Ελλάδα: Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019 | 20:37


Συνέντευξη στη Μαρίνα Γαλανού Συνέντευξη | T-zine.gr

 

Συνέντευξη με τον ανάπηρο ακτιβιστή και υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τον ΣΥΡΙΖΑ, Αντώνη Ρέλλα.

Συνέντευξη με τον ανάπηρο ακτιβιστή και υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τον ΣΥΡΙΖΑ, Αντώνη Ρέλλα | Συνέντευξη στη Μαρίνα Γαλανού

Ο Αντώνης, έγινε σε μένα γνωστός από την ακτιβιστική του δράση στο αναπηρικό κίνημα, μέσω της «Κίνησης Χειραφέτησης Αναπήρων: Μηδενική ανοχή». Για τους αγώνες των αναπήρων, σε πλήθος αξιοζήλευτων δραστηριοτήτων, που συχνά έβρισκαν το τείχος της προκατάληψης και των στερεοτύπων, αλλά και για την επιμονή του. Διαβάζοντάς τον, έμαθα πράγματα που αγνοούσα ή που κι εγώ έκανα λάθος σε ζητήματα αναπηρίας.

Πέραν όμως αυτών, ο Αντώνης έχει ένα πλούσιο βιογραφικό που παραθέτω:

Ο Αντώνης Ρέλλας (48 ετών) είναι σκηνοθέτης και ανάπηρος ακτιβιστής. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη και ως σκηνοθέτης-μοντέρ σε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Ως ανεξάρτητος σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ, των οποίων η φιλοσοφία διαπνέεται από το κοινωνικό μοντέλο για την αναπηρία. Μεταξύ αυτών, βραβευμένο ντοκιμαντέρ με θέμα την αναπηρία, τα «Αιγαίου Κύματα». Οραματίστηκε και συμμετείχε στην υλοποίηση του διεθνούς φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με θέμα την αναπηρία «Emotion Pictures, Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία». Έχει σκηνοθετήσει θεατρικές παραστάσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ με την τελευταία του δουλειά στη σκηνοθεσία της παράστασης «Πιο δυνατός κι απ’ τον Σούπερμαν» προτείνει σε παιδιά και μεγάλους να αναστοχαστούν πάνω σε θέματα αναπηρίας και να διερευνήσουν τυχόν προκαταλήψεις και φόβους. Διετέλεσε σύμβουλος του «Θεάτρου Κωφών Ελλάδος» και σύμβουλος προσβασιμότητας στο Ίδρυμα Ευγενίδου, ενώ υπήρξε και συνδιοργανωτής του Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στο Ελεύθερο και Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ.

Συνεργάζεται με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ της Αθήνας καθώς και με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για τη δημιουργία προσβασιμότητας στο περιβάλλον και στο περιεχόμενο για όλες και όλους.

Σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής διοργάνωσε, τα τελευταία χρόνια, το «Cinema4All» και το«Art for All» στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ενώ παράλληλα σχεδίασε και συνδιοργάνωσε τις πρώτες καθολικά προσβάσιμες συναυλίες. Υπήρξε συμπαρουσιαστής της εκπομπής «Άγνωστη χώρα της Αναπηρίας» στο ραδιοφωνικό σταθμό ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ. Από το Νοέμβριο του 2015, καταγράφει κινηματογραφικά την προσπάθεια αποϊδρυματοποίησης στη χώρα μας.

Υπήρξε μάρτυρας της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, αναφορικά με τις θέσεις της εγκληματικής οργάνωσης για τα ανάπηρα άτομα. Είναι ιδρυτικό μέλος της «Κίνησης Ανάπηρων Καλλιτεχνών» και της ακτιβιστικής συλλογικότητας «Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: Μηδενική ανοχή».

Για όλους αυτούς τους λόγους, χαίρομαι ιδιαίτερα που κάνουμε αυτήν τη μικρή συνέντευξη στον διαδικτυακό τόπο του t-zine.

 

Ίσως για κάποιους να είναι θέμα ελάσσονος σημασίας -ακόμα και για μέλη του αναπηρικού κινήματος- αλλά ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι με τις λέξεις ασκούμε πολιτική. Δηλαδή η γλώσσα μπορεί να εξυπηρετεί την αναπαραγωγή ή να οδηγεί στην ανατροπή των κοινωνικών στερεοτύπων και σχέσεων και επομένως, ο ρόλος της είναι κρίσιμος

 

Μ.Γ.:    Αντώνη, σε καλωσορίζω στο t-zine, σου εύχομαι καλή επιτυχία, και πριν σου θέσω οποιαδήποτε ερώτηση, σου ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, εάν κάποια απ’ την ορολογία που θα χρησιμοποιήσω δεν είναι η κατάλληλη, και μη διστάσεις να με διορθώσεις αν κάνω κάποιο λάθος.

Α.Ρ.:    Καλώς σας βρήκα, σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Χαίρομαι που μιλάω με έναν άνθρωπο με τον οποίο έχω συναντηθεί πολλές φορές σε κοινές πορείες διεκδίκησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χαίρομαι πολύ διότι οι μικρές και μεγάλες νίκες μου δίνουν ικανοποίηση και δύναμη για την δημιουργία μιας πραγματικά ανθρώπινης κοινωνίας.

Σε ευχαριστώ επίσης που μου δίνεις την δυνατότητα να ξεκινήσουμε αυτή τη συνέντευξη ορίζοντας το πως μιλάμε για την αναπηρία. Ίσως για κάποιους να είναι θέμα ελάσσονος σημασίας -ακόμα και για μέλη του αναπηρικού κινήματος- αλλά ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι με τις λέξεις ασκούμε πολιτική. Δηλαδή η γλώσσα μπορεί να εξυπηρετεί την αναπαραγωγή ή να οδηγεί στην ανατροπή των κοινωνικών στερεοτύπων και σχέσεων και επομένως, ο ρόλος της είναι κρίσιμος.

