Ελλάδα: Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019 | 12:11


Συνέντευξη στη Μαρίνα Γαλανού |  Φωτογραφίες: Μαρία Τζεφέρη | Συνέντευξη | T-zine.gr

 

Συνέντευξη με την υποψήφια Ευρωβουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλλα Μπελιά.

Συνέντευξη με την υποψήφια ευρωβουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλλα Μπελιά | Συνέντευξη στη Μαρίνα Γαλανού

Την Στέλλα, την γνωρίζω χρόνια, από τη δράση της ως ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα των LGBTI ανθρώπων. Ιδρύτρια των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο, μη κυβερνητικής οργάνωσης για την υπεράσπιση των οικογενειών ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, έκφρασης, ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου των γονιών και των παιδιών τους.

Ένα σύντομο βιογραφικό της:

Η Στέλλα, γεννήθηκε στην Νίκαια Αττικής το 1966 και έχει δύο γιούς 12 ετών. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών Αθήνας (σημερινό ΤΕΑΠΗ) και έχει ειδικευτεί στο Θέατρο στην Εκπαίδευση (ΠΤΔΕ του ΕΚΠΑ). Συμμετείχε πάντα σε συλλογικότητες της Κοινωνίας των Πολιτών, σε συνδικαλιστικά όργανα και σε επιστημονικές οργανώσεις. Σήμερα είναι Πρόεδρος στη μη κυβερνητική οργάνωση «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», πρόεδρος στον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Α’/θμιας Εκπαίδευσης Κορυδαλλού – Αγ. Βαρβάρας και ταμίας του παραρτήματος της ΟΜΕΡ Αθήνας –(Παγκόσμια Οργάνωση για την Προσχολική Εκπαίδευση). Από το 2003 είναι προϊσταμένη στο 9ο Νηπιαγωγείο Κορυδαλλού. Αγωνίζεται συστηματικά ενάντια στο ρατσισμό, την ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό και είναι πάντα στην πρώτη γραμμή ώστε να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα οι LGBTQI άνθρωποι σε νομοθετικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο με στόχο και όραμα μια κοινωνία και μια πολιτεία που θα χωράνε όλοι οι άνθρωποι όλοι θα έχουν ίσα δικαιώματα και όλοι θα είναι ασφαλείς.

Είναι χαρά μου που δίνει αυτήν την συνέντευξη στο t-zine.gr και τη φιλοξενούμε.

Μαρίνα Γαλανού:    Στέλλα αφού σου ευχηθώ καλή επιτυχία και να σ’ ευχαριστήσω που δίνεις συνέντευξη στο t-zine, θα ήθελα να σε ρωτήσω τι προσδοκάς από την κάθοδό σου ως υποψήφια στις Ευρωεκλογές, γιατί με τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και εάν είσαι ικανοποιημένη από τα πεπραγμένα αυτής της κυβέρνησης που βασικός της κορμός είναι το κόμμα που είσαι υποψήφια. Εάν σου έκανε πρόταση κάποιο άλλο κόμμα θα τη σκεφτόσουν;

Στέλλα Μπελιά:    Θα σου πω καταρχήν για ποιους λόγους αποδέχτηκα την πρόταση του να είμαι υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι πολλοί. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί αποφάσισα ότι δεν θα παραχωρώ πλέον τον ζωτικό μου χώρο σε κανέναν τομέα της ζωής μου σε άλλους να μιλούν «για μένα χωρίς εμένα» και εννοώ με αυτό ότι ήρθε η ώρα οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι να διεκδικήσουμε τον ζωτικό μας χώρο και στην πολιτική σκηνή. Ήταν αρκετά απογοητευτικό να μην υπάρχουν στην χώρα μας ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ πολιτικοί , νομίζω ότι ήταν φτωχότερη πριν τις υποψηφιότητες που είδαμε πρόσφατα- και όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Θέλω λοιπόν τα νέα παιδιά να έχουν και την εικόνα ενός ανθρώπου της κοινότητας που δεν έμεινε στην ντουλάπα και μπόρεσε να είναι ο εαυτός του σε όλα τα πεδία της ζωής του, να πιστέψουν ότι μπορούν να είναι ο εαυτός τους και ταυτόχρονα να είναι κοινωνικά αποδεκτά

