η Jane Czyzselska συνομιλεί με ίντερσεξ ακτιβιστές και ακτιβίστριες για τη ζωή σ’ έναν κόσμο που δεν τους αναγνωρίζει.

Της Jane Czyzselska | Diva Magazine.

Photograph: Sophia Spring
Photograph: Sophia Spring

Όταν η μητέρα μου μιλάει για τον νεκρό δίδυμο αδερφό της λέει ότι τον αισθάνεται ακόμα κολλημένο πάνω στο χέρι της, όπως ήταν στο χρόνο που μοιράστηκαν στην μήτρα της μητέρας τους. Όταν μου μίλησε για το πως ένας γιατρός άφησε τον αδερφό της να πεθάνει τρομοκρατήθηκα. Ο δίδυμος αδερφός της, ο Πωλ, γεννήθηκε ίντερσεξ το 1942. Το ιατρικό πρωτόκολλο εκείνης της εποχής, η κληρονομιά του οποίου μας συντροφεύει και σήμερα, ήταν στυγνό: λόγω της ίντερσεξ παραλλαγής -γεννήθηκε με γεννητικά όργανα τα οποία έμοιαζαν ατυπικά- τον τύλιξαν σε μια κουβέρτα και τον άφησαν να κλαίει, ολομόναχος σ’ ένα δωμάτιο, ώσπου λιμοκτόνησε.

Τα δίδυμα γεννήθηκαν έξι εβδομάδες πρόωρα σ’ ένα αγροτικό σπίτι του επαρχιακού Γουιλσάιρ, με την απουσία θερμοκοιτίδας να καθιστά την επιβίωσή του ενός, ή και των δυο, μια, ούτως ή άλλως, αμφίβολη και δύσκολη υπόθεση. Η μητέρα μου θυμάται από διηγήσεις ότι χρειάστηκε να περάσουν τρεις μήνες για να πουν ότι η ίδια θα επιβιώσει.

Όπως γεννήθηκαν: για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των ίντερσεξ«Προφανώς ήταν δύσκολο κάτω από αυτές τις συνθήκες να παρθεί μια απόφαση που θα άφηνε το ένα να πεθάνει για να επιβιώσει το άλλο», εξηγεί. «Άλλωστε δεν ήμασταν σε νοσοκομείο και χρειαζόταν να με ταΐζουν με σταγονόμετρο κάθε δυο ώρες για αρκετές βδομάδες. Σίγουρα όλα αυτά επηρέασαν την απόφαση να σώσουν εμένα και να αφήσουν τον Πωλ να “φύγει”. Δεν το σκέφτηκα ποτέ σαν φόνο, αλλά μάλλον σαν να θυσιάστηκε για να έχω εγώ πιθανότητες να ζήσω. Αλλά φυσικά ήταν η γνώμη του γιατρού σχετικά με τα γεννητικά του όργανα που οδήγησε στο να μην επιβιώσει εκείνος.»

Στα 74 χρόνια από τότε που γεννήθηκαν η μητέρα μου και ο δίδυμος αδερφός της, η κατάσταση για τα ίντερσεξ βρέφη δεν έχει βελτιωθεί σημαντικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι κυήσεις ίντερσεξ βρεφών τερματίζονται μετά από τεστ που δείχνουν την υγιή, μα θεωρούμενη ως παρέκκλιση από το φυσιολογικό, διαφορά τους. «Αυτό είναι προ-επιλεκτική βρεφοκτονία», εξηγεί η Holly Greenberry, συνεπικεφαλής της IntersexUK, οργανισμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα των ίντερσεξ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ίντερσεξ άνθρωποι σήμερα διαγιγνώσκονται με «διαταραχή της σεξουαλικής ανάπτυξης» (DSD), μια ορολογία που εφευρέθηκε περίπου 10 χρόνια πίσω και η οποία έχει προκαλέσει αντιπαράθεση, λόγω της ιδέας που εμπεριέχει, ότι δηλαδή αυτό που συμβαίνει με φυσικό τρόπο και χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του βρέφους, θα έπρεπε να καταχωρείται ως μια «διαταραχή».