Εγώ χρησιμοποιώ την ορολογία που θεμελίωσε το κοινωνικό μοντέλο για την αναπηρία. Η επίδραση που έχει ασκήσει πάνω μου η προσέγγιση του κοινωνικού μοντέλου είναι φανερή σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου, όχι μόνο στον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι και άρα μιλώ για την αναπηρία. Τολμώ να πω ότι η επαφή μου με αυτή τη σχολή ήταν μια όαση. Ξαφνικά θεμελιώθηκαν θεωρητικά όλα όσα αυθόρμητα σκεφτόμουν και βίωνα ως ανάπηρος άνθρωπος και ξεκίνησα να χρησιμοποιώ την ορολογία που ενώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητη μοιάζει -και είναι- ριζοσπαστική ακριβώς επειδή οδηγεί σε εντελώς διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης και διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας.

 

Η ταύτιση της αναπηρίας με τη βλάβη θέτει στο περιθώριο τις συνέπειες των διακρίσεων (θεσμικών ή άλλων) που βιώνουμε οι ανάπηροι/ες. Η χρήση του όρου «άτομα με αναπηρία/ες» συνιστά ξεκάθαρη άρνηση και υπονόμευση της ταυτότητας της αναπηρίας. Αντίθετα ο όρος «ανάπηρη/ος» ή «ανάπηρα άτομα» υποδεικνύει και ορίζει την ταυτότητα του ατόμου και χρησιμοποιήθηκε από τους ανάπηρους ανθρώπους που αξίωσαν τον διαχωρισμό της βλάβης από την αναπηρία (UPIAS, Finkelstein, Oliver, Barnes κ.λπ.), ενώ αποτελεί τον κατεξοχήν όρο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζονται μέλη διεθνών κινημάτων που μάχονται για την εμπέδωση και εξέλιξη του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας

 

Συγκεκριμένα, το κοινωνικό μοντέλο διαχωρίζει τη «βλάβη» (impairment) από την «αναπηρία» (disability). Έτσι, η πρώτη έννοια αναφέρεται σε κάποιου είδους δυσλειτουργία, ενώ η δεύτερη στον περιορισμό που η δυσλειτουργία αυτή προκαλεί στη ζωή των ατόμων που τη φέρουν, επειδή η εκάστοτε κοινωνική οργάνωση δεν έχει λάβει καθόλου ή έχει λάβει ελάχιστη μέριμνα για τα άτομα αυτά, με αποτέλεσμα να μας αποκλείει από τις δραστηριότητές της.

Οι υποστηρικτές του κοινωνικού μοντέλου για την αναπηρία επιλέγουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ανάπηροι και ανάπηρα άτομα εκ της βρετανικής μετοχής “disabled”. Ίσως το «αναπηροποιημένοι» να απέδιδε καλύτερα το θεωρητικό υπόβαθρο αλλά έχουμε συμφωνήσει στη χρήση του ανάπηροι και στην ανατροπή των συνειρμών που τώρα προκαλεί αυτός ο όρος. O όρος ΑμΕΑ, δηλαδή άτομα με ειδικές ανάγκες, όχι μόνο έχει ξεπεραστεί αλλά θεωρείται και προσβλητικός ενώ ο όρος “AμεΑ”, δηλαδή “άτομα με αναπηρία/ες”, διαχωρίζει το άτομο από την αναπηρία του και υποδηλώνει ότι την αναπηρία την φέρει το άτομο ως προσάρτημα, δεν αποτελεί κοινωνικά επιβαλλόμενη συνέπεια και αποδέχεται την ταύτιση με την ιατρική κατάσταση. Η ταύτιση της αναπηρίας με τη βλάβη θέτει στο περιθώριο τις συνέπειες των διακρίσεων (θεσμικών ή άλλων) που βιώνουμε οι ανάπηροι/ες. Η χρήση του όρου «άτομα με αναπηρία/ες» συνιστά ξεκάθαρη άρνηση και υπονόμευση της ταυτότητας της αναπηρίας. Αντίθετα ο όρος «ανάπηρη/ος» ή «ανάπηρα άτομα» υποδεικνύει και ορίζει την ταυτότητα του ατόμου και χρησιμοποιήθηκε από τους ανάπηρους ανθρώπους που αξίωσαν τον διαχωρισμό της βλάβης από την αναπηρία (UPIAS, Finkelstein, Oliver, Barnes κ.λπ.), ενώ αποτελεί τον κατεξοχήν όρο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζονται μέλη διεθνών κινημάτων που μάχονται για την εμπέδωση και εξέλιξη του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας. Προδήλως η δόμηση της ταυτότητας μας αποτελεί προϋπόθεση για τη χειραφέτησή μας, συνεπώς θα συνεχίσουμε να επιμένουμε στον επαναπροσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο τίθεται σε συζήτηση το θέμα της αναπηρίας.

Δε θα ήθελα όμως να παρεξηγηθώ, προφανώς οι ανάπηρες/οι δεν αποτελούμε μια ομοιογενή ομάδα. Στην προσπάθεια κατανόησης και συζήτησης για τη ζωή των αναπήρων κανείς πρέπει να προσθέσει κι άλλους παράγοντες που στην περίπτωση της αποκλειστικής εστίασης στο ζήτημα της αναπηρίας περιθωριοποιούνται, αποκρύπτονται ή καταστέλλονται. Στη διαδικασία συγκρότησης ταυτότητας αναπήρου πρέπει να μπορούν να αναδυθούν και οι διαφοροποιήσεις των εμπειριών ανάλογα με το φύλο, την εθνότητα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και την ηλικία. Με αφετηρία την υλιστική οπτική πλαισιωμένες όμως με μεταμαρξιστικές και μεταδομιστικές θεωρήσεις. Τα κύρια ρεύματα που επέδρασσαν στη διαμόρφωση συναντίληψης ήταν ο φεμινισμός και ο μεταμοντερνισμός, με την ανάδειξη του ζητήματος των πολιτικών της ταυτότητας.