 

Ο δεύτερος λόγος είναι αυτή η μαυρίλα, η άνοδος του φασισμού, του εθνικισμού, του ρατσισμού, της ομοφοβίας της τρανσφοβίας του σεξισμού της ξενοφοβίας που θέλει να σκεπάσει τη χώρα και την Ευρώπη. Οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι, εσύ το ξέρεις καλύτερα αυτό από όλους, είμαστε ομάδα που δέχεται συχνά επιθέσεις και η άσκηση λεκτικής ή σωματικής βίας απέναντί μας δεν έχει μειωθεί αλλά αυξάνεται μετά και από τις παραινέσεις και τις οδηγίες ρασοφόρων νοσταλγών του παρελθόντος όπως ο μητροπολίτης Αμβρόσιος . Η ορατότητά μας σε όλα τα πεδία είναι μια απάντηση σε όλο αυτό το σκοτάδι περιέχει το «σιγά μη φοβηθώ» και το φωνάζει δυνατά και με σθένος.

Ένας ακόμα λόγος που δέχτηκα αυτή την υποψηφιότητα ήταν η ορατότητα εν γένει. Σε μικρή ηλικία όταν κατάλαβα την ετερότητά μου σε σχέση με το σύνολο των άλλων παιδιών που ανήκαν στην νόρμα, νόμιζα ότι έφτιαξαν εμένα κάπως και μετά τους έσπασε το καλούπι, ότι ήμουν δηλαδή το μοναδικό πλάσμα πάνω στη γη που ήταν γυναίκα και ένιωθε ερωτευμένη με μια γυναίκα και πίστευα ότι είμαι απολύτως ελαττωματική. Θέλω λοιπόν τα νέα παιδιά να έχουν και την εικόνα ενός ανθρώπου της κοινότητας που δεν έμεινε στην ντουλάπα και μπόρεσε να είναι ο εαυτός του σε όλα τα πεδία της ζωής του, να πιστέψουν ότι μπορούν να είναι ο εαυτός τους και ταυτόχρονα να είναι κοινωνικά αποδεκτά.

 

Τα παιδιά μας που είναι οι πιο ευάλωτοι πολίτες σε όλη αυτή την ιστορία και μένουν απροστάτευτα. Τα παιδιά μας που υφίστανται διακρίσεις εξαιτίας του σεξουαλικού προσδιορισμού ή της ταυτότητας φύλου των γονιών τους, δηλαδή, ότι πιο άδικο θα μπορούσαμε να τους κάνουμε στο όνομα της «προστασίας των παιδιών». Δεν μας άκουσαν και αυτό έχει να κάνει κυρίως με το υποκριτικό ενδιαφέρον που δείχνουν οι συντηρητικοί κύκλοι σε σχέση με τα παιδιά μας, «μας παίρνουν τα παιδιά!», «κάτω τα χέρια απ’ τα παιδιά», «τι σου φταίει ο Μιχαλάκης να μεγαλώνει με αδελφές», και άλλα τέτοια τα ακούμε όλη την ώρα. Στην πραγματικότητα, όλα όσα ζητούσαμε ήταν για το συμφέρον των παιδιών και μόνο.

 

Τώρα αν θα αποδεχόμουν πρόταση από άλλο κόμμα- θα σου απαντήσω κατηγορηματικά όχι. Θεωρώ ότι σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να υπάρχει μια γενικότερη συναίνεση, αλλά δεν μπορείς να στηρίξεις ως υποψήφια μια πολιτική στην οποία δεν πιστεύεις, και η οποία με ένα τρόπο σε χρησιμοποιεί για ξέπλυμα. Δεν θα έκανα ποτέ pinkwashing σε κάποιο κόμμα είμαι εδώ για λόγους ιδεολογικούς στηρίζοντας και τη δική μου πολιτική άποψη και θέση. Είμαι αριστερή, προέρχομαι από μια οικογένεια αριστερή με αντάρτικα και διώξεις. Δεν θα μπορούσα εντέλει να είμαι αλλού σαν σκεπτόμενος άνθρωπος. Η αριστερά, για μένα, έχει τις απαντήσεις και τις λύσεις.