Σύμφωνα με ακτιβιστές για τα ίντερσεξ δικαιώματα, η τρέχουσα εκτίμηση είναι ότι ένα στα 200 βρέφη γεννιέται με βιολογικά χαρατηριστικά φύλου -γεννητικά όργανα, ορμόνες, αδένες ή και χρωμοσωματικά μοτίβα- τα οποία δεν φαίνεται να ταιριάζουν με τους τυπικούς δυαδικούς ορισμούς για το αρσενικό και το θηλυκό. H Leslie Jaye, από τον οργανισμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα των ίντερσεξ OII-UK, μου λέει: «Το απλό γεγονός είναι ότι κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια το ποσοστό των ίντερσεξ στο γενικό πληθυσμό, διότι αν δεν μας εντοπίσουν στη γέννηση -πολλοί ίντερσεξ άνθρωποι ταυτοποιούνται ως ίντερσεξ στην παιδική ηλικία, την εφηβεία ή και αρκετά αργότερα στη ζωή- μπορεί να μη μας εντοπίσουν και ποτέ. Πολλοί άνθρωποι που γεννιούνται ίντερσεξ, δεν έχουν διαφορές στις εξωτερικές ανατομίες τους.»

Όσοι άνθρωποι γεννιούνται με ίντερσεξ χαρακτηριστικά ομαδοποιούνται κάτω από τον όρο ομπρέλα «ίντερσεξ». Αυτές οι παραλλαγές περιλαμβάνουν το σύνδρομο αναισθησίας ανδρογόνων, ορισμένες μορφές της συγγενούς υπερπλασίας των επινεφριδίων, το σύνδρομο Klinefelter, το σύνδρομο Turner και άλλα. Ωστόσο, το 80% των ίντερσεξ παραλλαγών δεν έχουν καμία επίσημη διάγνωση. Και, όπως μου εξηγεί η Leslie Jaye, «αυτοί οι ιατρικοποιημένοι όροι χρησιμοποιούνται ώστε να καταχωρηθεί η έννοια ίντερσεξ ως μια διάγνωση και όχι ως μια ενσώματη ταυτότητα, και παρέχουν αξιοπιστία στην παθολογικοποίηση της ίντερσεξ ποικοιλότητας.»

Το να είναι κανείς ίντερσεξ έχει σχέση με τα βιολογικά χαρακτηριστικά του φύλου και είναι εντελώς διακριτό από τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου του ατόμου. Ένα ίντερσεξ άτομο μπορεί να είναι στρέιτ, γκέι, λεσβία, αμφισεξουαλικό ή ασεξουαλικό, και μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα, άνδρας, και τα δύο ή τίποτα από αυτά.

Εξαιτίας της αντιμετώπισης των σωμάτων τους ως διαφορετικά, τα ίντερσεξ άτομα, παιδιά και ενήλικες, συχνά στιγματίζονται και υπόκεινται σε πληθώρα παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων τους στην υγεία και την σωματική ακεραιότητα, στην ελευθερία τους από βασανιστήρια και κακομεταχείριση, και βέβαια του δικαιώματος στην ισότητα και τη μη-διάκριση.

H Leslie Jaye περιγράφει ορισμένους από τους τρόπους με τους οποίους οι γιατροί προσβάλουν τα δικαιώματα των ανθρώπων με ίντερσεξ παραλλαγές: «Επιβάλλουν μη αναστρέψιμες στειρωτικές επεμβάσεις και καταχρηστικές παρεμβάσεις προσδιορισμού φύλου. Στα ίντερσεξ άτομα δεν δίνεται πρόσβαση στα παιδιατρικά αρχεία. Επίσης στις κλινικές έρευνες και στο ιατρικό πρωτόκολλο γίνονται εμφανή ισχυρά δείγματα ομοφοβίας.»