 

Δε μου ζητήθηκε δηλαδή να διαφημίσω με την παρουσία μου το έργο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο μας. Αντίθετα, μου ζητήθηκε να τοποθετούμαι ελεύθερα και με παρρησία τόσο εσωκομματικά όσο και δημόσια ως προς όλα αυτά που μένει να γίνουν για να μπορούμε να ξεκινήσουμε να μιλάμε για ίσες ευκαιρίες

 

Ο Αντώνης Ρέλλας με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα

Μ.Γ.:    Πώς λοιπόν αποφάσισες να κατέβεις υποψήφιος για τις Ευρωεκλογές, πώς με το ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρείς ότι η παρούσα κυβέρνηση που βασικός της κορμός είναι το κόμμα που είσαι υποψήφιος, έπραξε ό,τι ήταν κατάλληλο σε θέματα αναπηρίας;

Α.Ρ.:    Οι ιδεολογικές καταβολές της δράσης μου τόσα χρόνια δεν ήταν ποτέ κρυφές. Ωστόσο, η συγκυρία της αποδοχής της πρότασης είχε να κάνει με το γεγονός ότι εγώ είχα ήδη επίγνωση των ορίων της ατομικής αλλά και τη ακτιβιστικής δράσης και ο ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα είχε πλέον επίγνωση των ορίων του διαλόγου με τους θεσμικούς φορείς της αναπηρίας. Εκεί συναντηθήκαμε. Στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησε κατ’ αρχήν να ακούσει και να μάθει από ανθρώπους από τα κάτω, από ακτιβιστές όπως είμαι κι εγώ, ποιες είναι οι πραγματικές διεκδικήσεις του αναπηρικού κινήματος για να πετύχουμε νίκες που αφορούν στις ζωές μας. Εκτός από το ότι οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού με έχουν πείσει ως προς τις προθέσεις τους, εκτιμώ το γεγονός ότι αναγνωρίζουν πόσα δεν έχουν γίνει για τους ανάπηρους. Δε μου ζητήθηκε δηλαδή να διαφημίσω με την παρουσία μου το έργο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο μας. Αντίθετα, μου ζητήθηκε να τοποθετούμαι ελεύθερα και με παρρησία τόσο εσωκομματικά όσο και δημόσια ως προς όλα αυτά που μένει να γίνουν για να μπορούμε να ξεκινήσουμε να μιλάμε για ίσες ευκαιρίες. Αν λοιπόν με ρωτάς αν ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για την βελτίωση της ζωής μας, η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Νιώθω όμως ότι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσα να χωρέσω καθώς τα θετικά βήματα που έγιναν διαμορφώνουν το πλαίσιο συγκρότησης του Κοινωνικού Κράτους που αποτελεί και τη βάση υλοποίησης του κοινωνικού μοντέλου για την αναπηρία.

 

Η δήλωση, λοιπόν, του συνανάπηρου Στέλιου ήταν πολιτικά άστοχη, αλλά και η επίθεση που δέχτηκε γι’ αυτήν ήταν λανθασμένη, αφού διολίσθησε σε μια προσωπική διαμάχη αποπροσανατολίζοντας με αυτό τον τρόπο τη δημόσια συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα που μας αφορούν

 

Μ.Γ.:    Είναι στην επικαιρότητα οι δηλώσεις του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, ανάπηρου επίσης, και συνυποψήφιού σου με τη ΝΔ για τις Ευρωεκλογές. Και με αφορμή, ακόμη, το θέμα των ποσοστώσεων, των ονομαζόμενων επιδοματικών πολιτικών κ.λπ. θα ήθελα ένα γενικότερο σχόλιό σου, καθώς και όσων σχολίασε ο Πολάκης.

Α.Ρ.:    Είμαι από τους πρώτους που τοποθετήθηκαν σε αυτό το θέμα. Σκοπός μου δεν είναι να ερμηνεύσω τα λεγόμενα του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, και τι εννοούσε όταν από τη μια μιλούσε για ίσες ευκαιρίες και από την άλλη ταύτιζε την κοινωνική πολιτική με “χάρες”. Πραγματικά, ο μόνος που μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς ήθελε να πει με αυτή την τοποθέτηση είναι ο ίδιος ο Στέλιος. Στο αναπηρικό κίνημα, όλες και όλοι μας διεκδικούμε ίσες ευκαιρίες και φυσικά δεν μας περισσεύει κανείς και καμία. Είναι σημαντικό, όμως, να μην ξεχνάμε σε αυτόν το χώρο που βρισκόμαστε, ακόμη κι αν κάποιοι από εμάς είμαστε προνομιούχοι – από καθαρή τύχη βέβαια και όχι λόγω αριστείας – ότι τα θετικά για τους ανάπηρους μέτρα διεκδικήθηκαν και κερδήθηκαν με πολλούς και δύσκολους αγώνες, δεν μας παραχωρήθηκαν, ούτε μας χαρίστηκαν.

Η δήλωση, λοιπόν, του συνανάπηρου Στέλιου ήταν πολιτικά άστοχη, αλλά και η επίθεση που δέχτηκε γι’ αυτήν ήταν λανθασμένη, αφού διολίσθησε σε μια προσωπική διαμάχη αποπροσανατολίζοντας με αυτό τον τρόπο τη δημόσια συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα που μας αφορούν.

Σίγουρα οι πρόνοιες που έχει θεσμοθετήσει η ελληνική νομοθεσία για τους ανθρώπους με βλάβες είναι ανεπαρκείς, αλλά είναι κατακτήσεις του αναπηρικού κινήματος και όχι ελεημοσύνη, όπως αφήνει ο Στέλιος να εννοηθεί, γιατί αποτελούν βασικά εργαλεία ισότιμης συμμετοχής για όλους τους ανάπηρους.

Μέχρι, λοιπόν, να φτάσουμε στην πραγματικά ισότιμη πρόσβαση σε όλα τα κοινωνικά αγαθά και μέχρι να απαλλαγεί πλήρως η κοινωνία από το στιγματισμό των αναπήρων και την αναπαραγωγή των στερεοτύπων εις βάρος των ζωών μας, τα μέτρα αυτά θα παραμείνουν και πρέπει να παραμείνουν και θα κάνουμε χρήση τους όλοι οι ανάπηροι άνθρωποι.

