Now Reading
Παρουσίαση των βιβλίων της Λίας Νικολάου στον Πολύχρωμο Πλανήτη [Κείμενα & Βίντεο].

Παρουσίαση των βιβλίων της Λίας Νικολάου στον Πολύχρωμο Πλανήτη [Κείμενα & Βίντεο].

Την Παρασκευή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε στο Βιβλιοπωλείο του Πολύχρωμου Πλανήτη, παρουσίαση των βιβλίων της Λίας Νικολάου: «Θύματα» (2022) και «Να μ’ αγαπάς» (2020), Εκδόσεις Βακχικόν.

Η παρουσίαση έγινε σε ιδιαίτερα θερμό και ζωντανό κλίμα, όπως άλλωστε συμβαίνει στις παρουσιάσεις που γίνονται στον Πολύχρωμο Πλανήτη και για τα βιβλία της Λίας Νικολάου μίλησαν ο Θάνος Ξάνθος (φιλόλογος, δημοσιογράφος) και η Κατερίνα Βερίγκα (κοινωνική λειτουργός, μπλόγκερ).

Χορηγοί επικοινωνίας της εκδήλωσης ήταν ο Αθήνα 9.84 και το Περιοδικό Antivirus.

Παρακάτω ακολουθούν, για όσες και όσους δεν ήταν δυνατόν να παρευρεθούν, οι ομιλίες τους συνοδευόμενες με φωτογραφικό υλικό από την παρουσίαση καθώς και κάποια αποσπάσματα βίντεο.

Η γραφή της Λίας Νικολάου έχει ως κέντρο της τον άνθρωπο

Του Θάνου Ξάνθου

«Si vis amari, ama» – ‘’Αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς’’ είπε κάμποσα χρόνια πριν ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας. Αλήθεια, αγαπάμε οι άνθρωποι σήμερα; Κι αν ναι, σε ποιον βαθμό; Η αγάπη έχει όρια; Ερωτήματα που ταλανίζουν τον καθέναν από εμάς, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικής προτίμησης, ηλικίας, εθνικότητας, επαγγέλματος, κλπ.

«Σε κοίταζα με μάτια που άστραφταν από χαρά, όση ώρα κοιμόσουν γαλήνια. Ήσουν υπέροχος, έτσι ελεύθερος από προβλήματα, καλέ μου, ίσως κι από όνειρα. Ολόγυμνος… ποθητός… Ένα μαρμάρινο άγαλμα, ικανός να θεραπεύσεις με την αγλαόμορφη εικόνα σου όσα μακρινά με είχαν πληγώσει στη ζωή. Παρατηρούσα το στήθος σου να πάλλεται με μικρές, ήσυχες αναπνοές. Τα μακριά σου δάχτυλα τινάζονταν ελαφρά στο άγγιγμα του αέρα που έμπαινε από το παράθυρο. Παράξενα ένιωσα αναγνωρίζοντας εκείνη την ώρα πως ήσουν εσύ που πάντα ονειρευόμουν από παιδί.»

Ο Αλέξανδρος γράφει ένα γράμμα με αποδέκτη τον σύντροφό του Πάνο και, ταυτόχρονα, μας μεταφέρει την προσωπική τους ιστορία. Μέσα από τα ταξίδια της μνήμης, στην κοινή τους διαδρομή αλλά και στα όσα έζησαν πριν συναντηθούν, μαθαίνουμε για τις διαφορετικές όψεις του έρωτα, τα στερεότυπα της κοινωνίας, τους φόβους και τις μύχιες σκέψεις που βασανίζουν τον νου όλων των ανθρώπων. Το “Να μ’ Αγαπάς” είναι μια λυρική, ερωτική επιστολή που αποσκοπεί στη διαχείριση της απώλειας και στην έκφραση της αληθινής αγάπης· μια ιστορία για την αφοσίωση και την ολοκληρωτική παράδοση· μια κατάθεση ψυχής που μας δείχνει τον τρόπο ώστε να ανακαλύψουμε τον δρόμο για την ευτυχία.