Όπως γεννήθηκαν: για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των ίντερσεξ

Οι κλινικές παρεμβάσεις στα ίντερσεξ παιδιά βασίζονται στην λογική της παραγωγής ετεροφυλόφιλων. «Οι κλινικές έρευνες συχνά εστιάζουν στις γονικές αντιδράσεις σε ένα παιδί που έχει φαλλο-κλειτορίδα μεγαλύτερη από αυτό που θεωρείται ως αποδεκτό, και προγεννητικές επεμβάσεις χρησιμοποιούνται για να αλλάξουν τα σώματα και τον προσανατολισμό των εμβρύων που έχουν συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων και ΧΧ χρωμοσώματα. Αυτή η πρακτική έχει σταματήσει στη Σουηδία γιατί υπήρχαν έντονες ανησυχίες για απαράδεκτες παρενέργειες.»

Η λεσβία θεραπεύτρια και σύμβουλος εξαρτήσεων, Sarah Graham, ανακάλυψε ότι ήταν ίντερσεξ στην ηλικία των 25 ετών, μετά από χρόνια κακοποίησης και ακρωτηριασμού στα χέρια γιατρών που ψεύδονταν και παραπληροφορούσαν εκείνη και τους γονείς της.

Όλα ξεκίνησαν ότι ήταν επτά ετών και οι γιατροί είπαν στη μητέρα και τον πατέρα της ότι είχε μια κλειτορίδα «πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι θα’ πρεπε». Στην αποστολή τους να βρουν για ποιο λόγο συνέβαινε αυτό, οι γιατροί υπέβαλαν τη Sarah σε παρεμβατικές εξετάσεις, συχνά κρατώντας την ακινητοποιημένη ενάντια στη θέλησή της, ώσπου ανακάλυψαν ότι είχε εσωτερικούς όρχεις. Χωρίς συναίνεση που να βασίζεται στη γνώση όλων των γεγονότων, ούτε από τη Sarah, ούτε από τους γονείς της, οι γιατροί αφαίρεσαν τους όρχεις της, λέγοντάς της ότι ήταν «ένα ξεχωριστό κοριτσάκι» και ότι «οι ωοθήκες της πρέπει να αφαιρεθούν ώστε να μην εμφανίσουν καρκίνο». Φυσικά ψεύδονταν. «Οι πιθανότητες να πάθω καρκίνο των όρχεων ήταν μικρότερες από αυτές που έχω να πάθω καρκίνο του στήθους», εξηγεί η Σάρα. «Και δεν κόβουν αυτομάτως τα στήθη των γυναικών, έτσι δεν είναι;». Τέσσερα χρόνια μετά την επέμβαση η Sarah υποβλήθηκε σε αγωγή με ορμόνες για να είναι σίγουρο ότι θα αναπτυχθεί “κανονικά” αλλά η ζωή της δεν ήταν πια ίδια. Στο σχολείο, ενώ οι συμμαθήτριές της αγχώνονταν για την περίοδο, εκείνη ένιωθε διαφορετική και μόνη. Φοβούμενη ότι οι άλλοι θα την κρίνουν θεωρώντας την “φρικιό” δεν μπορούσε να μιλήσει σε κανέναν. Έκανε δυο απόπειρες αυτοκτονίας όταν ήταν 14 ετών.

Η εμπειρία της Sarah, όπως και οι αμέτρητες άλλων ίντερσεξ ανθρώπων που έχουν υποφέρει κάτω από τα νυστέρια των χειρούργων, αποτελεί απόδειξη της πατερναλιστικής ιδεολογίας από την οποία διέπεται η ιατρική πρακτική σήμερα, η οποία αποστερεί από τους ίντερσεξ τη σωματική ακεραιότητα και πολλά περισσότερα. Η Sarah έμαθε από έναν γυναικολόγο στα 25 της ότι είναι ίντερσεξ, ότι οι γιατροί το γνώριζαν και ότι στην πραγματικότητα οι ωοθήκες που τις αφαιρέθηκαν ήταν όρχεις. Η Sarah γεννήθηκε με σύνδρομο μη ευαισθησίας ανδρογόνων και έχει XY (“αρσενικά”) χρωμοσώματα αντί για ΧΧ, ωστόσο γεννήθηκε κορίτσι και έχει ένα πιστοποιητικό γέννησης που το αποδεικνύει. “Δεν αμφισβήτησα ποτέ το φύλο μου και ξαφνικά με αυτή τη νέα πληροφορία, η λεσβιακή μου ταυτότητα που προηγουμένως την αισθανόμουν τέλεια και επαναστατική έγινε πηγή ντροπής. Θα με απέρριπταν οι άλλες λεσβίες;”