Να σου απαντήσω και στο τελευταίο κομμάτι της ερώτησής σου. Υπάρχει μια αμφιθυμία∙ από την μια δεν είμαι ευχαριστημένη με όσα έχουν γίνει, ιδιαίτερα με το περιεχόμενο των νομοθετικών ρυθμίσεων, τόσο στο νόμο για το σύμφωνο συμβίωσης, όσο και σε εκείνον για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, αλλά από την άλλη κανένα άλλο κόμμα δεν είχε πάρει καμιά νομοθετική πρωτοβουλία για θέματα που μας αφορούν. Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να παλέψει μόνο με τους συντηρητικούς αντιπάλους τους, αλλά και με τη βάση του κόμματος που πραγματικά δεν ξέρει για τι πράγμα μιλάμε. Το διαπίστωσα τώρα που ήρθα σε μεγαλύτερη επαφή με αυτή τη βάση: οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαστε καλυμμένοι νομοθετικά και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί δεν δηλώνουμε ευχαριστημένοι, πρέπει να εξηγήσουμε με απλό και κατανοητό τρόπο τι δεν είχαμε, τι κερδίσαμε και τι θέλουμε να κερδίσουμε ακόμα. Όταν γίνεται αυτό αμέσως αποκτάμε συμμάχους.

Στέλλα Μπελιά

Μ.Γ.:    Πριν λίγους μήνες ψηφίστηκε ένα σχέδιο νόμου που η κοινότητα αλλά και όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες που επιθυμούν την ίση μεταχείριση, καλωσόρισαν. Αναφέρομαι στις διατάξεις για την επέκταση της αναδοχής στα ζευγάρια ανεξαρτήτως φύλου που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Ωστόσο, δεν έγινε κάτι όσον αφορά την παιδοθεσία, ή έστω για τα ζευγάρια που έχουν ήδη παιδιά και είναι στον αέρα. Ακόμη, νομίζω, όλοι είχαμε επισημάνει (και ο Συνήγορος), ότι και όταν ψηφιζόταν το σύμφωνο, μπορούσε να γίνει ρύθμιση έστω γι’ αυτά τα ζευγάρια. Ούτε με την απαγόρευση των έγγαμων τρανς ανθρώπων να προχωρούν σε νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου τους, ενώ τα παιδιά τους δεν μπορούν να μεταβάλουν τα έγγραφά τους σύμφωνα με τη νέα καταχώριση φύλου των γονέων τους. Παρά ταύτα δεν έγινε κάτι σε τίποτε απ’ αυτά. Θα ήθελα το σχόλιό σου.

Σ.Μ.:    Ναι, καλωσορίσαμε το νομοσχέδιο για την αναδοχή και προσπαθήσαμε μέχρι και την τελευταία στιγμή να γίνει μια ρύθμιση για την παιδοθεσία γενικότερα που θα καλύπτονταν και τα παιδιά που ήδη μεγαλώνουμε. Τα παιδιά μας που είναι οι πιο ευάλωτοι πολίτες σε όλη αυτή την ιστορία και μένουν απροστάτευτα. Τα παιδιά μας που υφίστανται διακρίσεις εξαιτίας του σεξουαλικού προσδιορισμού ή της ταυτότητας φύλου των γονιών τους, δηλαδή, ότι πιο άδικο θα μπορούσαμε να τους κάνουμε στο όνομα της «προστασίας των παιδιών». Δεν μας άκουσαν και αυτό έχει να κάνει κυρίως με το υποκριτικό ενδιαφέρον που δείχνουν οι συντηρητικοί κύκλοι σε σχέση με τα παιδιά μας, «μας παίρνουν τα παιδιά!», «κάτω τα χέρια απ’ τα παιδιά», «τι σου φταίει ο Μιχαλάκης να μεγαλώνει με αδελφές», και άλλα τέτοια τα ακούμε όλη την ώρα. Στην πραγματικότητα, όλα όσα ζητούσαμε ήταν για το συμφέρον των παιδιών και μόνο.