Η Λία Νικολάου γράφει με λυρισμό και ειλικρίνεια. Μέσα από δικά της βιώματα, βιώματα φίλων, γνωστών ή ακόμη και απλών περαστικών στον δρόμο. Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Να νιώσει τον έρωτα, την θαλπωρή ενός ανθρώπου. Μακριά από πατριαρχικές αντιλήψεις, κοινωνικά στερεότυπα, φόβο. Μα ποιος να φοβάται δύο ανθρώπους που είναι ερωτευμένοι και αγαπημένοι; Και γιατί να το κάνει; Γιατί τελικά να μας απασχολούν τόσο οι ταμπέλες; Κι αυτά δεν είναι ρητορικά ερωτήματα που δεν έχουν απάντηση, αλλά ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις στην κοινωνία του σήμερα.

Κι όμως, τα ρατσιστικά κατάλοιπα της κοινωνίας μας, είναι βαθιά ριζωμένα στα έγκατα της κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά, για να είμαστε ειλικρινείς υπάρχουν και φωτεινά παραδείγματα που αποδέχονται, αγκαλιάζουν, φροντίζουν, ζουν με πάθος κι ελευθερία. Λίγα μεν, αλλά υπάρχουν!

Μέσα από τα βιβλία της, η Λία Νικολάου δεν είναι άλλη μία συγγραφέας. Είναι η συγγραφέας, που δίνει φωνή σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, τα οποία δεν έχουν το θάρρος ή φοβούνται να μιλήσουν για όσα αισθάνονται!

Με γλώσσα απλή, κατανοητή, άλλοτε γλαφυρή κι άλλοτε «κοφτερή» θεραπεύει την ψυχή και δίνει κίνητρα να ζεις την ζωή ελεύθερα και με πάθος! Μάλιστα, μέσα από τα κείμενα της, φαίνεται ένα πλάσμα ευαισθητοποιημένο και τρομερά ευσυνείδητο. Που αγγίζει θέματα που πονάνε ή κρύβουμε συχνά κάτω από το χαλί της κατά τ’άλλα ωραιοποιημένης μας ζωής.

Η αλήθεια και η ειλικρίνεια στην πένα της Λίας Νικολάου, μας κάνει να προβληματιστούμε και να αφυπνιστούμε, σχετικά με τον κόσμο γύρω μας και την κοινωνία στην οποία μεγαλώνουμε και ζούμε, η οποία δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα! Αλλά θέλει κίνητρα, ανθρώπους αληθινούς, χέρια σφιχτά, μικρές επαναστάσεις ζωής!

ΘΥΜΑΤΑ

Τι κοινό μπορεί να έχει ένας δικηγόρος με έναν ναυτικό και έναν διάσημο δημοσιογράφο; Μία γυναίκα που βρίσκεται στη φυλακή για ένα αποτρόπαιο έγκλημα με μία άλλη, της διπλανής πόρτας; Έχει κάτι κοινό ένας σεφ με έναν Αλβανό οικονομικό μετανάστη που εργάζεται ως οικοδόμος; Είναι ικανοί όλοι οι άνθρωποι να αγαπήσουν, να ερωτευτούν, να εργαστούν και να ζήσουν ελεύθερα; Κι αν ναι, έχουν αυτό το δικαίωμα;

Μέσα από τους κύκλους της ζωής και τις κοινωνικές νόρμες, αναπτύσσονται σε αυτό το μυθιστόρημα δύο ιστορίες. Δύο ιστορίες με ένα νήμα δεμένες, ακριβώς όπως δένονται οι ζωές των ανθρώπων έξω από τα βιβλία, στη ζωή. Επιλογές σωστές ή λανθασμένες που επηρεάζουν περισσότερους ανθρώπους από αυτούς που φανταζόμαστε, αγάπες διαφορετικές ή άλλες περισσότερο συνηθισμένες, πόθοι κι ανάγκες, στοργή και βία, έρωτες περαστικοί και άλλοι που αποφασίζουν να μείνουν, φίλοι που στηρίζουν την ώρα που όλοι απομακρύνονται, εξομολογήσεις σπαρακτικές που θα σας κάνουν να κλάψετε και άλλες που θα σας θυμώσουν.