Ο καλλιτέχνης Del LaGrace Volcano είναι ένα πολυσεξουαλικό μη-δυαδικό ίντερσεξ άτομο, το οποίο μου λέει ότι αισθάνεται και γυναίκα και άντρας. O Del υποψιαζόταν ότι μπορεί να είναι ίντερσεξ με βάση την φυσιολογία του και ένα οικογενειακό ιστορικό μιας ίντερσεξ παραλλαγής στην οποία το εσωτερικά γεννητικά όργανα είναι διττά, δηλαδή το άτομο έχει και ωοθήκες και όρχεις και επισήμως ονομάζεται ovo-testicular “syndrome”. O Del είναι ένα από τα πολλά άτομα που ανακάλυψαν ότι είναι ίντερσεξ αργότερα στη ζωή, όταν τα σώματά τους διαφοροποιήθηκαν από την τυπική ανάπτυξη του φύλου κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Κάποια στιγμή σταμάτησε να αφαιρεί την τριχοφυΐα του προσώπου του για μερικές εβδομάδες και απέκτησε ένα κομψό γενάκι. Παράλληλα ανακοίνωσε ότι είναι ίντερσεξ. «Αυτό ερμηνεύτηκε από πολλούς, συμπεριλαμβανομένου του περιοδικού DIVA, ως η μετάβασή μου από γυναίκα σε άντρα», θυμάται. «Ένιωσα ότι είχε έρθει η ώρα να σταματήσω να κρύβομαι και να ντρέπομαι για τα αρσενικά χαρακτηριστικά του σώματός μου. Φοβόμουν ότι θα εξοβελιστώ από το έθνος των λεσβιών (lesbian nation) και εν πολλοίς έτσι έγινε. Ευτυχώς βρήκα ένα αίσθημα προσωρινής κοινότητας μεταξύ των τρανς αντρών, ώσπου ανακάλυψα την ίντερσεξ κοινότητα.»

Ευτυχώς, η κοινότητα και ο ακτιβισμός αναπτύσσονται ταχύτατα, βασιζόμενα στο πρώτο κύμα ίντερσεξ ακτιβιστών, οι οποίοι ξεκίνησαν τη δεκαετία του ‘90 να θέτουν το ζήτημα των αδικιών, οι οποίες τελούνται εις βάρος των ίντερσεξ ατόμων. Η Leslie Jaye εξηγεί πως πριν το 2005 οι κλινικοί γιατροί ποτέ δεν παραδέχονταν ανοιχτά στους γονείς ή στη δημόσια σφαίρα την ύπαρξη των ίντερσεξ –«απλώς αντάλλασσαν τα ιατρικά μας αρχεία μεταξύ τους. Και ψεύδονταν. Πολύ. Τώρα πια δεν είναι καθόλου εύκολο να το κάνουν αυτό, και οπωσδήποτε το γνωρίζουν.»

Όπως γεννήθηκαν: για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των ίντερσεξ

