Ελλάδα: Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2020 | 11:28

Γράφει η Πάρβη Πάλμου | Άρθρο | T-zine.gr

 

«Whataboutism» ή αλλιώς μια τακτική προπαγάνδας Αποπροσανατολισμού της Κοινής Γνώμης

 

 

 

Φωτογραφία από: Freepik.com

Το Whataboutism δίνει μια ένδειξη για τη σημασία του με το όνομα του. Δεν είναι απλώς η αλλαγή ενός θέματος συζήτησης ως πολιτική στρατηγική. Είναι ουσιαστικά μια αντιστροφή της κατηγορίας, υποστηρίζοντας ότι ένας αντίπαλος είναι ένοχος για ένα αδίκημα εξίσου απαίσιο ή χειρότερο από αυτό που κατηγορήθηκε το αρχικό πρόσωπο ή ομάδα. Είναι μια τεχνική ρητορικής που χρησιμοποιείται από το πρόσωπο ή την ομάδα που έχει διαπράξει κάποιο έγκλημα, ή ενέργεια ώστε να εκτρέψει την προσοχή από τις δικές του πράξεις σε πράξεις άλλων που βέβαια παρουσιάζει πάντα και με τρόπο βολικό, ως χειρότερες.

Αρχικά το θέμα της εκτροπής μπορεί να μοιάζει άσχετο με αυτό που συζητιέται, και εμπεριέχει έμμεση κριτική, π.χ. ανακοινώνουμε ότι θέλουμε να παλέψουμε για τα δικαιώματα των τρανς ανθρώπων, και η «Whataboutism» απόκριση είναι: Nαι αλλά για την οικονομία και τους ανθρώπους που πεινάνε δεν ενδιαφέρεστε.

 

 

 

Το πρόσωπο που την χρησιμοποιεί μπορεί να το κάνει είτε συνειδητά, ως πολιτική, είτε ασυνείδητα, διότι έχει μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον το οποίο είναι κατάλληλο για να ανθίσουν ρητορικές αυτού του είδους. Συνηθώς περιβάλλον αυταρχικό, όπου ο παραγωγικός διάλογος, η αυθεντικότητα και η ενσυναίσθηση δεν ευδοκιμούν. Ένα περιβάλλον που οι γονείς κατηγορούν ο νέας τον άλλον για να αποφύγουν την ευθηνή της δυσλειτουργικής επαφής με το παιδί.

Όποιο και να είναι το κίνητρο αυτής της τακτικής είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη διότι έχει δημιουργηθεί για να μανιπιουλάρει την κοινή γνώμη. Είναι αγαπημένο όπλο των ναρκίσσων και των απολυταρχικών καθεστώτων και αποτελεί την βασική τακτική που χρησιμοποιεί στην πολιτική του ο Τραμπ αλλά και ο Πούτιν. Είναι αγαπημένη τακτική των troll στα social media. Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1978 στις τακτικές προπαγάνδας της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον ψυχρό πόλεμο. Όταν η Δύση επέκρινε τη Σοβιετική Ένωση, ας πούμε, για παραβιάσεις και καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Σοβιετική Ένωση επισήμανε τα εγκλήματα που διαπράττονται από δυτικά έθνη. Υψώνοντας λοιπόν το δάχτυλο σε κάποιο άλλο πρόσωπο ή ομάδα ανθρώπων ο θύτης αποποιείται την ευθηνή του και παράλληλα μεταβιβάζει τις ευθηνές αλλού.

Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας καταλήγει σε μια κυκλική επανάληψη η οποία παράγει ένα «αδύνατο επιχείρημα», αδύνατον να το καταρρίψεις διότι είναι άκαμπτο και παρασύρει τον συνομιλητή σε έναν φαύλο κύκλο. Αν το εξετάσουμε σε συναισθηματικό-ψυχολογικό επίπεδο θα δούμε ότι ουσιαστικά οι ενήλικες παλινδρομούν σε ένα παιδικό τρόπο απόκρισης και επιχειρηματολογίας. Αν ρωτήσουμε ένα εξάχρονο παιδί πως τα πήγε στο σχολείο, είναι πιθανό να απαντήσει, ναι αλλά ο αδελφός μου δεν διαβάζει τίποτα.

Το Whataboutism χρησιμοποιείται ως μια μορφή δυσλειτουργικής εκλογίκευσης, που βέβαια εμπεριέχει τεράστιες δόσεις άρνησης και υποκρισίας. Με σκοπό την μετάθεση ευθύνης και την ωραιοποίηση του θύτη.

Ας κλείσω λοιπόν με μια ερώτηση,
τι λέτε λοιπόν, συμβαίνει αυτό το φαινόμενο στην χώρα μας, σας θυμίζει κάτι και αν ναι τι;

Πηγές:

• https://www.merriam-webster.com/words-at-play/whataboutism-origin-meaning

•https://www.japantimes.co.jp/community/2018/07/15/issues/what-about-we-stop-it-with-the-whataboutism/

 • https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/1060586X.2020.1730121?needAccess=true&journalCode=rpsa20

Δείτε επίσης

Διαβάστε: Δυσφορία φύλου ή μήπως δυσφορία έναντι της κυρίαρχης κουλτούρας;

Διαβάστε: Identifying with the abuser ή αλλιώς η «θυτολαγνεία» της Ελληνικής κοινωνίας.

Διαβάστε: «Η Παραδοσιακή (τοξική) αρρενωπότητα» θεωρείται επισήμως «επιβλαβής» από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© T-zine.gr 2018 | Για τις τελευταίες LGBTI ειδήσεις να επισκέπτεστε το T-zine.gr καθημερινά. Μπορείτε επίσης να γίνετε μέλος στη σελίδα μας στο Facebook και στο Twitter

 

 

 

© T-zine.gr