Στο δεύτερο βιβλίο της «Θύματα» η Λία Νικολάου θίγει θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η ομοφοβία, ο σεξισμός. Μιλάει για πρόσωπα και καταστάσεις που όλοι μας με έναν τρόπο (λίγο ή πολύ) ερχόμαστε σε επαφή! Αλλά μέσα από αγώνα και προσπάθεια, μαζεύουμε τα κομμάτια μας και αναδυόμαστε προς το φως και την λύτρωση. Η συγγραφέας δεν «χαϊδεύει» αυτιά, αλλά μιλάει με πλήρη ενσυναίσθηση, για όλα αυτά που με λόγια δεν μπορούν αν ειπωθούν. Μέσα από το γράψιμο…κι εκείνη απαλύνει ίσως δικές της πληγές και παρέα με αυτήν και κάθε πληγωμένη ψυχή, αναγνώστη.

Όμορφο αυτό και πολύτιμο. Να επικοινωνεί τόσο αληθινά ένας συγγραφέας με τους αναγνώστες του! Μπράβο Λία, που μέσα από την έξυπνη κι ανθρώπινη γραφή σου, προσεγγίζεις την ψυχή του ανθρώπου και τον κρατάς από το χέρι, βαδίζετε μαζί. Δεν κουνάει το δάχτυλο, για να περάσει πειθαναγκαστικά τις απόψεις της. Δεν στερεί σε κανέναν αναγνώστη το δικαίωμα να έχει ελευθερία γνώμης και να σχηματίσει άποψη.

Ίσως και η έλλειψη γνώμης και κριτικής σκέψης ειδικά των νέων ανθρώπων να μας ωθεί σε ρατσιστικά σχόλια, αντιλήψεις αρχέγονες και οπισθοδρομικές.

Ας είμαστε ενωμένοι, μέσα από την ανθρωπιά, την αληθινή αγάπη και την φροντίδα, την ελευθερία, τις τέχνες, τον πολιτισμό, βάζοντας το λιθαράκι μας για να αλλάξουν τα μυαλά σε αυτόν τον κόσμο. Ο κόσμος δεν είμαι απόλυτα αισιόδοξος ότι θα αλλάξει, αλλά κάποια μυαλά πάνω σε αυτόν τον κόσμο αξίζει και πρέπει να αλλάξουν!

[ένα μικρό βίντεο – απόσπασμα από την ομιλία του Θάνου Ξάνθου]

* * * * *

Παρουσίαση των βιβλίων της Λίας Νικολάου.

Της Κατερίνας Βερίγκα.

Η Λία μας έβαλε μέσα στον μαγικό πολύχρωμο κόσμο της.

Και ήταν αδιαμφισβήτητα μια ξεχωριστή εμπειρία!

Να μ’ αγαπάς.

Μέσα από μια ερωτική επιστολή, ξεδιπλώνεται μια ιστορία αγάπης με έναν τρόπο μεθυστικό, που σε συνεπαίρνει.

Ακολουθούμε την εξέλιξη ενός σύγχρονου ζευγαριού, του Άλεξ και του Πάνου, όλη την πορεία με στιγμές και καταστάσεις που οι περισσότεροι θα ταυτιστούμε.

Παρά το γεγονός ότι η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο μέσω ενός γράμματος, με έντονα λυρικά στοιχεία, καταφέρνει να σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Έχει μια ιδιαίτερη αισθητική.

Το μεγαλείο ενός έρωτα και μιας βαθιάς αγάπης που χτίστηκε έπειτα από πολύ πόνο, απόρριψη και μια εσωτερική ανάγκη για απελευθέρωση.

Οι χαρακτήρες και στα δύο βιβλία είναι πλασμένοι ευλαβικά και όχι επιφανειακά. Έχει αποφύγει τα κλισέ μονοπάτια και τους έχει αποδώσει όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικά.