 

Η φωτογραφία του Κουρουμπλή πλάι στον καταδικασμένο για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου Αμβρόσιο, κατ’ αρχήν δεν τιμά τον ίδιο, προσβάλλει την ιστορία του, τους αγώνες του και τις κατακτήσεις του και δευτερευόντως κάνει όλους εμάς τους συνυποψηφίους του να αισθανόμαστε τουλάχιστον άβολα

 

Μ.Γ.:    Συνυποψήφιός σου είναι ο Παναγιώτης Κουρουμπλής. Πέρα απ’ τους πρόσφατους χαριεντισμούς του με τον Αμβρόσιο (και δε χρειάζεται να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες τι σημαίνει Λενής), είναι πολλά χρόνια στην πολιτική. Πώς κρίνεις τις τοποθετήσεις του, όντας ο ίδιος πρόσωπο με αναπηρία, στα θέματα αυτά διαχρονικά;

Α.Ρ.:    Η φωτογραφία του Κουρουμπλή πλάι στον καταδικασμένο για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου Αμβρόσιο, κατ’ αρχήν δεν τιμά τον ίδιο, προσβάλλει την ιστορία του, τους αγώνες του και τις κατακτήσεις του και δευτερευόντως κάνει όλους εμάς τους συνυποψηφίους του να αισθανόμαστε τουλάχιστον άβολα. Ήταν μια αψυχολόγητη και απολύτως άστοχη επιλογή της προεκλογικής του καμπάνιας και προσωπικά ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι μπορεί να σκεφτόταν όταν αποδέχτηκε μια τέτοια πρόσκληση από ένα κοινό κήρυκα μίσους. Σε ότι με αφορά, δυσκολεύομαι να ξεπεράσω αυτή την εικόνα αλλά ευτυχώς έχω και άλλες πολλές του Παναγιώτη Κουρουμπλή που δε ξεθωριάζουν στα ολισθήματά του. Οι αγώνες που έδωσε, μεταξύ άλλων, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής για τα δικαιώματα των τυφλών και αναπήρων, το Μάιο του 1976 ήταν κριτικής σημασίας για το αναπηρικό κίνημα και κανείς δεν μπορεί ούτε και πρέπει να τους διαγράψει. Ήταν μια σπουδαία εξέγερση που οδήγησε σε μια ιστορική νίκη του χώρου της αναπηρίας. Στη συνέχεια, ο Κουρουμπλής ακολούθησε μια πολιτική διαδρομή με σημαντικές πρωτοβουλίες και νομοθετικές πράξεις για την πολυπληθή κοινωνική ομάδα των αναπήρων. Τίποτα από αυτά δεν ξεχνάμε. Ωστόσο, η φωτογράφισή του με τον Αμβρόσιο ήταν άστοχη και προσβλητική όχι μόνο για τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αλλά και για όλες και όλους εμάς που πιστεύουμε βαθιά στα ανθρώπινα δικαιώματα και αγωνιζόμαστε γι’ αυτά.

 

Η πραγματική αιτία είναι η αντίληψη, που βασίζεται στο ιατρικό-ατομικό μοντέλο για την αναπηρία, ότι τα ίδια τα ανάπηρα άτομα είναι υπεύθυνα για το πρόβλημα. Στον αντίποδα, βρίσκεται το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας που αναπτύχθηκε από τους ανάπηρους και το οποίο επισημαίνει ότι τα εμπόδια δεν τα θέτουν οι βλάβες που έχουμε στα σώματά μας, αλλά η πολιτεία και η κοινωνία με τις πολιτικές και τη νοοτροπία τους

 

Μ.Γ.:    Θα ήθελα μέσα απ’ το βίωμα και την εμπειρία σου, τόσο τη δική σου, όσο και ανθρώπων που μιλάς καθημερινά και έρχονται στην οργάνωσή σας, να μου περιγράψεις όλα τα εμπόδια σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων και των βιωμάτων αναπηρίας, γιατί ξέρεις πολλές φορές λέμε ότι καταλαβαίνουμε, κάποιοι ότι υποστηρίζουν, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά, και δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι κατανοούμε, ούτε ότι υποστηρίζουμε πραγματικά. Και ποιες θεωρείς εσύ τις βέλτιστες πολιτικές.

Α.Ρ.:    Οι ανάπηροι βιώνουμε τον ρατσισμό από την κούνια μας, αν όχι πριν ακόμα έρθουμε στη ζωή. Αναλογιστείτε με ποιον τρόπο ανακοινώνει ο εμβρυολόγος ότι το παιδί που κυοφορεί μια γυναίκα φέρει μια βλάβη, πως στη συνέχεια, αυτό το πένθιμο κλίμα μεταφέρεται και διογκώνεται από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον της εγκυμονούσας λόγω της άγνοιας. Σκεφτείτε μετά τον πολύτιμο χρόνο που χάνει ένα ανάπηρο νήπιο που έχει απόλυτη ανάγκη έγκαιρης παρέμβασης για να αναπτύξει το μέγιστο των δυνατοτήτων του πριν πάει σχολείο, γιατί στη χώρα μας δεν υπάρχει στοιχειώδης θεσμοθετημένη κατεύθυνση των γονιών ως προς τους τρόπους χειρισμού των ελλειμματικών πεδίων του παιδιού τους. Οι γονείς γίνονται έρμαια του κάθε γιατρού που, καλόπιστα ή μη, τους κατευθύνει αποσπασματικά συνήθως, το εκπαιδευτικό κομμάτι θεωρείται δευτερεύον καθώς όλη η εστίαση βρίσκεται στη «διόρθωση της βλάβης» και τα παιδιά σε όλη αυτή τη διαδικασία παλεύουν για το αυτονόητο, να συνεχίσουν να είναι παιδιά.