Στο Ηνωμένο Βασίλειο η οργάνωση IntersexUK είναι μια από τις ελάχιστες ομάδες παγκοσμίως που καλούν σε μια σειρά από αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, τόσο του Ηνωμένου Βασιλείου, όσο και διεθνώς. Mε μια πληθώρα συνεργατών ανά τον κόσμο, οι οργανώσεις συχνά δουλεύουν μαζί, καταθέτοντας κοινές δηλώσεις γύρω από το ζήτημα της αλλαγής των διεθνών νόμων. Στη Βρετανία, ακτιβιστές όπως οι συνεπικεφαλής της IntersexUK, Holly Greenberry και Dawn Vago, οι οποίες μαζί με την Sarah Graham έγραψαν ιστορία εμφανιζόμενες στην Rainbow List 2015 της κυριακάτικης Independent, δουλεύουν σθεναρά με όλο και καλύτερα αποτελέσματα για την ορατότητα και συνειδητοποίηση των ίντερσεξ θεμάτων. Και χάρη στη δική τους δουλειά, όσο και αυτή πολλών ακόμα συνεργατών διεθνώς, o OHE έχει πλέον δεσμευτεί σε δράση μέσω ενός καινούριου σώματος, της Επιτροπής των Δικαιωμάτων του Παιδιού, από την οποία ερευνώνται η κακοποίηση και ο βασανισμός των παιδιών και η οποία έχει ασκήσει δημόσια κριτική σε αρκετές χώρες που κακοποιούν υγιή και αρτιμελή ίντερσεξ παιδιά, συμπεριλαμβανόμενης της Γαλλίας, της Σκωτίας και άλλων. Η ειδική έκθεση για τα βασανιστήρια που συντάσσεται από τον ΟΗΕ αναγνωρίζει τις επιβλαβείς πρακτικές που τελούνται εις βάρος των ίντερσεξ παιδιών.

Ως η πρώτη ίντερσεξ γυναίκα που μίλησε στον ΟΗΕ, η Holly Greenberry, η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως πανσεξουαλική, μίλησε για τον ευρέως χρησιμοποιούμενο, στους ίντερσεξ κύκλους, όρο, της εξαναγκαστικής ιατρικής θεραπείας και παρακολούθησης. «Πολυάριθμοι επαγγελματίες υγείας προτρέπουν με πιεστικό τρόπο γονείς και φροντιστές να συμφωνήσουν σε μη αναστρέψιμες γεννητικές και γοναδικές χειρουργικές επεμβάσεις και καταφέρνουν να το κάνουν αυτό επειδή στους γονείς δεν παρέχεται υποστήριξη και πληροφόρηση και διότι οι γιατροί μιλούν για καρκίνους. Ακούμε πολλούς γιατρούς να χρησιμοποιούν τρομακτική και απαράδεκτη ορολογία για το ρίσκο καρκίνων των γονάδων.» Η Holly μιλάει από προσωπική εμπειρία. Οι γονείς της ενημερώθηκαν για παραλλαγές στην ανατομία της κατά τη γέννηση. Η ανάπτυξη των γεννητικών της οργάνων ήταν σύνθετη και ατυπική. Κατά την εφηβεία η κατάστασή της έπεσε πάλι στην προσοχή των γιατρών, οι οποίοι τη χειρούργησαν με καταστροφικές συνέπειες. «Είχα τέσσερεις διαφορετικές διαγνώσεις στη ζωή μου, και ούτε σε μένα, ούτε στην οικογένεια μου δόθηκε ποτέ ουσιαστική υποστήριξη. Αυτό που έκαναν οι γιατροί όταν με χειρούργησαν ήταν να προκαλέσουν ισόβια προβλήματα πόνου, να μου αφήσουν τρομερά σημάδια, να μου δημιουργήσουν σύνθετα ορμονολογικά και ουρολογικά προβλήματα που εξακολουθούν να με ταλαιπωρούν.»

Μετά από 20 περιπτώσεις νοσοκομειακής «περίθαλψης» και πολλές επεμβάσεις, η Holly ζει ακόμα με τα προβλήματα που της δημιούργησαν οι αμελείς διαγνώσεις, τα τρομακτικά ιατρικά σφάλματα και οι φρικτές χειρουργικές παρεμβάσεις. «Τα παιδιά δε θα ‘πρεπε ποτέ και πουθενά να ζουν τέτοιου είδους εμπειρίες», δηλώνει. Και ενώ ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι τώρα παράνομος στο Ηνωμένο Βασίλειο, η τρέχουσα νομοθεσία επιτρέπει σε γιατρούς και χειρούργους να κόβουν και να «διορθώνουν» τα γεννητικά όργανα βρεφών που δεν «ταιριάζουν» στις συμβατικές αντιλήψεις του δίπολου αρσενικό-θηλυκό. Ευτυχώς, ωστόσο, ένα αυξάνον σώμα από κλινικούς επαγγελματίες στο Ηνωμένο Βασίλειο επιφέρει αλλαγές και ασκεί κριτική σ’ αυτή την επαίσχυντη πρακτική, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να προσδιορίζεται αυθαίρετα το φύλο των παιδιών και ως εκ τούτου να υποβάλονται σε χειρουργικές επεμβάσεις από τη γέννηση και για όλη τους τη ζωή.