Θίγονται ζητήματα που απασχολούν ακόμα την κοινωνία μας. Γίνονται αναφορές στον καρκίνο, στην διπολική διαταραχή, στην ομοφοβία, στον κοινωνικό αποκλεισμό, στις προκαταλήψεις, στην ασυμφωνία φύλου, στον βιασμό.

Βλέπουμε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει αποδοχή και υποστήριξη πρώτα από όλα από την οικογένεια. Πόσο καθοριστικό είναι να αγκαλιάσουν οι γονείς και τα αδέλφια την διαφορετικότητα. Να υπάρχει αγάπη και σεβασμός των επιλογών χωρίς να κρίνουν και χωρίς να εγκαταλείπουν. Παρατηρούμε πόσο διαφορετικά χειρίζονται ο Άλεξ με τον Πάνο την συντροφικότητα, κάτι που πηγάζει από το παρελθόν τους. Ο Πάνος είχε ακόμα και διακριτικά ένα υποστηρικτικό περιβάλλον. Έτσι ήταν εκείνος ο λυτρωτής της σχέσης αυτής. Ο Άλεξ, ένα πλάσμα ταλαιπωρημένο γεμάτο φοβίες που δεν γνώριζε αν άξιζε την αγάπη και τον σεβασμό.

“Άσχημο πράγμα να φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου. Εκπαιδευόμαστε από μικροί στο κρυφτούλι, που καταλήγουμε να κρυβόμαστε και από τον ίδιο τον εαυτό μας”. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που ισχύει για ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Παγιδευόμαστε σε νόρμες, σε καλούπια που άλλοι επέλεξαν για εμάς, με σκοπό να είμαστε αρεστοί, να μη ταράξουμε τα νερά.

Και ίσως κάποτε όπως αναφέρεται στο βιβλίο…να σταματήσουν οι άνθρωποι “να κρατούν το μυαλό κλειστό και το στόμα ανοιχτό”, “να σταματήσουν να συνδέουν με αμαρτία την απόλαυση και να σταματήσουν να βαφτίζουν ανήθικη και μη φυσιολογική την ποικιλομορφία και την διαφορετικότητα της αγάπης “.

Θύματα.

Από την πρώτη κιόλας παράγραφο αντιλαμβάνεσαι πως είναι ένα βιβλίο που δεν θα σου χαριστεί. Δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις. Αφουγκράζεσαι από την αρχή πως η ιστορία αυτή θα είναι συγκλονιστική. Και είναι!

Η γραφή της Λίας Νικολάου σου κόβει την ανάσα. Δυναμική, ρεαλιστική, ωμή.

Περιγραφική όσο πρέπει για να σου δημιουργήσει ζωντανές εικόνες. Για να νιώθεις στο έπακρο, σαν να βρίσκεσαι ανάμεσα τους ως παρατηρητής. Θίγει κοινωνικά θέματα που όλοι γνωρίζουμε, χωρίς να γίνεται γραφική ή καταγγελτική. Πιάνει το πρόβλημα από την ρίζα, πολύπλευρα και αντικειμενικά.

Όταν φτάνει μια είδηση ενός αποτρόπαιου εγκλήματος πόσοι από εμάς αναρωτιόμαστε τι συνέβη για να φτάσει εκεί ο θύτης; Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δικαιολογούμε την πράξη του ή ότι την απενεχοποιούμε. Όμως πίσω από κάθε έγκλημα βρίσκονται ένα σωρό παθογένειες άλλοτε συνηθισμένες και άλλοτε όχι. Η κοινωνία συνήθως εθελοτυφλεί. Αρέσκεται στο να κολλάει ταμπέλες και να εξετάζει επιδερμικά το κάθε ζήτημα. Και είθισται να ξεχνάει πολύ εύκολα.

Η πατριαρχία, ο ρατσισμός, η κάθε μορφής βία, οι στερεοτυπικές αντιλήψεις,  κάνουν όλα μαζί την εμφάνιση τους στο βιβλίο αυτό, διεγείροντας προβληματισμούς.