Το να μπορούν ανάπηρα παιδιά να φοιτούν σε σχολεία γενικής εκπαίδευσης καθόλου αυτονόητο δεν ήταν, διεκδικήθηκε και κατακτήθηκε και υλοποιείται στη χώρα μας αποκλειστικά με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που καλύπτουν το κομμάτι της παράλληλης στήριξης (όταν χρειάζεται) και ανεπιμόρφωτους εκπαιδευτικούς που υποδέχονται το παιδί στο σχολείο. Κάποια από αυτά τα παιδιά θα φοιτήσουν σε ειδικά σχολεία που δεν είναι πάντα αυτό που κανείς θεωρεί ως εξειδικευμένοι χώροι που απαντούν στις εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών με την κατάλληλη παρέμβαση. Δυστυχώς συχνά με το επίσης ανεπιμόρφωτο και συχνά ανειδίκευτο προσωπικό που διαθέτουν λειτουργούν αποκλειστικά ως χώροι φύλαξης. Τέλος κάποια από αυτά τα παιδιά, δε θα πάνε καθόλου σχολείο, θα ζήσουν όλη τους τη ζωή μέσα στο σπίτι τους ή ακόμα χειρότερα μέσα σε ένα ίδρυμα που προσφέρει «εξειδικευμένη φροντίδα». Και πάμε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση όπου εκεί θα εισαχθούν -συνήθως με ποσόστωση- όσοι με προσωπικό αγώνα και υποστήριξη από το περιβάλλον τους καταφέρουν να φτάσουν έως εκεί και θα βρεθούν σε χώρους που καμία απολύτως πρόβλεψη δεν έχουν για ανάπηρους φοιτητές. Συγγράμματα σε τυπική γραφή, κι όχι μεγαλογράμματη πόσω δε braille, για τους φοιτητές με προβλήματα όρασης, καμία απολύτως πρόβλεψη για διερμηνέα νοηματικής γλώσσας ή/και υπηρεσίας speech to text (υπότιτλοι) κωφούς και βαρήκοους φοιτητές, μη προσβάσιμοι χώροι για τους φοιτητές που χρησιμοποιούν αμαξίδιο και η λίστα είναι μακρά.

Σκεφτείτε μόνο ότι σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική άνθρωποι με σύνδρομο Down αποφοιτούν από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και συνήθως τα καταφέρνουν θαυμάσια στο πεδίο που έχουν επιλέξει. Και αναλογιστείτε τώρα πόσοι άνθρωποι, πόσοι λειτουργοί της εκπαίδευσης, πόσοι άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης στο Υπουργείο Παιδείας, θα μπορούσαν να διανοηθούν ότι μαθητές με δυσκολίες στην μάθηση θα μπορούσαν να φοιτήσουν στην τριτοβάθμια και να τα καταφέρουν στο πεδίο τους.

Να περάσουμε στην εργασία; Εκτός από το δημόσιο που έχει θεσμοθετήσει κάποια μέτρα για την πρόσληψη ανάπηρων ατόμων, και κάποια λίγα προγράμματα εταιρικής ευθύνης που αξιοποιούν ανάπηροι συμπολίτες μας, πόσες επιχειρήσεις γνωρίζετε να απασχολούν ανάπηρους; Πόσες φορές συναντήσατε μια πωλήτρια σε αμαξίδιο, έναν τυφλό γιατρό, μια κωφή καθηγήτρια σε σχολείο γενικής εκπαίδευσης; Και φυσικά ούτε λόγος για ισότιμη πρόσβαση στην επικοινωνία και την τέχνη.

Οι αποκλεισμοί εκκινούν από τις αντιλήψεις της κοινωνίας, τις θεσμοθετημένες πρακτικές του κράτους και τα εμπόδια στο δομημένο περιβάλλον.

Η πραγματική αιτία είναι η αντίληψη, που βασίζεται στο ιατρικό-ατομικό μοντέλο για την αναπηρία, ότι τα ίδια τα ανάπηρα άτομα είναι υπεύθυνα για το πρόβλημα. Στον αντίποδα, βρίσκεται το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας που αναπτύχθηκε από τους ανάπηρους και το οποίο επισημαίνει ότι τα εμπόδια δεν τα θέτουν οι βλάβες που έχουμε στα σώματά μας, αλλά η πολιτεία και η κοινωνία με τις πολιτικές και τη νοοτροπία τους.

Οι προτάσεις και η πολιτική που πρέπει να ακολουθηθούν είναι η υιοθέτηση όλων εκείνων των πρακτικών που έχουμε διεκδικήσει και θα καταστήσουν τη συμμετοχή των αναπήρων ισότιμη. Συμπερίληψη χρειάζεται. Πρόσβαση στα εργαλεία αξιοπρέπειας και δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση, με υπολογισμό του κόστους ζωής των αναπήρων που είναι τριπλάσιο από αυτό των μη ανάπηρων. Προσβάσιμα σχολεία που να χωράνε όλα τα παιδιά, ανάπηρα και μη, με κοινή εκπαίδευση, προσβάσιμα δημόσια κτήρια και πρόσβαση στο περιεχόμενο των εγγράφων, προσβάσιμα μέσα μαζικής μεταφοράς, προσβάσιμα μέσα μαζικής επικοινωνίας με διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα και υποτιτλισμό για κωφούς και βαρήκοους, κινηματογράφους και θέατρα με καθολική προσβασιμότητα στο δομημένο περιβάλλον αλλά και στο περιεχόμενο για όλους τους ανθρώπους με αισθητηριακές βλάβες. Και πολλά ακόμα που μπορούν να γίνουν για να απολαμβάνουμε τα κοινωνικά αγαθά εξίσου.

 

Στο π. ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, βρεθήκαμε με την Μηδενική Ανοχή τον Νοέμβριο του 2015, καταλάβαμε τον χώρο και απαιτήσαμε την άμεση παρέμβαση της Πολιτείας απέναντι σε όσα εξωφρενικά γίνονταν εκεί μέσα σε συνανάπηρους ανθρώπους. Πράγματι υπήρξε ανταπόκριση, υλοποιήθηκε πρόγραμμα ανακουφιστικής παρέμβασης για τους ανθρώπους εκεί και πρόσφατα γιορτάσαμε το γεγονός ότι λύθηκαν όλοι τους από τα δεσμά τους (το λύσιμο ανθρώπων που έχουν χάσει κάθε ανθρώπινη ιδιότητα είναι μια αργή διαδικασία).

 

Μ.Γ.:    Ένα από τα θέματα που θυμάμαι χαρακτηριστικά είχαμε επικοινωνήσει και μου είχες στείλει υλικό ήταν η κατάσταση που επικρατούσε με τις απάνθρωπες συνθήκες στα Λεχαινά. Θα ήθελα να μου πεις περισσότερα για όσα άτομα δεν γνωρίζουν, εάν υπάρχουν κάποιες εξελίξεις, αλλά και γενικότερα την κατάσταση που επικρατεί σε αυτά τα ιδρύματα.