Παράλληλα – και το είδαμε αυτό στις επιμορφώσεις που έγιναν για τους κοινωνικούς επιστήμονες που τώρα εξετάζουν τις αιτήσεις όσων είναι γραμμένοι στο μητρώο υπήρχε μια παγωμάρα στην αρχή, είμαστε οι «άλλοι» με τα αδιευκρίνιστα κίνητρα που σαν γονείς ακόμα κι αν δεν θέλουμε να κάνουμε κακό στο παιδί με την ύπαρξή μας και μόνο θα το στιγματίσουμε, στο σχολείο, στην κοινωνία στη ζωή του γενικά. Τη σπάσαμε αυτή την αντίληψη με ένα τρόπο και τώρα ξέρουμε ότι όποιο ομόφυλο ζευγάρι συμμετέχει στην διαδικασία τουλάχιστον δεν θα αντιμετωπιστεί αρνητικά από την αρχή.

 

Το πιο βασικό πρόβλημα είναι ότι ο μη βιολογικός γονέας ενός παιδιού σε μια ομογονεϊκή οικογένεια δεν έχει καμία έννομη σχέση με το παιδί του με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Δεν μπορεί να εμφανιστεί πουθενά ως γονιός γιατί αυτό δεν προκύπτει από κανένα επίσημο έγγραφο. Σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες , στο σχολείο, στο νοσοκομείο, στο αεροδρόμιο ο δεύτερος γονιός είναι «ξένος» και αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν «απαγωγέας» του παιδιού του.

 

Εξίσου φωνάξαμε με το νομοσχέδιο για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου για τους έγγαμους τρανς ανθρώπους και τα παιδιά τους.

‘Όλα αυτά τα προβληματικά σημεία των νομοσχεδίων που αναφέρεις θα λυθούν με τον πιο εύκολο τρόπο αν ψηφιστεί γάμος και παιδοθεσία για όλους. Το διεκδικούσαμε, το διεκδικούμε και δεν θα σταματήσουμε να το διεκδικούμε μέχρι να δούμε βίντεο με τον πρωθυπουργό να λέει «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη».

Μ.Γ.:    Παρ’ ότι το T-zine έχει κοινό κυρίως από την LGBTI κοινότητα, θα ήθελα μέσα από τα βιώματά σου, αλλά και τα βιώματα ανθρώπων που είναι μέλη των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο και ανθρώπων που απευθύνονται σε εσάς, να μας περιγράψεις για όσους ανθρώπους τυχόν δεν γνωρίζουν, ή δεν γνωρίζουν επαρκώς, τα προβλήματα, εμπόδια, παραβιάσεις δικαιωμάτων που αντιμετωπίζουν οι LGBTI γονείς και τα παιδιά τους.

Σ.Μ.:    Το πιο βασικό πρόβλημα είναι ότι ο μη βιολογικός γονέας ενός παιδιού σε μια ομογονεϊκή οικογένεια δεν έχει καμία έννομη σχέση με το παιδί του με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Δεν μπορεί να εμφανιστεί πουθενά ως γονιός γιατί αυτό δεν προκύπτει από κανένα επίσημο έγγραφο. Σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες , στο σχολείο, στο νοσοκομείο, στο αεροδρόμιο ο δεύτερος γονιός είναι «ξένος» και αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν «απαγωγέας» του παιδιού του. Φαντάσου ένα ζευγάρι π.χ. γυναικών που έχουν κάνει σύμφωνο και μεγαλώνουν μαζί το παιδί τους, μπορεί η εργαζόμενη π.χ. να καλύψει ιατροφαρμακευτικά την σύντροφό της αλλά αν είναι η μη βιολογική μητέρα δεν μπορεί να κάνει το ίδιο για το παιδί τους. Το πιο τρομακτικό για μας είναι ότι αν ο βιολογικός γονιός πεθάνει το παιδί δεν μένει με τον μη βιολογικό που το μεγάλωνε ως εκείνη τη στιγμή αλλά πάει σε συγγενείς πρώτου ή δεύτερου βαθμού του βιολογικού γονέα ή σε κάποιο ίδρυμα.

 

Το πρόβλημα είναι ότι όλα γίνονται με τόσο αργούς ρυθμούς και σκοντάφτουν πάνω σε συντηρητικούς υφάλους τόσο συχνά που τελικά καταλαβαίνουμε ότι έχουμε ακόμα πάρα πολύ δρόμο μπροστά μας.