Η Sarah μου μιλάει για τo ψυχολογικό κόστος της εμπειρίας της με τους επαγγελματίες υγείας που την εξανάγκασαν σε μια σειρά από ιατρικές παρεμβάσεις, χειρουργικές και ορμονικές, καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας. Ο τρόπος που της συμπεριφέρθηκαν οι γιατροί την κάνει να αισθάνεται ότι υπήρξε γι’ αυτούς κάτι λιγότερο από άνθρωπος, υπάνθρωπος για την ακρίβεια. Δεν είναι ασυνήθιστο να ακούει κανείς αυτή τη λέξη από ίντερσεξ επιζώντες ιατρικής κακοποίησης. Και εκείνοι που γλύτωσαν το νυστέρι υποφέρουν επίσης. Το στίγμα του να είναι κανείς ίντερσεξ σ’ έναν κόσμο που στην καλύτερη περίπτωση δεν σε αναγνωρίζει και στη χειρότερη σε καταχωρεί ως βδέλυγμα, προκαλεί ανείπωτη δυστυχία.

«Αν είχαν αφήσει το σώμα μου άθικτο, θα παρήγαγα ορμόνες με φυσικό τρόπο. Μετά από τόσα χρόνια ψεμάτων και εξαπάτησης, αναρωτιόμουν αν είναι δυνατόν κάποιος να με θέλει γνωρίζοντας την αλήθεια.» Μετά από απόπειρες αυτοκτονίας και πτώση στην εξάρτηση από ναρκωτικά και αλκοόλ, η Sarah έκανε αποτοξίνωση και έχει περάσει τα τελευταία 15 χρόνια δουλεύοντας εσωτερικά ώστε να νιώσει άνετα με τον εαυτό της. «Τώρα είμαι ειλικρινής σχετικά με το ποια είμαι και κανείς δεν μ’ έχει κρίνει όσο σκληρά έκρινα εγώ τον εαυτό μου, ωστόσο ορισμένες φορές νιώθω ακόμα τρομερά μόνη στον κόσμο και αμφισβητώ την ικανότητά μου να θεραπεύσω το τραύμα που έχω βιώσει.»

Απ’ όταν αποφάσισε να ζήσει ανοιχτά ως ίντερσεξ, ο Del διαπίστωσε ότι η απόκριση της οικογένειας και των φίλων στην απόφασή του πήρε διάφορες μορφές. «Για μια από τις αδερφές μου και για τη μητέρα μου ήταν αδύνατο να το διαχειριστούν όταν άφησα το γένι μου να μεγαλώσει και δεν ήταν παρά ένα χρόνο αργότερα, όταν πήρα τεστοστερόνη και η τονικότητα της φωνής μου χαμήλωσε, που μπόρεσαν να με δεχτούν ξανά, αναμφίβολα επειδή τότε τουλάχιστον έμοιαζα με κάτι συγκεκριμένο -με άντρα- και όχι με φρικιό. Ο τότε σύζυγός μου, Johnny Volcano, υπήρξε πολύ υποστηρικτικός, όμως έχασα πολλούς άλλους φίλους και φίλες, μερικές λεσβίες, πολλούς λευκούς γκέι άντρες και τις περισσότερες στρέιτ γυναίκες δημοσιογράφους με τις οποίες έκανα παρέα εκείνο τον καιρό.»