Α.Ρ.:    Τα «Λεχαινά» είναι χαρακτηριστική περίπτωση των πολιτικών που δεν εφαρμόζονται για τα παιδιά με βλάβες. Συγκεκριμένα, στα Λεχαινά Ηλείας βρίσκεται ένα ίδρυμα για «παιδιά με αναπηρίες», το οποίο βρέθηκε στο επίκεντρο της κριτικής διεθνών οργανισμών κατά των ανθρώπινων βασανιστηρίων καθώς διαπιστώθηκε ότι οι πρακτικές που εφαρμόζονταν οδηγούσαν στην πλήρη αποανθρωποποίηση και εξαθλίωση αυτών των ανθρώπων. Παιδιά δεμένα με δερμάτινους ιμάντες πισθάγκωνα, άνθρωποι μόνιμα δεμένοι στα κρεβάτια τους και από τα τέσσερα άκρα, παιδιά που κοιμόνταν ξυπνούσαν έτρωγαν και απλώς υπήρχαν -καθώς τίποτε άλλο δεν έκαναν- μόνο μέσα σε ξύλινα κλουβιά 1x1x2 τα οποία το προσωπικό αποκαλούσε «παρκοκρέβατα» και επιπλέον αυτών διαπιστωμένη υπερδοσολόγηση ψυχοτρόπων προκειμένου να διασφαλίζεται η πλήρης καταστολή των ανθρώπων. Πλέον εκεί ζουν ενήλικες, οι οποίοι όμως μπήκαν στο ίδρυμα ως παιδιά. Είναι τα παιδιά για τα οποία μιλήσαμε παραπάνω, τα παιδιά που στιγματίστηκαν από τη γέννησή τους, βάσει του κυρίαρχου μύθου της αναπηρικής δυστυχίας και οι γονείς των οποίων δείλιασαν μπροστά σε αυτό που τους φάνηκε άβυσσος.

Στο π. ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, βρεθήκαμε με την Μηδενική Ανοχή τον Νοέμβριο του 2015, καταλάβαμε τον χώρο και απαιτήσαμε την άμεση παρέμβαση της Πολιτείας απέναντι σε όσα εξωφρενικά γίνονταν εκεί μέσα σε συνανάπηρους ανθρώπους. Πράγματι υπήρξε ανταπόκριση, υλοποιήθηκε πρόγραμμα ανακουφιστικής παρέμβασης για τους ανθρώπους εκεί και πρόσφατα γιορτάσαμε το γεγονός ότι λύθηκαν όλοι τους από τα δεσμά τους (το λύσιμο ανθρώπων που έχουν χάσει κάθε ανθρώπινη ιδιότητα είναι μια αργή διαδικασία). Τον Δεκέμβριο του 2017 η Κυβέρνηση έδωσε 15 εκ. ευρώ ως μέρος του υπερπλεονάσματος για την υλοποίηση πιλοτικών προγραμμάτων αποϊδρυματοποίησης στα Λεχαινά και την Αττική και τον Δεκέμβριο του 2017 ανακοινώθηκε το κλείσιμο του ιδρύματος και η μετάβαση όλων των ανθρώπων σε μικρές δομές στην κοινότητα. Η διαδικασία προχωράει, με αργούς ρυθμούς είναι η αλήθεια, και όλοι όσοι αντικρίσαμε αυτούς του ανθρώπους εκεί μέσα θα φροντίσουμε να την παρακολουθούμε και να εξασφαλίσουμε ότι καθένας και καθεμιά από αυτούς τους ανθρώπους θα κερδίσουν πίσω την αξιοπρέπειά τους, τη ζωή τους.

Δυστυχώς ακραίες πρακτικές σαν αυτή που συναντήσαμε στα Λεχαινά, βλέπουμε και σε άλλα ιδρύματα για ανθρώπους με αναπηρία, ιδιωτικά και δημόσια. Προφανώς σε αρκετά επικρατούν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, σε κάθε περίπτωση όμως, κανένα ίδρυμα δεν προσφέρει ένα ειδυλλιακό περιβάλλον για να μεγαλώσει κανένα παιδί. Ιδιαίτερα για τα παιδιά με βλάβες οι συνέπειες του ιδρύματος στην ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη είναι συντριπτικές και γι’ αυτό το λόγο μας χαροποιεί ιδιαίτερα η κατεύθυνση του Υπουργείου Εργασίας συνολικά προς την αποϊδρυματοποίηση. Θέλουμε να το δούμε να υλοποιείται με ασφάλεια για όλα τα άτομα και θα είμαστε εκεί για να συμβάλλουμε σε αυτό το σκοπό με όλες μας τις δυνάμεις.

 

Η Ελλάδα στα ζητήματα αναπηρίας βρίσκεται αρκετά πίσω πολύ πριν βιώσουμε την οικονομική κρίση. Με πρόφαση το κόστος διαβίωσης μας έγιναν περικοπές που έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο δραματική.

 

Μ.Γ.:    Προσωπικά, ομολογώ ότι δεν γνωρίζω καλά τις πολιτικές στο πλαίσιο της Ε.Ε. σε θέματα αναπηρίας. Θα ήθελα συνοπτικά να μου πεις το πλαίσιο που υπάρχει, εάν θεωρείς ότι είναι ικανοποιητικό, και αν χρειαζόταν να βαθμολογήσουμε την Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. σε ποια θέση περίπου θα βρισκόταν.

Α.Ρ.:    Θα πω πάλι ότι τα Ελληνικά ζητήματα είναι και ευρωπαϊκά και τα ευρωπαϊκά είναι και Ελληνικά. Σίγουρα στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν και συγκριτικά με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είμαστε αρκετά πίσω. Ως παράδειγμα θα αναφέρω ότι η αποϊδρυματοποίηση στη γειτονική μας χώρα, την Ιταλία, ήταν μια διαδικασία που ξεκίνησε τη δεκαετία του ‘70, ενώ εμείς ακόμη τη διαπραγματευόμαστε.

Ωστόσο, και στην Ευρώπη, και μάλιστα σε χώρες όπως η Βρετανία, όπου οι ανάπηροι είχαν διεκδικήσει και πετύχει σημαντικές νίκες, με την έλευση του νεοφιλελευθερισμού σταδιακά αφαιρούνται πολλές παροχές και συνανάπηροι εκεί βρίσκονται σε πολύ δυσχερή θέση. Παρατηρείται δηλαδή μια οπισθοδρόμηση, η οποία πρέπει να αναχαιτιστεί εγκαίρως. Στη Βρετανία υπάρχει το Κίνημα των Αναπήρων ενάντια στις Περικοπές (DPAC), ένα ισχυρό κίνημα, με το οποίο έχω στενή επαφή και έχω συμμετάσχει σε διεθνή συνέδριά τους.