 

Μ.Γ.:    Θα ήθελα μέσα από το επάγγελμά σου, ως νηπιαγωγός, να μας πεις εάν βλέπεις έστω σταδιακά να γίνεται κάποια μετατόπιση – πρόοδος σχετικά με τα στερεότυπα που μεγαλώνουν τα παιδιά. Εάν βλέπεις κάτι να προχωράει. Και ποιες πολιτικές πιστεύεις ότι πρέπει να ακολουθήσουμε στην παιδεία.

Σ.Μ.:    Υπάρχει μια μετατόπιση πραγματικά. Εκεί που πριν λίγα χρόνια μερικές και μερικοί από εμάς θεωρούμασταν «γραφικοί», όλο και περισσότεροι συνάδελφοι αρχίζουν να δουλεύουν ενάντια στον σεξισμό, την ομοφοβία και την τρανσφοβία.

Γίνονται επιμορφώσεις, γίνονται προγράμματα, αποκτάμε όλο και περισσότερους συμμάχους στην προσπάθειά μας να έχουμε ένα πιο συμπεριληπτικό σχολείο, ασφαλές για όλα τα παιδιά. Τρέχουν προγράμματα για τα έμφυλα στερεότυπα στα παιχνίδια για παράδειγμα , πολλές νηπιαγωγοί όταν τους το παρουσίασα και τους πρότεινα και το θεωρητικό του πλαίσιο όπως το οργάνωσε η Δήμητρα Κογκίδου, το εφάρμοσαν με εξαιρετικά αποτελέσματα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα γίνονται με τόσο αργούς ρυθμούς και σκοντάφτουν πάνω σε συντηρητικούς υφάλους τόσο συχνά που τελικά καταλαβαίνουμε ότι έχουμε ακόμα πάρα πολύ δρόμο μπροστά μας. Δεν μπορεί στο 2019 να μην έχουμε σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο σχολείο, δεν μπορεί να μοιραζόμαστε τον τίτλο του υπουργείου που αφορά την εκπαίδευση με την θρησκεία την μία δηλαδή ορθόδοξη χριστιανική γιατί ο πληθυντικός του «θρησκευμάτων» μόνο σε εκείνη αναφέρεται ως «προσηλυτισμός» και όχι ως θρησκειολογία που παρουσιάζει στα νέα παιδιά όλο το φάσμα των θρησκειών.

Αυτή η αδιάρρηκτη σχέση παιδείας και ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας μας κρατάει πίσω σε όσα βήματα και αν κάνουμε προς τα εμπρός, ειδικά όταν κάποια μέλη της εκκλησίας και μάλιστα με μητροπολιτικούς θώκους λένε στους πιστούς τους «φτύστε τους» ή ακόμα χειρότερα « αν είχα όπλο θα τους σκότωνα».

Μ.Γ.:    Σε ποια απ’ αυτά τα προβλήματα και πώς πιστεύεις ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να προχωρήσει θέματα που αφορούν τις οικογένειες με LGBTI γονείς , δεδομένου ότι το οικογενειακό δίκαιο αφήνεται στην ευχέρεια κάθε κράτους μέλους. Υπάρχουν, βέβαια, εργαλεία και παράθυρα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αναμφίβολα, και αυτά έχουν περιγραφεί από νομικούς, ωστόσο θα ήθελα να μου πεις ποιες πρωτοβουλίες πιστεύεις ότι πρέπει να αναληφθούν από άποψης ενωσιακού δικαίου ώστε να προχωρήσουν τα πράγματα. Πώς εσύ θα μπορούσες να συμβάλεις σε αυτό;

 

Μια οικογένεια με δύο μπαμπάδες και τα παιδιά τους αναγνωρισμένη στην Ισπανία π.χ. όταν φτάσει στην Ελλάδα αυτομάτως χάνει την αναγνώριση αυτή. Δεν μπορεί περνώντας τα σύνορα να χάνεις μέλη της οικογένειάς σου.