Για ευνόητους λόγους ο Del και πολλοί ίντερσεξ άνθρωποι όπως αυτός είναι θυμωμένοι με όσους, ανήκοντας στις ΛΟΑΤ κοινότητες, αργούν τόσο πολύ να αποδεχτούν την ύπαρξη και τα δεινά των ίντερσεξ ατόμων. Ωστόσο αισθάνεται ότι υπάρχει ελπίδα. «Είμαι πολύ θετικός για το τώρα και την αυξανόμενη ορατότητα που πετυχαίνουν οι ίντερσεξ, τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και στον ευρύτερο πολιτισμικό καμβά. Στην μικρή πόλη όπου ζω, είμαι ορατός και περήφανος, και σε περίπτωση που κάποιος δεν “το πιάνει”, έχω ένα τετράχρονο που με φωνάζει ΜαMπά (MaPa) περίπου 100 φορές τη μέρα, δυνατά, στο δημόσιο χώρο. Στον παιδικό σταθμό που πηγαίνουν τα παιδιά μου, όλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, γνωρίζουν ότι το να είμαι ΜαΜπά(ς) έχει να κάνει με το ότι είμαι ίντερσεξ, και τα πιτσιρίκια με φωνάζουν ΜαΜπά Del.»

Η μεγαλύτερη αλλαγή που χρειάζεται να συντελεστεί κατά τη γνώμη του Del, έγκειται στις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων. «Χρειάζεται να καταλάβουν ότι τα βιολογικά και κοινωνικά φύλα, και τα χαρακτηριστικά τους υπάρχουν σ΄ ένα ευρύ φάσμα και ότι αυτό που μας έχει μάθει το σχολείο και η κοινωνία μας βλάπτει όλους, μερικές φορές με ήπιους τρόπους και άλλες φορές με τραγικές συνέπειες. Το να μην είναι δυνατόν να απαντηθεί το πρωταρχικό ερώτημα “Είναι αγόρι ή κορίτσι;” πρέπει να σταματήσει να νοείται ως κοινωνικό επείγον.»

Όπως γεννήθηκαν: για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των ίντερσεξ

Οι ακτιβιστές στην IntersexUK έχουν μια σειρά από αιτήματα που στοχεύουν στην κυβέρνηση της χώρας αλλά και σε διεθνή κλίμακα. Το όραμά τους είναι να διασφαλιστεί ότι θα εξαλειφθούν ο ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων, η στείρωση και άλλες μη αναστρέψιμες και μη συναινετικές κακοποιητικές πρακτικές ενάντια σε υγιή ίντερσεξ βρέφη και παιδιά. «Το σώμα ενός παιδιού είναι δικό του για όλη του τη ζωή και το δικαίωμα αυτού του ατόμου στην αυτονομία και τη σωματική ακεραιότητα πρέπει να γίνεται σεβαστό ως ανώτερο του δικαιώματος κάποιων άλλων να απαλύνουν την κοινωνική δυσφορία. Τα νυστέρια χωρίς συναίνεση δεν σμιλεύουν το φύλο, ακρωτηριάζουν το μέλλον αυτών των παιδιών», σημειώνει η Holly. «Όταν το σώμα ενός παιδιού ή νεαρού ατόμου υπόκειται σε μη αναστρέψιμες χειρουργικές και ορμονικές επεμβάσεις ώστε να “κανονικοποιηθεί” για λόγους “αισθητικής” στο πλαίσιο ανακούφισης της κοινωνικής δυσφορίας, προκαλούνται ισόβια προβλήματα υγείας και παρενέργειες σ’ αυτά τα άτομα. Το τι πρέπει να συμβαίνει αντί γι’ αυτό είναι απλό: περιμένουμε, παρέχουμε υποστήριξη και εν συνεχεία πληροφορούμε το άτομο για τις επιλογές του.»