Χρειάζεται κοινός αγώνας και όλοι μαζί στην Ευρώπη θα παλέψουμε για τα δικαιώματα των αναπήρων. Η «Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Αναπηρία» αλλά και η «Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των αναπήρων» αποτελούν το πλαίσιο της Ε.Ε. για την προάσπιση των δικαιωμάτων 80.000.000 ανάπηρων ευρωπαίων αλλά στο Ευρωκοινοβούλιο η δεξιά, οι φιλελεύθεροι, η ακροδεξιοί ακυρώνουν πολλές από τις προτάσεις που καθιστούν τα ανάπηρα άτομα ισότιμα μέλη. Η Ελλάδα στα ζητήματα αναπηρίας βρίσκεται αρκετά πίσω πολύ πριν βιώσουμε την οικονομική κρίση. Με πρόφαση το κόστος διαβίωσης μας έγιναν περικοπές που έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο δραματική. Η αντίφαση βρίσκεται στο γεγονός ότι έχουμε ένα συνδικαλιστικό φορέα που φαινομενικά υπερασπίζεται τα δικαιώματα μας ως θεσμικός εταίρος της εκάστοτε κυβέρνησης αλλά στην πραγματικότητα οι ανάπηροι βρέθηκαν ανοχύρωτοι από το 2010 και μετά. Αυτή την κριτική οφείλουμε να την κάνουμε όχι μόνο για την απόδοση ευθυνών αλλά κυρίως με γνώμονα την ανατροπή της δεινής θέσης της ανάπηρης κοινωνίας.

 

Το πλέον θεμελιώδες κοινό στοιχείο ανάμεσα στις θεωρίες κουίρ και στις θεωρίες αναπηρίας είναι η κριτική θεώρηση των συνεπειών της κανονικοποίησης ως προς το σώμα (τη σωματικοποίηση), την επιθυμία και την πρόσβαση. Οι κουίρ προσεγγίσεις στο στοχασμό περί αναπηρίας και σεξουαλικότητας υποστηρίζουν πως ούτε το ανθρώπινο σώμα ούτε οι ικανότητές του δεν προσδιορίζονται βιολογικά· αντίθετα, τόσο η αναπηρία όσο και η σεξουαλικότητα συγκροτούνται μέσω κοινωνικοπολιτισμικών διεργασιών κανονικοποίησης.

 

Μ.Γ.:    Όταν συζητιόταν η νομοθεσία για την ίση μεταχείριση, θα σου εξομολογηθώ, ότι σε συζήτηση που κάναμε με αρμόδιους του Υπ. Δικαιοσύνης, μας είχαν πεί ότι δεν προσθέτουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά φύλου στις διατάξεις του ν. 4443/2016 για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια και την παροχή υπηρεσιών και αγαθών, επειδή δεν μπορούσαν να βάλουν την αναπηρία (για οικονομικούς λόγους). Μας ρωτούσαν μάλιστα: «Θέλετε να βάλουμε εσάς, αλλά να αφήσουμε έξω τους ανάπηρους;». Φυσικά τους απαντούσαμε ότι προφανώς πρέπει να βάλετε και την αναπηρία – είναι δεδομένη η αλληλεγγύη μας με τους ανθρώπους με αναπηρία και με όλες τις μειονότητες που δεν απολαμβάνουν ίση μεταχείριση, αλλά αυτή δεν είναι δικαιολογία. Θα ήθελα το σχόλιό σου.

Α.Ρ.:    Καταρχάς, θα έλεγα ότι είναι αδιανόητο να εκβιάζονται κατ’ αυτό τον τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα συμφέροντα που αφορούν τις ζωές των μελών μιας μειονότητας και να χρησιμοποιούνται σαν «δόρυ» απέναντί τους τα δικαιώματα μιας άλλης εξίσου ευπαθούς μειονότητας.

Επίσης, αποτελεί συνήθη τακτική όλα τα θέματα που αφορούν την αναπηρία να αναλύονται με την παράμετρο του κόστους. Είναι κι αυτό φαινόμενο μιας μισαναπηρικής προσέγγισης. Όμως στην πραγματικότητα, για να φέρω το παράδειγμα των ιδρυμάτων, ένα ανάπηρο παιδί, αν υποστηριχθεί να ζήσει στην οικογένειά του, θα έχει πολύ λιγότερο κόστος για το κράτος από αυτό που έχει ζώντας σε ίδρυμα. Ταυτόχρονα, όμως, αυτό το παιδί θα έχει και μια τελείως διαφορετική ανάπτυξη καθώς και συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ωστόσο, οι διεκδικήσεις μας δεν είναι η πρώτη φορά που «συναντιούνται» ιστορικά και «ακουμπάνε» πάνω σε παρόμοιες μορφές διακρίσεων και ρατσισμού. Να σημειώσω εδώ πόσο συγγενικοί είναι οι αγώνες των δύο αυτών μειονοτήτων, της αναπηρικής και της LGBTI κοινότητας, αφού ιστορικά ο όρος “queer” (κουίρ) αποτελούσε μια ετικέτα-στίγμα, η οποία συχνά περιελάμβανε στο εύρος της και τα ανάπηρα άτομα. Για παράδειγμα, πριν από έναν αιώνα, μπορεί να χαρακτήριζαν κουίρ κάποιον ακρωτηριασμένο ή κάποιον με νοητική βλάβη. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι σεξουαλικές μειονότητες επανοικειοποιήθηκαν τον όρο κουίρ ως υπερήφανο χαρακτηρισμό και ως σύμβολο αντίστασης απέναντι σε κάθε λογής κανονιστικά καθεστώτα, κατ’ αντιστοιχία με τον ενστερνισμό όρων όπως “crip” (σακάτης) και τη διεύρυνση της έννοιας του ίδιου του όρου “disability” (αναπηρία). Όλες αυτές οι λέξεις είναι πολιτικοί όροι.