 

Σ.Μ.:    Ένα βασικό πρόβλημα για τις οικογένειες μας είναι ότι τελικά εξαιτίας του διαφορετικού νομικού πλαισίου που έχει η κάθε χώρα μέλος για το οικογενειακό δίκαιο, στερούμαστε το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης. Καταργείται στην πράξη την έννοια της ελεύθερης και απρόσκοπτης μετακίνησης των ανθρώπων από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Μια οικογένεια με δύο μπαμπάδες και τα παιδιά τους αναγνωρισμένη στην Ισπανία π.χ. όταν φτάσει στην Ελλάδα αυτομάτως χάνει την αναγνώριση αυτή. Δεν μπορεί περνώντας τα σύνορα να χάνεις μέλη της οικογένειάς σου. Αν τώρα ο βιολογικός μπαμπάς είναι Έλληνας στην παραπάνω οικογένεια δεν μπορεί να βγάλει ελληνικό διαβατήριο στο παιδί του για να ταξιδέψει γιατί η πρεσβεία δεν θα δεχτεί ένα πιστοποιητικό γέννησης που να έχει ως γονείς δύο άντρες. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ στο ειδικό ληξιαρχείο που δεν μπορούν να εγγραφούν παιδιά με τέτοια πιστοποιητικά γέννησης. Ήδη η NELFA η πανευρωπαϊκή οργάνωση-ομπρέλα για τις οικογένειές μας κινείται προς αυτή τη διεκδικητική κατεύθυνση.

Μ.Γ.:    Πέρα από τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε ποια άλλα θέματα θα ήθελες να «κεντράρεις» στην πορεία προς τις ευρωεκλογές ή εάν εκλεγείς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

 

Πέρα από το πλαίσιο των δικών μας διεκδικήσεων ως κοινότητας αλλά και γενικότερα των διεκδικήσεων που αφορούν ανθρώπινα δικαιώματα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα τα ζητήματα της διαχείρισης του προσφυγικού, το ζήτημα των κοινοτικών πόρων και ο τρόπος που διανέμονται στα κράτη μέλη, ζητήματα που αφορούν τις εργασιακές συνθήκες στην ευρωζώνη και βέβαια το ζήτημα της αειφόρου ανάπτυξης.

 

Σ.Μ.:    Πέρα από το πλαίσιο των δικών μας διεκδικήσεων ως κοινότητας αλλά και γενικότερα των διεκδικήσεων που αφορούν ανθρώπινα δικαιώματα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα τα ζητήματα της διαχείρισης του προσφυγικού, το ζήτημα των κοινοτικών πόρων και ο τρόπος που διανέμονται στα κράτη μέλη, ζητήματα που αφορούν τις εργασιακές συνθήκες στην ευρωζώνη και βέβαια το ζήτημα της αειφόρου ανάπτυξης. Όλα όσα έχουν επιπτώσεις δηλαδή σε μια κοινωνία όπως η δική μας που δέχτηκε και σήκωσε μεγάλο βάρος σε σχέση με την προσφυγική κρίση, ενώ η ίδια κοινωνία ήταν σε μια περίοδο αβάσταχτης για τα μεσαία και χαμηλά στρώματα οικονομικής κρίσης . Ένας καλύτερος κεντρικός σχεδιασμός θα απέτρεπε αυτό το ζήτημα να γίνει εκμεταλλεύσιμο από φασίστες και ρατσιστές. Ακούει ο άνεργος τον φασίστα να του λέει «δίνουν τα λεφτά μας στους ξένους», βλέπει και το άδειο ψυγείο του και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να πειστεί ότι είναι ο ριγμένος και παραμελημένος μέσα στην ίδια του τη χώρα. Όλα έχουν οικονομικό υπόβαθρο, ακόμα και για τα ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον, δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον φτωχό άνθρωπο που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του που δεν το κάνει βιοκλιματικό, ή γιατί το αυτοκίνητό του είναι παλιάς τεχνολογίας και μολύνει αφού με αυτό φέρνει το μεροκάματο σπίτι του. Μπορείς να δώσεις όμως κεντρικές κατευθύνσεις και να τον βοηθήσεις να δει ότι η κλιματική αλλαγή και η καταστροφή του πλανήτη είναι και δική του ευθύνη ενώ ταυτόχρονα οφείλεις να του δώσεις τους απαραίτητους πόρους ώστε να βελτιώσει τη δική του καθημερινότητα και να την κάνει φιλική για το περιβάλλον, να μην νιώθει ανίσχυρος εξαιτίας της φτώχιας του.