Με τις πρόσφατες παρεμβάσεις στα βρετανικά ΜΜΕ και μετά από συναντήσεις με αρμόδιους πολιτικούς, η επιρροή της IntersexUK αυξάνει σημαντικά. Η Holly λέει: «Εργαζόμαστε επιμορφωτικά μέσω πανεπιστημίων, εμπλεκόμαστε με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, και παρέχουμε συμβουλευτικές υπηρεσίες σε ΜΚΟ και κυβερνητικά σώματα. Η IntersexUK στοχεύει στην ανάπτυξη μιας διακομματικής επιτροπής για την ίντερσεξ ισότητα, η οποία θα προωθήσει την αναγνώριση από οικογένεια και κοινωνία του γεγονότος ότι τα ίντερσεξ παιδιά δεν είναι ασυνήθιστα ή παράξενα και ότι η πρακτική της χειρουργικής και ορμονικής επιβολής φύλου δεν είναι αποδεκτή. Ξεκαθαρίζοντας αυτό, αναγνωρίζουμε ότι το να αποδοθεί ένα φύλο σ’ ένα ίντερσεξ παιδί, μέσω της απεύθυνσης και του ονόματος, δεν σημαίνει ότι το καταστρέφουμε ανεπιστρεπτί. Τα παιδιά αυτά θα αυτοκαθοριστούν στην πορεία. Όμως η εγχείρηση ενός ατόμου χωρίς την ενήμερη συγκατάθεσή του δεν πρόκειται ποτέ να ορίσει το φύλο του.»

Πέρυσι η Μάλτα έγινε η πρώτη χώρα που έθεσε εκτός νόμου την χειρουργική επέμβαση στα ίντερσεξ βρέφη, αφού οι αρχές πείστηκαν ότι το να γίνεται απόπειρα “διόρθωσης” των ίντερσεξ βρεφών στα χειρουργικά τραπέζια είναι τρομερά επιζήμιο και απολύτως περιττό, και ότι θα έπρεπε να επιτρέπεται στα ίντερσεξ άτομα να αποφασίζουν τα ίδια τόσο για την ταυτότητά τους, όσο και για το αν επιθυμούν να υποβληθούν σε ιατρικές παρεμβάσεις μεγαλώνοντας. Οι αρμόδιες αρχές συνεργάζονται με επαγγελματίες υγείας στο σχεδιασμό οδηγιών για την ορθή πρακτική αντιμετώπιση των ίντερσεξ, διασφαλίζοντας ότι οποιαδήποτε χειρουργική ή ιατρική παρέμβαση που συμβαίνει θα εμπίπτει όντως στις ιατρικώς απαραίτητες και δεν θα “κινείται από κοινωνικούς παράγοντες χωρίς τη συναίνεση του ανηλίκου”.

Η Sarah, η οποία αυτόν τον καιρό εργάζεται σκληρά στο Λος Άντζελες για να γίνει η πρώτη ίντερσεξ κωμικός, είναι αρκετά αισιόδοξη. «Αυτού του είδους η ορατότητα είναι πολύ σημαντική γιατί βοηθά και άλλους να μη νιώθουν τόσο μόνοι. Το ξέρω, είναι κλισέ, όμως το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο.» Και προσθέτει: «Εκτός από το να σταματήσουν οι εγχειρήσεις, θα ήθελα πολύ να υπάρχει η δυνατότητα αναγραφής του ίντερσεξ στα διαβατήρια πριν πεθάνω. Συμβολικά αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αποδεικνύει ότι υπάρχουμε ως πλήρεις, αποδεκτοί άνθρωποι. Μόλις έβγαλα ένα καινούριο διαβατήριο στο οποίο αναγράφομαι ως γυναίκα και νιώθω ότι είναι ψέμα. Η ανδρική μου πλευρά ακυρώνεται. Μα είμαι και τα δύο.»

Η Leslie Jaye πιστεύει ότι το να αναμετρηθούμε με την διάχυτη έλλειψη γνώσης σχετικά με το φάσμα των παραλλαγών της ενσώματης ύπαρξης είναι ένας παράγοντας κλειδί για την αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Αν είχε επιτραπεί στον θείο μου να ζήσει όπως γεννήθηκε, τότε ίσως να ήταν κι εκείνος χαρούμενος γνωρίζοντας τους ίντερσεξ πρωτοπόρους, οι οποίοι αγωνίζονται για το δικαίωμα τους να είναι αυτοί που είναι.

Μετάφραση για το T-zine.gr
Ειρήνη Συνοδινού.

© T-zine.gr με πληροφορίες από Diva Magazine