Θα ήθελα να σταθώ και στο εξώφυλλο καθώς το θεωρώ από τα πιο ταιριαστά και πετυχημένα βάσει του περιεχομένου. Το μήνυμα του ευδιάκριτο και ηχηρό σχετικά με το πώς λειτουργεί η ενδοοικογενειακή βία.

Κι αν τελικά όλοι τους είναι θύματα; Και αυτοί που διέπραξαν βία και αυτοί που σιώπησαν και αδιαφόρησαν;

Η βία κάνει κύκλους.

“Τίποτα δεν θα έκανε τον γιο της να αντιδράσει βίαια, εκτός από την ίδια την βία που ο ίδιος έχει, προφανώς υποστεί”. αναφέρεται στο βιβλίο.

Δείτε Επίσης

Σαφώς η βία γεννά βία. Ακόμα και υποσυνείδητα. Και για να σταματήσει αυτός ο φαύλος κύκλος χρειάζονται ριζικές παρεμβάσεις.

Η ενδοοικογενειακή βία άλλωστε έχει πολλές μορφές.

Αξίζει να παραθέσω  εδώ ένα σχόλιο που έλαβε η Λία από αναγνώστη και τις σκέψεις της που ακολούθησαν

“Λοιπόν, χαίρομαι!

Σήμερα αναγνώστης που διάβασε τα “Θύματα” μου εκμυστηρεύτηκε ότι τον έκανε να αναλογιστεί τη ζωή του καθώς αισθάνθηκε άβολα. Αυτή ακριβώς τη λέξη χρησιμοποίησε: άβολα.

Κι εγώ που θυμήθηκα τα λόγια του Εντουάρ Λουί που είπε πως ” Η τέχνη πρέπει να καθιστά τον κόσμο αφόρητο, δείχνοντας πόσο αφόρητος είναι στην πραγματικότητα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό την ενέργεια και την έμπνευση στους ανθρώπους να τον κάνουν πιο υποφερτό, πιο όμορφο” είπα χαμογελώντας πλατιά, “ευχαριστώ. Ειλικρινά, ευχαριστώ”

Γιατί, η τέχνη γενικότερα και η λογοτεχνία συγκεκριμένα, πιστεύω βαθιά πως επιτελούν το έργο τους συμβάλλοντας στην αλλαγή της κοινωνίας μόνο όταν έχουν τη δύναμη να σε κάνουν να αισθανθείς ΑΒΟΛΑ.”

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα που ξεχώρισα ” θα συνεχίσει τη ζωή του καθαρός, απαλλαγμένος από τα βαρίδια του παρελθόντος που άλλοι στην ψυχή του κρέμασαν και τον κρατούσαν μαγκωμένο, ανήμπορο να νιώσει την ομορφιά του κόσμου που τον περιβάλλει. Θύμα δεν είναι πια. Μα δεν θα συνεχίσει να γίνεται και θύτης.”

Όπως είχε πει και η Μαρίνα Γαλανού, εκδότρια του Πολύχρωμου Πλανήτη, πάντα πρέπει να αναζητάμε αφορμές να μιλάμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και η Λία Νικολάου μας έδωσε μέσα σε δύο χρόνια πολλές αφορμές.

[ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία της Λίας Νικολάου]

 

[ένα δεύτερο μικρό απόσπασμα από την ομιλία της Λίας Νικολάου]

 

* ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:

 

 

 

 

* Τα βιβλία της Λίας Νικολάου “Να μ’ αγαπάς” και “θύματα” – εκδόσεις Βακχικόν, μπορείτε να τα βρείτε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία καθώς και να τα παραγγείλετε είτε ηλεκτρονικά μέσω του e-shop του Πολύχρωμου Πλανήτη, ή τηλεφωνικά στο 210.88.26.600. 

 

Βιβλίο | T-zine.gr | 06.12.2022

 

© T-zine.gr 

 

Ποια είναι η αντίδρασή σας;
Μου αρέσει
0
Ουάου
0
Τέλειο
1
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε Ένα Σχόλιο

Η email διεύθυνση σας δεν θα δημοσιευθεί