Μ.Γ.:    Τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα σχήματα στην Ευρώπη, δείχνουν να βρίσκονται σε άνοδο και ενδεχομένως να αυξήσουν σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά τους στην επόμενη Ευρωβουλή. Και για να μη μένουμε στην Ευρώπη, συμβαίνει από το 2012 και στην Ελλάδα που έχουμε όχι απλά ακροδεξιό αλλά ναζιστικό κόμμα στη Βουλή (και αυτό δεν συμβαίνει αλλού), καθώς και άλλα ακροδεξιά ή λαϊκίστικα σχήματα. Το τοπίο που φαίνεται να διαμορφώνεται ενδεχομένως να δημιουργήσει ακόμη περισσότερα προβλήματα σε ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που τη δεκαετία που διατρέχουμε δεν έχει προχωρήσει σημαντικά θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχει δηλαδή τα τελευταία χρόνια μία πιο συντηρητική στροφή της Ε.Ε. που φαίνεται ότι όχι μόνο διατηρείται, αλλά βρίσκει περισσότερη υποστήριξη. Θα ήθελα το σχόλιό σου.

 

Είναι απογοητευτικό που δεν μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος. Με τον ίδιο τρόπο ξεκίνησε η ανάπτυξη του ναζισμού στη Γερμανία και η άνοδος του Χίτλερ και όλα όσα ακολούθησαν. Δυστυχώς ο φασισμός βρίσκει ακροατήριο στις τραυματισμένες κοινωνίες όταν οι άνθρωποι ζουν σε συνθήκες ίσως και κάτω από τα όρια της φτώχιας.

 

Σ.Μ.:    Ο τρόπος που περιγράφεις την κατάσταση στην Ευρώπη και στο Ευρωκοινοβούλιο, είναι ένας από τους βασικούς λόγους που συμμετέχω σε αυτές τις εκλογές. Μέχρι πριν λίγες μέρες είχαμε την πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία να έχουμε στη Βουλή των Ελλήνων ναζιστικό κόμμα δυστυχώς δίπλα μας ήρθε να σταθεί και η Ισπανία με την είσοδο του ακροδεξιού Vox και τους νοσταλγούς του Φράνκο. Είναι απογοητευτικό που δεν μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος. Με τον ίδιο τρόπο ξεκίνησε η ανάπτυξη του ναζισμού στη Γερμανία και η άνοδος του Χίτλερ και όλα όσα ακολούθησαν. Δυστυχώς ο φασισμός βρίσκει ακροατήριο στις τραυματισμένες κοινωνίες όταν οι άνθρωποι ζουν σε συνθήκες ίσως και κάτω από τα όρια της φτώχιας. Αυτό έγινε και στην μεταπολεμική Γερμανία τότε και στην Ελλάδα της κρίσης. Είναι απογοητευτικό, αλλά δυστυχώς η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων στην οποία απευθύνεται η Χ.Α. δεν έχει ιστορική μνήμη και τα μορφωτικά εκείνα εργαλεία για να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει. Έτσι πέφτουν στην παγίδα του «πατριωτισμού» που δεν είναι παρά εθνικισμός, λαϊκισμός και φασισμός. Πρέπει να ρίξουμε το βλέμμα μας σε αυτούς τους ανθρώπους και να τους εξηγήσουμε ώστε να μην μπορούν οι φασίστες με δύο μεροκάματα και δυο σακούλες τρόφιμα να κερδίζουν οπαδούς. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να σκεπάσει το μαύρο και ο σκοταδισμός την Ευρώπη ο αγώνας μας πρέπει να είναι αποτελεσματικός ώστε να γίνει φωτεινή και πολύχρωμη.

Μ.Γ.:    Στέλλα σε ευχαριστώ ξανά και σου εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία, αλλά και επιτυχία γενικότερα σε ότι προσδοκάς.

Ευχαριστούμε θερμά το Matzato (καφέ, μεζεδοπωλείο) στον Κεραμεικό και τις ιδιοκτήτριές του, που μας φιλοξένησαν στον όμορφο χώρο τους γι’ αυτήν την συνέντευξη.

 

 

 

 

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

 

© T-zine.gr