Το πλέον θεμελιώδες κοινό στοιχείο ανάμεσα στις θεωρίες κουίρ και στις θεωρίες αναπηρίας είναι η κριτική θεώρηση των συνεπειών της κανονικοποίησης ως προς το σώμα (τη σωματικοποίηση), την επιθυμία και την πρόσβαση. Οι κουίρ προσεγγίσεις στο στοχασμό περί αναπηρίας και σεξουαλικότητας υποστηρίζουν πως ούτε το ανθρώπινο σώμα ούτε οι ικανότητές του δεν προσδιορίζονται βιολογικά· αντίθετα, τόσο η αναπηρία όσο και η σεξουαλικότητα συγκροτούνται μέσω κοινωνικοπολιτισμικών διεργασιών κανονικοποίησης.

Επομένως, το γεγονός ότι δεν απολαμβάνουν ίση μεταχείριση ούτε τα ανάπηρα άτομα ούτε τα ΛΟΑΤΚΙ συνδέεται σαφώς με απόψεις περί κανονικότητας και κανονικοποίησης.

 

Είναι επιτακτική η ανάγκη, να προχωρήσει η Ε.Ε. με την επικαιροποίηση ζητημάτων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως θέματα κατά των διακρίσεων, για να οχυρωθούμε απέναντι στις δυνάμεις του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς που ολοένα ανεβαίνουν.

 

Αντώνης Ρέλλας: Ήταν μια ιστορική στιγμή για μένα η κατάθεσή μου στη δίκη κατά της Χρυσής Αυγής

Μ.Γ.:    Είσαι άνθρωπος που εκτός των ζητημάτων αναπηρίας, συμμετέχεις ενεργά στο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα. Θα ήθελα το σχόλιό σου για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, γιατί πολύ φοβάμαι ότι στο άμεσο μέλλον θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρά προβλήματα σε όλες τις χώρες αλλά και εμπόδια σε ό,τι προσπάθειες χρειαστούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να περνά ενωσιακό δίκαιο τόσο στα θέματα αναπηρίας, όσο και γενικότερα σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Α.Ρ.:    Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι ένα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο. Οι πολιτικές του εθνικισμού, του ρατσισμού και των διακρίσεων με βάση το χρώμα, τη φυλή το φύλο, το θρήσκευμα, το σεξουαλικό προσανατολισμό και την αναπηρία έχουν ενισχυθεί και η ακροδεξιά, έχει εισχωρήσει σε κυβερνήσεις και κοινοβούλια.

Είναι σαφές ότι πρέπει να αναδειχτεί η ιδεολογία τους και με αυτό τον τρόπο να προσπαθήσουμε να καταπολεμήσουμε την εξάπλωσή της.

Ήταν μια ιστορική στιγμή για μένα η κατάθεσή μου στη δίκη κατά της Χρυσής Αυγής, η οποία στην Ελλάδα ακολουθεί τα πρότυπα του ναζισμού. Καταφέραμε να αναδείξουμε τα ιστορικά δεδομένα από τη ναζιστική Γερμανία και τη διασύνδεση με τη Χρυσή Αυγή. Η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής αναφορικά με τους ανάπηρους δεν έχει καμία διαφορά επί της ουσίας με αυτή της ναζιστικής Γερμανίας. Πατάει πολύ ξεκάθαρα και σταθερά πάνω στο ιδεολόγημα που θέλει την ευγονική ως μια διαδικασία να καθαρίσει η φυλή, ούτως ώστε οι απόγονοι να βγαίνουν Άριοι. Εισάγει το θέμα του κόστους διαβίωσης των αναπήρων και το κομμάτι της φιλανθρωπίας. Δηλαδή όλες οι πράξεις της ευγονικής κατά τους χρυσαυγίτες είναι πράξεις φιλανθρωπίας απέναντι σε αυτούς που α πριόρι βασανίζονται από τη στιγμή που γεννιούνται ανάπηροι.

Στην ιστοσελίδα Πράσινη Πτέρυγα αναφέρονται σαφώς θέσεις περί στείρωσης και ευθανασίας, ενώ μέλη της Χ.Α. δεν έμειναν μόνο στα λόγια, αλλά προχώρησαν και σε ρατσιστικές επιθέσεις, με θύματα από την πολυπληθή ομάδα των αναπήρων. Περισσότεροι από 50 ανάπηροι άνθρωποι ή/και εργαζόμενοι σε δομές αναπήρων στη χώρα μας έχουν δεχθεί επιθέσεις από μέλη της εγκληματικής οργάνωσης. Αυτά αναδείξαμε στη δίκη.

Είναι επιτακτική η ανάγκη, να προχωρήσει η Ε.Ε. με την επικαιροποίηση ζητημάτων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως θέματα κατά των διακρίσεων, για να οχυρωθούμε απέναντι στις δυνάμεις του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς που ολοένα ανεβαίνουν.

Είναι σαφές ότι η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη θα οδηγήσει σε πολιτικές εξόντωσης των αναπήρων και άλλων κοινωνικών ομάδων, όπως αυτής των ΛΟΑΤΚΙ, καθώς και των προσφύγων.

Η ανάδειξη των απόψεων και των πολιτικών αυτών είναι ο μόνος τρόπος ενημέρωσης των ψηφοφόρων, καθώς η ψήφος μας είναι η μόνη που μπορεί να αναχαιτίσει αυτή την άνοδο της ακροδεξιάς και την εφαρμογή της επικίνδυνης ατζέντα της.

Μ.Γ.:    Αντώνη, σ’ ευχαριστώ γι’ αυτή τη σύντομη συνέντευξη, και σου εύχομαι ολόθερμα καλή επιτυχία, και κυρίως –επιτέλους– να προχωρήσουν στοιχειωδώς κάποια πράγματα στα ζητήματα αναπηρίας.

Α.Ρ.:    Εγώ ευχαριστώ για τις ευχές σου και κυρίως για τη δυνατότητα που μου έδωσες εδώ να μιλήσω για την αναπηρία, που δυστυχώς αποτελεί ακόμα «άγνωστη χώρα».

Αντώνης Ρέλλας.

 

 

 

 

 

 

 

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

 

© T-zine.gr